Blogs over Gedicht

Twee jaar

Het is twee jaar geleden dat ik opstond, dacht ‘wat ga ik nou eens met mijn leven doen’, en besloot om mijn dag in precies honderd woorden op te schrijven. Eigenlijk was het een manier om uit mijn schrijversblokkade te komen, maar al binnen een week begon het zijn eigen leven te leiden. Inmiddels kan ik me niet eens meer herinneren dat er een tijd was dat niemand iets van me wist, omdat ik nou eenmaal niet zoveel vertel, want erover schrijven doe ik wel. Over vallen en opstaan, leren kijken en leren groeien. Daarom deze ode aan mijn verhaal. 

Naar blog

Zwarte schaduw

Op het schoolplein werd een blikje heen en weer getrapt. Een klasgenote rookte verscholen achter de golfplaten bijgebouwen, die er al tien jaar stonden en nog steeds stonken naar nieuwe lijm en vervlogen hoop. Mijn haren kleurden donker van het zweet, mijn hart pompte gierend door mijn nog smalle lijf, de hormonen suisden met de snelheid van licht mee. Een gewone ochtend, een verstilde herinnering, spreekt me ineens aan vanuit een jarenoud gedicht. Verlamd, verveeld, gevangen in angst, gestold in verlangen. De greep van eenzaamheid. Ik kan soms met weemoed kijken naar die tijd, maar ik wil nooit meer terug.

Naar blog

Muisje

ik wil verder dan mijn vleugelsik ben veel groter dan langik ben een angsthaas, een muisje,maar voor de duivel nog niet bang, als je de waarheid vraagt, lieg ikals je rots wilt krijg je zandvoor wie me kennen wil, weeg ikeen beetje hart, een stuk verstand, mijn vals is nep, mijn lach is grief,ben ik iemand of speel ik beter?ik ken mij niet, ik ben mij niet,weet ik? heb ik een geweten? ik heb woede, tranen, angsten,soms ben ik goed, soms voel ik slecht,de personen, die in me wonen,zijn nog, altijd, in gevecht, maar ik heb lief, dat maakt me […]

Naar blog

Spaans terras

in je wendingen klinken zacht klokjes, bellen van zeep in regenboogkleuren, zij ruisen trillend golven in nachtwind, in al onze bezwete lucht; nu scherp bezwangerd van boomschors, wijn en vluchtig vergaand zomerzwoel mosgrond, vleugjes olijf op zo’n naamloze avond, zomaar op een Spaans terras en ik wou, zou zo graag willen dat het nog, altijd, gisteren was.

Naar blog

Lief,

ik ben vaak al gebonden, aan een te hoge lat, geen emotie maar cijfers, geïndexeerd en geschat, ik ben eerder gesprongen, veel dieper dan ik dacht, ik heb uitgewrongen, gesmeekt en gesmacht, ik heb liefgedaan, ik heb liefgestreden, ik heb liefgewenst, ik heb liefgeleden, nog nooit heb ik zo liefgehad.

Naar blog

Vlinders

ik beken dat ik ze heb de vluchten, fladders vleugeldieren dromend dralend ik eeuwig falend mijn insektespray te laten vieren ik beken dat ze hier zijn voortdurend weer de vleugels strekken tergend draaiend ik eeuwig graaiend om hun aanval uit te rekken ik beken dat ik ze mag lichtvoetig leger, mijn ondergaan uitbundig zwevend ik toegevend bied ik hen mijn vrijheid aan ik laat ze opnieuw begaan.

Naar blog

Verranderlijk

elke keer dat ik je zie, is er een andere jij, en elke keer dat ik je speek, hoor je een andere mij en van wat ik heb gezien zijn al die versies van jou, nu al meer dan een stuk of tien, waar ik op dat moment van hou maar als mijn ik dan, op een dag, die van jou eens niet zo mag, denk niet dat ik wegdraai, want wij worden dan misschien, nooit zo mindful of stabiel, maar zeker ook nooit saai

Naar blog

Oerwoud

het oerwoud lag al achter me maar leek steeds onder mijn voeten terug te kruipen spottend lachend liep het me plagerig weer een stap voorbij strekte zich uit en ik vermeed mijn handen te zien die het groen tot wonden vermaalden want ze waren er niet de woekerplanten die voedsel zogen uit mijn vlees met bloemen die één dag bloeiden.

Naar blog

Mysthiek

Er was ooit een dag dat alles was en ik ook, omdat ik dat alles was, en dat alles, alles zat overal in mij, en naast dat mij bestond geen tijd   geen individu, bezit, jouw of mijn, het was een dag bevrijd van zijn ik was niet, moest niet, want geen ik, geen zelf in dat eeuwig ogenblik,   alleen een iets, één met de stroom, en met de stroom in mij, wás ik gewoon.

Naar blog

Luchtledig

met een uitgestreken gezicht balanceerde ik op het koord twintig centimeter boven de straat als ik laag blijf en lief en licht is er nooit een vrouw overboord maar ik ken in mijn dans geen maat ik kijk naar beneden, zie tot mijn schrik meters luchtledig tussen de grond en ik voor houvast is het te laat ik wil geen val, geen sprong, geen pijn, maar alleen in hoog spel kan ik zijn, stijgen is het enige dat gaat, beloof me slechts dit, lief, als ik beweeg, als ik loslaat, als ik me overgeef, als ik moet breken en mij […]

Naar blog

Huidcontact

ken je dat, wie kent het, dat, je een deur binnengaat en je huid smelt in huid en je lippen in lippen en je geen adem hebt voor een gedag en je toch na en zonder alle zuurstof in de wereld blijft, mag blijven, nooit zo erg leven mag we raken nauwelijks en toch, na tien uren, dertig seconden hebben we, niet grijpend, klauwend, dat wat we vaak vergeefs zoeken, niet vinden in de chemische vlucht van drank, drugs, pijn of seks, niets ooit intiemer, intenser, bevredigender, dan dit simpele huidcontact.

Naar blog

Zomer

ik wou dat ik langer de tijd had genomen; om te springen door de plas, om te klimmen in de bomen, om me te verbergen in het gras, in die eeuwenlange zomer. ik wou dat ik vaker de ruimte had genomen; om te spreken in de klas, om te leven zonder schromen, om te herrijzen uit mijn as, in die nooit gekomen zomer. ik wil niet langer willen, dat iets terug zal komen; omdat ik heb geleerd, van altijd blijven dromen. omdat de aarde keert, in elk jaar zit weer een zomer.

Naar blog