Koester het internet

Ik was 16 jaar. Homokroegen waren nog voor vieze oude mannen. Het COC draaide een website van één pagina en Gay.nl was nog lang niet geboren. Toch stelde een vriendin van mij het ondenkbare voor. ‘Ga dan op zoek. Datingsites, informatie. Je botst niet tegen de ware vrouw aan op je middelbare school!’.

Ze had gelijk.

In deze post-hyves-tijd is het bijna niet meer te bevatten. Maar ik kom nog van vóór de CU2, de eerste plek ooit waar je in kon vullen wat je geaardheid was. Ja ik googelde stiekem op lesbisch. Op Altavista uiteraard, Google bestond nog niet, en Ilse had geen juist mechanisme. Ik kreeg twee pornoplaatjes en drie sites met een verwijzing naar een boekje dat je kon ophalen bij het COC. Downloadbare PDF’s bestonden tenslotte nog niet. Hyves was een toekomstdroom. Facebook een fata morgana.

En toch had ik onvoorstelbaar geluk.

Ik geloofde niet in de internethype. Ik wilde gewoon op school tegen mijn ware aanlopen. Of in de supermarkt. Of misschien in de bibliotheek. Maar op mijn 17e kwam ik langs een forum van een ict’er met te veel vrije tijd en serverruimte. Een plek zoals die in het facebooktijdperk natuurlijk niet meer bestaat, maar zoals die toen nóg niet bestond. Het stond zomaar tussen de inmiddels 50 pornoplaatsjes, en de link van het COC.

Mijn leven is nooit meer hetzelfde geweest.

Het was niet zozeer dat ik begrip kreeg. Het was alsof ik opgenomen werd in een familie. Met pittige discussies en ruzies, zoals dat in elke familie voorkomt. En met de beste gevoels- en uitgaansmomenten die ik ooit heb gehad. We praatten met elkaar en ontmoetten elkaar. We hadden de beste dagen van ons leven samen.

Het was mijn echte thuis.

Ik leefde er en ik ging er slapen. Als een echte puber werd ik het na verloop van tijd zat. Na acht jaar werd ik geband omdat ik in een dronken bui te veel mensen beledigde. Precies zoals het ook gaat in de huidige tijd. Intussen had ik genoeg geleerd over ICT, communicatie en psychologie om daar beter in te worden dan het vakgebied waar ik mijn studie in volgde. En had ik meer zelfvertrouwen gekregen dan iemand van een andere tijd in dezelfde omstandigheden had gehad.

Mijn schuld is dus gigantisch.

Niet alleen kreeg ik er de beste psychologen en eindredacteuren ooit, oneindig respect en vriendschap, mijn eerste en mijn tweede relatie. Ook mijn vertrouwen, houding, kennis, uiteindelijk mijn baan, heb ik in eerste instantie te danken aan dat forum en die intermissie tussen het niets en alles van internet.

Precies wat ik nu mis op hetzelfde internet.

Als ik nu naar fora kijk, of discussies, of Twitter zelfs,voel ik een soort van heimwee. Vroeger was niet alles beter, vroeger was zelfs alles slechter. Maar er was een interval tussen het moment dat niemand online een stem had en het huidige moment dat je moet schreeuwen om je nog verstaanbaar te maken. Ook dat moment was niet ideaal, maar voor mij beter dan vroeger – en dan nu.

Natuurlijk zijn er nog steeds ‘safe spots’.

Waar er maar een enkele troll voorbij komt, en misschien een keer een commerciële agent die onder een fakenaam zijn artikel promoot. Waar onbekenden elkaar leren kennen en vrienden worden zonder dat er ineens een pik in geschoven moet worden (of een vagina in het gezicht). Ik ga er in ieder geval van uit dat de huidige generatie nog altijd zijn plek kan vinden, zonder ondergesneeuwd te worden of zelf de sneeuwballen te werpen.

Ik hoop dat ze hetzelfde onvoorstelbare geluk hebben als ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge