Vervelend vertrouwd

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met

Lees meer
Vervelend vertrouwd

Vervelend vertrouwd

‘Het gaat altijd over depressie, nooit over angst’, mopperde ik een jaar geleden over de media-aandacht voor een beperkt onderdeel van psychische klachten. Niet dat ik angst interessanter vind, erger, of enger dan depressie. Het is voor mij alleen een meer constante metgezel. Waar depressie maar een paar keer zijn allesverslindende jarenverwoestende kop op stak, zit de angst altijd op mijn schouder, op mijn schoot, in mijn darmen en mijn hartslag. Vervelend, maar ook vertrouwd. Dus toen er een aanvraag kwam voor een angst-interview in de Linda kon ik geen nee zeggen. Ik durfde natuurlijk niet. Ik deed het toch.

Lees meer
Doorgeslagen

Doorgeslagen

Ik heb het in mijn hoofd gehaald om mee te doen aan een minidocumentaire. Om een dansles uit te proberen. Mijn toneelvoorstellingen komen er aan. Het resultaat is een overdosis cortisol, die me al enkele dagen of avonden vastgevroren houdt op de bank, kijkend naar Friends en ex on the beach. Er is een bepaald level aan angst in mijn leven die ik na moet streven om in het midden te blijven tussen gillend gek en volslagen depressief. Het is een delicate balans. Net iets te ver doorgeslagen nu, maar hee. Dit duurt ook maar weer een maand, of twee.

Lees meer
Automatische concepten

Hokjesdenken

Niemand past in een hokje, tenzij we een hokje maken voor elk individeel mens. Als ik kijk naar de transgenders en hun waaier aan seksualiteit, of de mensen met een depressie die ook altijd angst en soms een borderlinetrek hebben, of de feministen die de veelal vrouwenonderdrukkende boerka verdedigen als vrije keuze, is het moeilijk om hokjes voor hun levensvisie te maken. Toch lijken ze hetzelfde te willen. Al die mensen willen gezien worden als uniek, maar tegelijk onderdeel zijn van hechte sociale systemen. Ze willen vrij zijn in wie ze zijn en desondanks erbij horen. Juist daarom liefgehad worden.

Lees meer
Automatische concepten

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het

Lees meer