Automatische concepten

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst.

Lees meer

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit.

Lees meer
Automatische concepten

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het

Lees meer
Vervelend vertrouwd

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met

Lees meer
Vervelend vertrouwd

Vervelend vertrouwd

‘Het gaat altijd over depressie, nooit over angst’, mopperde ik een jaar geleden over de media-aandacht voor een beperkt onderdeel van psychische klachten. Niet dat ik angst interessanter vind, erger, of enger dan depressie. Het is voor mij alleen een meer constante metgezel. Waar depressie maar een paar keer zijn allesverslindende jarenverwoestende kop op stak, zit de angst altijd op mijn schouder, op mijn schoot, in mijn darmen en mijn hartslag. Vervelend, maar ook vertrouwd. Dus toen er een aanvraag kwam voor een angst-interview in de Linda kon ik geen nee zeggen. Ik durfde natuurlijk niet. Ik deed het toch.

Lees meer