Blogs over boek

Je gaat door

Je gaat door, als je voeten pijn doen, je hart fladdert, je lichaam in een staat van continue pijn vervalt. Je gaat door nadat je lichaam in continue pijn vervalt. Je gaat door met je lessen, uit plichtsgevoel. Je gaat door met je hobbies, om de rush die ze af en toe zouden kunnen geven. Je gaat door met je seksuele of sensuele ontwikkeling, omdat je door hoort met je leven. Je gaat er dwars doorheen, de pijn, de vermoeidheid, de fases, de examens, het daten, de stress. Je grenzen. Alles wat er in je schooltas wordt gestouwd naast die […]

Naar blog

In de boekwinkel

Ik moest even twee keer met mijn ogen knipperen toen ik deze foto zag. Ons boek ‘het mens achter de labels’ heeft hier en daar een boekhandel gehaald, zoals bij ons in Rotterdam, de Nieuwe Boekhandel waar we onze presentatie hielden, en ergens in een klein stadje in Groningen waar een van onze medeschrijvers woont. Maar die exemplaren zijn al enige tijd verkocht en acht maanden na lancering had ik niet verwacht dat het boek nog ergens offline gespot zou worden. Mis dus. Nog altijd te verkrijgen in de betere zelfstandige boekhandels, zoals Island Boekholt in de Westerstraat te Amsterdam.

Naar blog

Instabiel geluk

‘Ik ga een stukje tikken,’ probeer ik haar de mond te snoeren. Het werkt niet. ‘Waarover?’ vraagt ze. ‘Oh, over dat geluk niet iets is om permanent na te streven, want het is een instabiele staat waarin je lichaam en hoofd helemaal niet zo lang kunnen verkeren…’ begin ik. ‘Dus precies waar het laatste boek van Dirk de Wachter over gaat,’ zegt ze. Dat zou best kunnen, een origineel standpunt is het niet. Meer keiharde neurowetenschap. Dus bij deze 100 woorden die niet vuilgemaakt hadden hoeven worden: ik wil niet gelukkig worden. Doe mij maar tevreden, met een dosis uitschieters.

Naar blog

Geen offer

Ik ben een lesbische vrouw met psychische aandoeningen. Daarmee bedoel ik niet het lesbisch zijn, die ziekte is zo’n 25 jaar geleden geschrapt uit het grote boek der psychische mankementen. Of het vrouwzijn, dat schijnt sinds een eeuw officieel geen zwakte meer te zijn. Maar je kan me hoe dan ook classificeren als een onderdeel van meerdere minderheden. Ik slaap er niet slecht van. Ik behoor namelijk niet tot de groeiende groep mensen die zich slachtoffer van de meerderheid voelen. Een groep die een meerderheid aan het worden is. Ik vraag me af of ze zelf de ironie daarvan inzien. 

Naar blog

Borderlineboek

Mijn vriendin heeft vandaag een e-book gepubliceerd. Over borderline. En ik ben natuurlijk enorm trots. Zij is vooral een beetje ongelukkig en bang. Dat ze spellingsfouten heeft gemaakt, dat ze de verkeerde versie heeft ingestuurd, dat er reacties op komen. Heel menselijk natuurlijk, maar dan ongeveer keer duizend, want weet je, ze heeft borderline(trekken). Dit feestelijke moment bestaat dus niet uit champagne en vuurwerk, maar uit vooral heel veel stress. Ze denkt dat ze nooit meer een boek gaat schrijven, ik verwacht de volgende over een maand of zes. Als je geïnteresseerd bent, je kunt het boek hier kopen.

Naar blog

Babybuien

Ik las weer eens een boek, want ik lees er eigenlijk nog steeds, of alweer, best veel. Toen stond ik weer eens als een baby te huilen op een overvol perron, dat overkomt me helaas ook met regelmaat van de klok. De mensen die met mij forenzen zullen wel denken dat ik chronisch depressief ben. Wat natuurlijk in zekere zin waar is, behalve dat ik als ik echt in een depressieve periode zat echt niet zou huilen. Niets raakt dan, nooit komt iets binnen. Nee, daar wil ik niet weer aan beginnen. Ik neem de babybuien op stations voor lief.

Naar blog

Winnen of leren

Nog even over Noa. Want ik kende mensen die gingen omdat ze wilden sterven. En ik kende mensen die stierven uit plotselinge wanhoop. Noa niet. Noa wilde leven. Ze schreef het boek ‘winnen of leren’. Ze verloor. Ik weet niet aan welk fundament ik moet trekken, welke slapende hond ik moet wakker schudden, welke schandpaal optuigen. Maar we zijn niet in oorlog, we kennen geen honger, en men zegt dat we zorgen voor degenen die gezorgd moeten worden. We lieten iemand die niet doodziek was, niet dodelijk gewond, iemand die wilde leven, onder onze ogen sterven. Iemand moet hiervan leren. […]

Naar blog

Het leven is kut…

Ik stond weer eens voor een zaaltje mensen. In een intieme mooie boekhandel, met mensen die ik al liefhad en mensen die ik nog niet kende om lief te hebben. We hielden een klein feestje voor het bestaan van ons prachtige boek ‘het mens achter de labels’, waarvan de derde druk binnenkort in de winkels ligt. Op het korte feestje waren veel schrijvers die we vooral digitaal hadden gezien en eigenlijk toch al heel goed kenden. Nu staan de dsmmeisjes met hun naam op de muur van de Nieuwe Boekhandel, onder een wijze uitspraak. En ik ben trots en moe.

Naar blog

Koningsdag

Ik loop met mijn te-koude-zomerjurk en mijn te-koude-lentejas over de te-koude-straat langs kraampjes waar mensen zitten te bibberen achter tweedehands boeken, skelterhelmen en ondefinieerde rotzooi. ‘Wat een troep,’ zeg ik, te luid. De man in het kraampje naast me kijkt me aan zonder een spier te verrekken. Waarschijnlijk is hij het met me eens. Als we bij de Albert Heijn zijn is er nog geen fatsoenlijk koek-en-zopie plekje te bekennen. Dat wordt supermarktvoer, besluiten we, en we keren met de boodschappen meteen terug naar huis. Waar het niet net-te-koud is en we tv kunnen kijken met een kat op schoot.

Naar blog

Geen eureka

Het is een goede vrijdag. We hebben onze campingstoelen neergezet bij het meer, omdat het balkon te heet is. Een luxeprobleem. Ik zit voor de stoel tussen de eendenpoep in het gras, en lees binnen een uur of vier een boek over autisme uit. Mijn laatste psycholoog opperde eens autisme, maar ik ben daar nooit op ingegaan. Ook na vier uur crashcursus autisme heb ik geen echt eureka-moment. Niet dat ik iets tegen autisme heb. Soms lijkt het me wel lekker, een stickertje ‘zo-is-het’. Maar ik voel het niet zo, en dan heb je aan zo’n sticker dus helemaal niets.

Naar blog

Recensies in 100 woorden

Woensdag schreef ik een recensie. Want een boek had me geraakt, er was niemand anders om het te doen, ik had een vrije dag, geen idee eigenlijk. Ik lees alles wat los en vast zit en ik schrijf over bijna alles wat ik doe, maar recensies schrijf ik niet. Het kost me veel tijd en ik kan er weinig van mij in kwijt. De boekschrijver vond de recensie heel leuk, dus misschien wil ik het toch vaker. Maar op mijn manier. Op mijn sites zijn nu recensies geboren waar ik lekker veel van mezelf in stop. In precies 100 woorden.

Naar blog

BBN’er

Het is een klein anderhalf uur reizen naar de radiostudio. Verrassing is dat de koffie daar best lekker is, er stagiaires zijn om ons op te vangen en zowel de redacteur als de presentatrice het boek goed genoeg gelezen of gescand hebben om er echt iets over te kunnen zeggen. Het is niet alsof dat niet normaal hoort te zijn, ik had het gewoon niet verwacht. Mijn gezwete peentjes en doperwtjes hoeven geen verrassing te zijn, maar we hebben er gezeten en het toch maar mooi gedaan. Nu ben ik een echte BBN’er. Waarbij de eerste B staat voor ‘bijna’.

Naar blog

Het mens achter de labels

Maandag 28 januari stond dit mooie, fantastische, helemaal geweldige boek op bol.com met ‘verwachte leveringstijd: maandag 28 januari’. Dat werd al snel 29, 30, 31, en 1 februari. Toen zou hij er 4 februari echt zijn. En: dat was hij! Alleen ergens tegen drie uur in de middag verdween het boek uit de bestelsystemen. De 5e verscheen hij weer, en nu ligt hij ook echt op deurmatten. Hopelijk was dit het aller-, allerlaatste probleem van ons probleemkind. Oh en het is dus een mooi, fantastisch, helemaal geweldig boek, dat jullie allemaal kunnen aanschaffen, onder anderen ook op bol.com.

Naar blog

Beetje stil

Ik besta nog! Het is een beetje stil aan deze kant. Ik kan niet echt over iets anders praten dan over ons boek, dat vanaf morgen in de winkels ligt, dus hou ik voor de zekerheid maar even mijn mond. Er gebeuren ook andere dingen, zoals een ketel die niet goed is aangesloten in huis – want alles wat mis kan gaat ook mis – en een meer dat weer ontdooit is, een gezellig nieuwjaarsdiner met mijn vrienden en allerlei aanstaande baby’s in mijn omgeving. Maar mijn hoofd heeft eigenlijk maar één prioriteit, dus het is wat stiller. Maar ik […]

Naar blog

Trouwfoto

Hij was een beetje bewogen, maar in sepia goed te doen, vond de fotograaf. Ik zie vooral de spanning in onze ogen, een beetje geweken omdat het boek een half uur voor aanvang ook echt arriveerde, maar met de presentatie nog voor onze kiezen. Een foto tussen de bevalling en het moment dat de familie binnenkomt. Een trouwfoto, op de dag gemaakt waarin alles perfect moet en dus eigenlijk niets goed gaat. Ik heb zin om deze foto als levensgebeurtenis in mijn facebooktijdlijn op te slaan. Ik heb het er al veel over gehad, maar het voelt nog niet genoeg.

Naar blog

Boek overhandigen

Ik ben moe, zo moe, alsof ik een marathon heb gelopen. Er ligt sneeuw op het hele bevroren meer, waardoor het onwerkelijk wit is uit mijn raam. Een marathon zal wel gelijk staan aan een beenbreuk. Gisteren heb ik welgeteld een minuut op het podium van Tuschinski gestaan, om de staatsecretaris van het VWS ons boek te overhandigen. Je weet wel, the usual. Nu ben ik heel moe, een beetje verdrietig en leeg. Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een doos met boeken, die ik weigerde terug te geven aan de uitgeverij. ‘Ik neem mijn baby’s mee’, zei ik. […]

Naar blog

In het volle licht

s’ Ochtends schrik ik wakker. Er brandt een vuur in mijn onderbuik. Mijn spieren staan strakgespannen. Snel ga ik in mijn hoofd langs de mogelijke doodsoorzaken die op de loer liggen. Er zijn er geen. De volgende dag schok ik weer op uit mijn slaap. Nog steeds geen doodsoorzaak. De kriebel in mijn maag is dezelfde als die vlak voor een parachutesprong, een onherroepelijke val. Ik loop geagiteerd door naar de keuken en maak koffie. Dit wordt een hel. De derde ochtend, meteen maar de koffie. Lekker soezen met mijn ogen dicht zit er niet in. Het vuur is heftiger […]

Naar blog

Derde kerstdag

Het is tweede kerstdag. De eerste vierde ik met mijn gezin en hun families. Deze is van mijn vriendin, mijn kat, en ik. Zij ligt in bad met een glitterbruisbal, de kat zit in de boekenkast. We eten MCDonalds, omdat het nu vegetarische burgers heeft, de kat krijgt iets met schol en garnaal. Ik wou vooral dat ik me niet opgejaagd en schuldig voelde, maar gewoon ongelukkig. Dat het 2019 was en we wel verder zouden zien. Morgen mag ik weer naar werk, het is bijna een bevrijding, ik hou mijn mond voor zolang het duurt en tel tot tien.

Naar blog