Automatische concepten

Winnen of leren

Nog even over Noa. Want ik kende mensen die gingen omdat ze wilden sterven. En ik kende mensen die stierven uit plotselinge wanhoop. Noa niet. Noa wilde leven. Ze schreef het boek ‘winnen of leren’. Ze verloor. Ik weet niet aan welk fundament ik moet trekken, welke slapende hond ik moet wakker schudden, welke schandpaal optuigen. Maar we zijn niet in oorlog, we kennen geen honger, en men zegt dat we zorgen voor degenen die gezorgd moeten worden. We lieten iemand die niet doodziek was, niet dodelijk gewond, iemand die wilde leven, onder onze ogen sterven. Iemand moet hiervan leren.

Lees meer
Het leven is kut

Het leven is kut…

Ik stond weer eens voor een zaaltje mensen. In een intieme mooie boekhandel, met mensen die ik al liefhad en mensen die ik nog niet kende om lief te hebben. We hielden een klein feestje voor het bestaan van ons prachtige boek ‘het mens achter de labels’, waarvan de derde druk binnenkort in de winkels ligt. Op het korte feestje waren veel schrijvers die we vooral digitaal hadden gezien en eigenlijk toch al heel goed kenden. Nu staan de dsmmeisjes met hun naam op de muur van de Nieuwe Boekhandel, onder een wijze uitspraak. En ik ben trots en moe.

Lees meer
Automatische concepten

Koningsdag

Ik loop met mijn te-koude-zomerjurk en mijn te-koude-lentejas over de te-koude-straat langs kraampjes waar mensen zitten te bibberen achter tweedehands boeken, skelterhelmen en ondefinieerde rotzooi. ‘Wat een troep,’ zeg ik, te luid. De man in het kraampje naast me kijkt me aan zonder een spier te verrekken. Waarschijnlijk is hij het met me eens. Als we bij de Albert Heijn zijn is er nog geen fatsoenlijk koek-en-zopie plekje te bekennen. Dat wordt supermarktvoer, besluiten we, en we keren met de boodschappen meteen terug naar huis. Waar het niet net-te-koud is en we tv kunnen kijken met een kat op schoot.

Lees meer
Automatische concepten

Geen eureka

Het is een goede vrijdag. We hebben onze campingstoelen neergezet bij het meer, omdat het balkon te heet is. Een luxeprobleem. Ik zit voor de stoel tussen de eendenpoep in het gras, en lees binnen een uur of vier een boek over autisme uit. Mijn laatste psycholoog opperde eens autisme, maar ik ben daar nooit op ingegaan. Ook na vier uur crashcursus autisme heb ik geen echt eureka-moment. Niet dat ik iets tegen autisme heb. Soms lijkt het me wel lekker, een stickertje ‘zo-is-het’. Maar ik voel het niet zo, en dan heb je aan zo’n sticker dus helemaal niets.

Lees meer
Automatische concepten

Recensies in 100 woorden

Woensdag schreef ik een recensie. Want een boek had me geraakt, er was niemand anders om het te doen, ik had een vrije dag, geen idee eigenlijk. Ik lees alles wat los en vast zit en ik schrijf over bijna alles wat ik doe, maar recensies schrijf ik niet. Het kost me veel tijd en ik kan er weinig van mij in kwijt. De boekschrijver vond de recensie heel leuk, dus misschien wil ik het toch vaker. Maar op mijn manier. Op mijn sites zijn nu recensies geboren waar ik lekker veel van mezelf in stop. In precies 100 woorden.

Lees meer