Blogs over boek

Huilerig

Sinds ik niet meer depressief ben, huil ik veel. Mijn depressie was van het afwezigheid-van-emoties-soort en ik huil eigenlijk niet vaak meer van verdriet. Wel als ik een Disneyfilm zie, de vader de hoofdpersoon in mijn boek zegt dat hij trots op haar is, iemand opbiecht heel kwetsbaar te zijn of vanavond toen ik een relatie-artikel las. ‘Alle mensen die uit elkaar zijn denken dat communicatie hen kon redden. Alle mensen die nog bij elkaar zijn, zeggen dat het om toewijding draait.’ Of ‘liefde is een 80/20 verdeling, zolang je allebei 80 procent van het werk doet’. Janken hoor.

Naar blog

Oprecht trots

Ik zet de daglichtlamp vol op mijn gezicht en vergis me vervolgens in de tijd. Het resultaat is  dat ik vandaag ook een beetje echt daglicht zie. Dat is ook wat waard. Er zitten weinig uren in de dag, er is alleen nog een noodvoorraad energie. Ik kan nog steeds mooie dingen bedenken, net, maar ze waarmaken even nog niet. Elk jaar hetzelfde liedje, mopper ik zacht voor me uit, terwijl mijn benen me door een natte witte kou heenjagen. Maar ‘s avonds ligt het binnenwerk van ons boek in mijn mailbox te wachten, en ben ik alsnog oprecht trots.

Naar blog

Goedheiligman?

Ik ben misschien de enige, maar ik hield als kind niet van Sinterklaas. Ik vond het niet prettig dat hij alles van me wist en opschreef in zijn boek. Ik vond het ook niet leuk om op schoot te zitten. Die man bleek meestal niets over me te weten, wat me enigszins gerust stelde. Helemaal gerust was ik pas toen hij niet bleek te bestaan. Naast trots dat ik dat had ontdekt, voelde ik vooral opluchting. Het is maar goed dat ik ben opgegroeid zonder godsdienst. De enige die alles van me weet is Google, en die oordeelt (nog) niet.

Naar blog

Wit mens

Ik heb een gedeelte van mijn boeken opgehaald. Mijn selectie is niet gebaseerd op intellectualiteit of wat ik wil uitstralen. Dit zijn de boeken die ik me nog kan herinneren, omdat ik ze vaak heb herlezen of omdat ze in een keer in mijn herinnering gegrift waren. Tegenwoordig lees ik een hele bibliotheek leeg op e-reader. Begin deze week over hoe Nederlanders na de tweede wereldoorlog de vrijheidsstrijders in Indonesië de dood injoegen. Op dit moment ‘Hallo witte mensen’, omdat ik een mens ben, en wit. Ook omdat ik van Indonesië ternauwernood iets afwist. En daar mijn vraagtekens bij heb. […]

Naar blog

Lege kast

De meeste van mijn boeken staan nog bij mijn ouders, en eigenlijk lees ik nauwelijks nog van papier. Maar de boekenkasten staren me nu al een paar dagen akelig leeg aan. Ik had de wand ook kastloos kunnen laten, maar een kale muur is ook maar kaal. Ik weet eigenlijk niet waar ik me druk om maak. Eigenlijk weet ik het dan weer wel. Morgen komen mijn vriendinnen langs. Ze zien me wel voor de eerste keer in een huis waarvan ik de inrichting helemaal zelf heb bepaald. Niets om zenuwachtig voor te zijn, maar natuurlijk ben ik dat toch.

Naar blog

Streken

De wereld geeft nog een voorschot van de komende lente, of een overschot van de overvloedige zomer. We fietsen naar een terras aan een meertje voor een cappuccino. Daarna naar huis voor een koffie op het balkon, waar we tien foto’s voor ons boek selecteren. ‘s Avonds is de warmte nog niet gaan liggen, dus doen we de kaasfondue buiten. Daarna haal ik eten dat mijn zus over heeft uit een te goed gevulde ‘to good to go’-zak (als je het nog niet kent, download de app). Een wilde zaterdag anno 2018. Maar wil niet iedereen eigenlijk zijn streken afleren?

Naar blog

Fotomoment

Ik combineer een tandartsbezoek met een fotoshoot en zes uur reistijd. Mijn tanden zijn een jaar of drie geleden vervangen door kronen, sindsdien wordt meerdere keren per jaar tussen te nauwe kiesafstanden gereinigd. Vandaag was de tweede helft aan de beurt en mijn rust was ver te zoeken. Bij de fotoshoot voor ons boek hoefde ik zelf gelukkig nog niet voor de camera, maar ik kon wel onze fotograaf ontmoeten, de ruimte bekijken en me alvast zenuwachtig maken voor mijn eigen fotomoment. Al met al een dag om vroeg van naar bed te gaan, wat ik nu maar ga doen.

Naar blog

Werk en spelen

Na de laatste verhuizing van spullen en dingen, met weer een spinnende kat op schoot, moest er heel veel troep weggestouwd worden in te kleine kasten. Vandaag moest ons manuscript van het boek van dsmmeisjes ook naar de uitgever. Tegenstrijdige belangen die een kleine botsing veroorzaakten. Gelukkig was er aan het einde van een toch wel erg lang weekend ook tijd om te spelen. Een rondje om het meer, samen met wat knappe stelletjes van nog rijpere leeftijd, een eng moment met een kind bij het water en een schommeltoestel later zijn we weer thuis. Klaar voor de volgende stressstorm.

Naar blog

Moois maken

Ik wist dat er een nieuw design voor onze website aan kwam. Ik had de opdracht zelf gegeven. Wat ik niet wist was dat het vandaag in mijn mailbox zou zitten. Dus ben ik, ergens tussen de laatste toneelrepetities en het uitwerken van interviews voor ons boek -dingen die af moeten voor mijn verhuizing- een site aan het herbouwen. Soms is mijn leven niet saai genoeg. Dat moet ik onthouden voor de volgende winter, als ik me terugtrek en bang ben dat ik er niet toe doe. Hoeveel moois ik stiekem van mijn leven maak, als ik even niet oplet.

Naar blog

Raket

Ik heb bijna geen eigen tanden meer, maar zit om de haverklap bij de tandarts. Vandaag was de laatste keer van een driemaandelijkse reinigingscyclus. Ze boekt meteen de volgende cyclus, want er is maar een ding dat ik minder snel doe of moeilijker vind dan een afspraak maken, en dat is een gemaakte afspraak afzeggen. Dan is het tanden op elkaar en doorbijten, om in het thema te blijven. Mijn lippen kunnen tuiten duurt net zolang als het grijze gedeelte van de dag. Pas om vier uur trek ik geen scheve lach meer en kan ik genieten van een raketijsje.

Naar blog

Zenuwen

Op het tergende bord van mijn toekomstige nest hangt sinds gisteren de gele sticker, ‘verkocht’. Het is mijn laatste voyeuristische moment, ik verhuis voor deze paar weken terug naar mijn tijdelijke huis. Begin juli is de sleuteloverdracht, in dezelfde week als mijn toneelopvoeringen, waar ik dit jaar nog een beetje extra zenuwachtig over ben. Niet het rustigste jaar uit mijn leven, denk ik zuchtend. Er komt aan het einde van het jaar ook nog een boek aan. Zoveel beweging, het kan me benauwen. Maar dan bedenk ik me dat het leven nog veel enger was toen ik stil bleef staan.

Naar blog

Interview

Ik kan van een interviewafspraak tegen grenzen aanlopen waar veel mensen nog kilometers land hebben liggen. ‘Je hoort het niet veel, sociale angst’ zegt de psychologiestudente die ik spreek voor ons boek. Als ik op mijn gemak ben, de eerste vlagen van een band voel, gaan sociale dingen me prima af. ‘Ik vermoed dat we niet zo happig zijn op hulp zoeken,’ zeg ik. ‘Ik weet ook niet of dat nodig is. Als je geen kluizenaar bent krijg je levenslang lessen in confrontatie.’ Ik ben zelf verbaasd dat ik Utrecht heb bereikt. Sommige doelen drijven me dwars door angst heen.

Naar blog

Pasverliefd

Ik heb geen doorsnee relatie, al weet ik ook niet of zoiets bestaat. Alles lijkt bij ons zowel sneller als langzamer te gaan dan de mensen om me heen. Zo was onze tweede date in een hotel. Zij sliep vervolgens thuis, want samen slapen was iets dat we pas na een jaar deden. We zijn er meteen niet meer mee gestopt. Vandaag liggen we op de zonnebedden in de achtertuin alsof we twintig jaar getrouwd zijn en komen we erachter dat we dezelfde roman op onze e-readers lezen. Daarna boeken we onze eerste vakantie, samen, zenuwachtig als een pasverliefd stel.

Naar blog

Groot mens

Ik verhuis niet elk jaar, zelfs niet elke decade, maar in 2018 zou het me zomaar twee keer kunnen gebeuren. Ook mijn werk verandert weer. En als toetje zullen we als dsmmeisjes dit jaar een boek uitbrengen. Ik ben dus bezig met projectbegeleiding, vormgevers en interviews. ‘s Avonds luister ik tijdens een etentje naar grote-mensen-dingen als kinderen krijgen, jarenlange reizen, nieuwe banen. Ik krijg er iets melancholisch van, de dingen die grote mensen nog kunnen doen en die ik niet eens dromen kan. En bedenk me dan dat ik, toen ik even niet keek, ook een groot mens ben geworden.

Naar blog

Leestips

Ik herlees een boek over Emotional Focused Therapy, een succesvolle relatietherapie. Niet omdat mijn relatie therapie nodig heeft, maar omdat het het enige psychologische boek is dat ik ken dat er vanuit gaat dat hechting ook bij volwassenen je persoonlijkheid bepaalt. Ik ben aanhanger van de theorie dat veilige sociale verbinding een primaire levensbehoefte is, niet alleen van een vijfjarige, maar ook van een drieendertigjarige. Dat het de sleutel kan zijn tot veel psychische (en lichamelijke) problemen. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben, maar ik kan er ook niet veel over vinden. Heeft iemand leestips voor mij?

Naar blog

Woorden van liefde

Ik wou dat ik je nu beschrijven kon. Dan schreef ik met fijne pen op je schouderbladen hoe graag ik hun last wil delen. Mijn woorden zouden uitwaaieren totdat ik je nek bereik. Daar kriebelt je haar in mijn neus als ik geconcentreerd de bocht van je slanke hals beschrijf. Ik krabbel zachtjes over dat bot waar ik de naam niet van ken, dat je schouders met je nek verbindt. Op je linkerborstbeen neem ik de tijd. Ik vertel hoe dun je pantser is, dat stukje huid, dat je hart van de wereld scheidt. Hoe sterk je durft te zijn, […]

Naar blog

In stilte

Ik zit in mijn eentje op mijn resort in de zon vakkundig eventuele gesprekspartners te ontwijken. Het is de derde dag die ik in stilte doorbreng. Ik begin me eindelijk een beetje te vervelen. Ik zeg eindelijk, want ik vind verveling geen nare gemoedstoestand die zo snel mogelijk moet worden opgelost. Net als een beetje eenzaamheid of een beetje jaloezie is het vooral een interessante momentopname. In dit geval betekent het dat ik genoeg begin op te laden om weer dingen te gaan doen. Ik strek me nog eens uit en pak er voor de intellectuele stimulatie een boek bij.

Naar blog

De zwaarste maand

Ik zag altijd het meest tegen februari op, maar ik heb het gevoel dat het me mee gaat vallen dit jaar. Het is wel heel koud en het wordt nog wat kouder. Tijdens het dieptepunt zit ik op de Canarische Eilanden, waar het dat wel geen topweer is, maar heel wat warmer dan hier. Inmiddels is het alweer in de ochtend en de middag licht, wat een direct effect heeft op mijn energievoorraad. Zo simpel is het zo nu en dan, gewoon een beetje dageraad. En dan ben ik klaar voor een nieuw boek, avontuur, verre droom of frisse daad.

Naar blog