Blogs over dagen

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Andere richting

Elke dag loop ik langs het meer. De afgelopen dagen is daar een overschot aan bloesems, zwanen en zonnige vergezichten. Er is ook een onderschot aan mensen die bloemen plukken, zwanen lastigvallen en het uitzicht vertroebelen. Er is maar één mens die er altijd is. Een man van midden dertig, met een ontbloot bovenlijf, een koeltas en… een laptop. Duizenden jaren na de jagers-verzamelaars herenigt hij werken met lanterfanten. De natuur heeft geen bedoeling, een virus geen bestemming, maar het kan onze richting veranderen. Is dit ‘nieuwe normaal’ naast een crisis misschien ook het begin van een minder gejaagde tijd?

Naar blog

Fijne dagen!

Voor het eerst in jaren heb ik de kerstweek vrij. Het leek me een goed idee om, na een paar weken van kerstliedjes zingen voor vrijwilligers, dansen, toneelspelen en werken, echt bij te komen. Dus boekte ik heel vrolijk eind september, toen het weer nog mooi was en de lucht nog licht, een weekje naar een grote stad. Dat weekje heb ik weer afgezegd. Het wordt een weekje niet te ver weg, wat veel beter past bij de hoognodige winterslaap. Met kerst dobber ik in de sauna en met oudjaar zit ik in mijn pyjama op de bank. Fijne dagen!

Naar blog

Vijfendertig

Ik ben vandaag jarig. Traditioneel vier ik dat met een fles champagne op een Grieks eiland in nazomer. Nou ja, ik heb dat in ieder geval een paar keer gedaan en het beviel me meer dan uitstekend. Dit jaar was vluchten geen optie. Volgende week sta ik in een theaterproductie, dus mijn verjaardag bestond uit een hele dag repeteren. Ik heb niet zoveel tegen september als kerst, maar dit hebben deze dagen gemeen: het voelt beter als ze voorbij zijn, het weer een ordinaire dag is en je ouderwets chagrijnig of vrolijk kan zijn, terwijl het niemand wat kan schelen. 

Naar blog

Doorgeslagen

Ik heb het in mijn hoofd gehaald om mee te doen aan een minidocumentaire. Om een dansles uit te proberen. Mijn toneelvoorstellingen komen er aan. Het resultaat is een overdosis cortisol, die me al enkele dagen of avonden vastgevroren houdt op de bank, kijkend naar Friends en ex on the beach. Er is een bepaald level aan angst in mijn leven die ik na moet streven om in het midden te blijven tussen gillend gek en volslagen depressief. Het is een delicate balans. Net iets te ver doorgeslagen nu, maar hee. Dit duurt ook maar weer een maand, of twee.

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Zwarte geschiedenis

Ik lees ‘een keukenmeiden roman’, over gekleurde hulpen die witte kinderen opvoeden in het gesegregeerde Zuiden van Amerika. Een paar dagen geleden overviel me ineens een honger naar slavernijboeken, en na drie hartverscheurende slavenverhalen was dit een balsem voor mijn ziel. Op weg naar een nieuw begin. Vraag me niet waarom ik ineens honger had naar zwarte bladen in de westerse geschiedenis. Ik denk dat ik soms moet reflecteren aan hoever we al gekomen zijn en dat mensen van alle tijden onmenselijk zijn. Geschiedenis maakt de wereld groter. Het zet alles waar we over zeuren in een veel breder perspectief. 

Naar blog

Oververhit

Ik zat in een airco nergens last van te hebben. Ondertussen werd mijn kat gekoeld met flessen water, klaagde heel instagram over bloedhitte en konden ouden van dagen die een flauwte kregen gelukkig weer 112 bellen. Mijn masterclass schoot er bij in maar de avond bracht een aangename bries. Ergens werd KPN door een mangel gehaald voor de incompetentie die toch zeker ten dele bij de afwezigheid van een draaiboek bij onze overheid lag. Wijzende vingers. Ik at een salade in de zon en probeerde niet te denken aan wat er allemaal mis kon gaan. Controle heb je toch niet. 

Naar blog

Openingstijden

‘Zijn jullie morgen open?’ vraag ik de kassastudente van de Albert Heijn. ‘Volgens mij niet….’ antwoordt ze. ‘En maandag?’ Ja dan moet ze werken, dus dat zal wel. Vroeger hingen er van die briefjes, tegenwoordig moet je het opzoeken op internet, dat weer lang niet altijd weet welke vrije dagen gesloten dagen zijn. Maar ach, nog vroeger moest ik drie kilometer lopen naar een supermarkt die op zondag open was en nog iets daarvoor betekende zondag gewoon geen boodschappen. Als student was ik altijd vergeten welke dag zondag nou was, dus ik neem haar studentikoze onduidelijkheid ook maar voor lief.

Naar blog

Rode-wijn-weer

Ik zit op dag negen van mijn alcoholvrije periode en het is echt rode-wijn-weer. Koud en guur en bijna-winter. Voor zomerse dagen is er tegenwoordig maagdelijke aperitiefkeus te over, alles met gember of peper of grapefruitsap glijdt goed naar binnen, en anders is er prima alcoholvrij bier en gin. Zelfs de lichte alcoholvrije bubbeltjeswijnen gaan er nog wel in. Maar rode wijn, ik ken gewoon geen alternatief. De trek waait zoals altijd wel weer over. Maar rode-wijn-weer, daar heb ik een hekel aan. Nog een beetje extra in maart. Ik denk dat ik maar aan de thee of chocolademelk ga.

Naar blog

Over de liefde

Ik was ongeveer zeven toen ik vond dat de prins op het witte paard moest verschijnen. Hij zou me kunnen afschermen van de prikkels in het leven, naar me luisteren als ik verdrietig was, me altijd begrijpen. Hij zou de schreeuw in me horen en beantwoorden, de leegte voelen en invullen. Ik was negen toen ik besefte dat ik het paard niet wilde, elf toen ik besefte dat ik geen jongen wilde. Het kostte me mijn halve leven om te beseffen dat ik de rest niet vragen kon. En op sommige dagen heb ik het daar nog steeds moeilijk mee.

Naar blog

Beste looks

‘Wat zie je er goed uit’, ‘Heb je wat met je haar gedaan?’ Mijn haar was drie dagen geleden slap en ongelukkig, vandaar dat ik morgen een afspraak met mijn haardokter heb gepland. Zoals dat gaat met dit soort dingen is het nu springlevend en glanzend. Het kan ook de gezonde stress zijn, of mijn tripje naar de zonnebank, of dat ik de daglichtlamp sinds gisteren weer een weekje aan heb gezet. Hoe dan ook, ik zie er blijkbaar heel leuk/gezond/goed uit vandaag. Of best aanvaardbaar in contrast met de rest van de tijd. Dat je het weet.

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog

Voelen

Ik krijg sinds kort deze brieven van de therapeut. Bij de meesten denk ik ‘inderdaad’. Bij sommigen denk ik ‘Poe’. Bij deze dacht ik eerlijk gezegd ‘huh?’. Niet dat ze niet ongelooflijk gelijk heeft natuurlijk, maar analyseren van gevoelens kan ik pas achteraf en praten over gevoelens is een gloednieuwe vaardigheid van me die nog net wat later volgt. Ik voel de emoties wel geloof ik, denk ik. Ik voel een soort gerommel in mijn onderbuik, waar ik twee dagen mee rondloop voordat het ineens vertaalt naar een traan, een woedeuitbarsting of gewoon diarree. En daarna kan ik erover praten.

Naar blog

Koeienstront

Ik groeide op tussen de weidse velden. Ik ben zelfs in het bezit van dat gelukkige gen dat me bij koeienstront verrukt mijn neus laat ophalen. Waarom ik een stadsmeisje werd heb ik nog niet helemaal kunnen achterhalen. Mijn geschiedenislerares zei ooit; stadslucht maakt vrij. Ik denk dat ik dat zocht, een plek waar niemand me kende en niemand van mij opkeek. Maar nu, op tien minuten van een wereldstad, kijk ik de meeste dagen vanuit de verte naar de skyline. Dichtbij genoeg voor vrije lucht, ver genoeg voor koeienstront. Als ik hier weer vertrek, zou dat vooral mezelf verbazen.

Naar blog

Lege kast

De meeste van mijn boeken staan nog bij mijn ouders, en eigenlijk lees ik nauwelijks nog van papier. Maar de boekenkasten staren me nu al een paar dagen akelig leeg aan. Ik had de wand ook kastloos kunnen laten, maar een kale muur is ook maar kaal. Ik weet eigenlijk niet waar ik me druk om maak. Eigenlijk weet ik het dan weer wel. Morgen komen mijn vriendinnen langs. Ze zien me wel voor de eerste keer in een huis waarvan ik de inrichting helemaal zelf heb bepaald. Niets om zenuwachtig voor te zijn, maar natuurlijk ben ik dat toch.

Naar blog

Drie dagen

Er schiet een tsunami door mijn innerlijk moeras en de slijmerige plaggen beginnen zich op te stapelen. Helaas in het midden van de snelweg tussen mijn brein en emoties, een knooppunt dat tegenwoordig goed wordt bereden maar niet zoveel verkeer aankan. Dus daar sta ik dan, tot mijn knieën in de modder wadend, met een veel te kleine spade het wegdek vrij te scheppen. “Het is weer rotzooi,” mopper ik hardop. Ze moet er om grinniken als ik haar diep bedroefd aankijk. “Drie dagen,” zegt ze. Ze heeft gelijk. Maar van mij mag dit  hormonenfestijn wel een paar onsjes minder.

Naar blog

Regenbogen

Ik zag vandaag drie regenbogen. Kennelijk is het als plaatselijk noodweer of tropische dagen, iets dat ooit heel zeldzaam was en nu niet meer. Of misschien zit ik wat dichter op de natuur, pal achter het raam waar al die weersomstandigheden als een Netflixserie afspelen, tien seconden aftellen en hup, daar begint de volgende aflevering al weer. Sommige dingen zie je ook nooit meer terug, zoals een elfstedentocht op bevroren water. Ik begin me eerlijk gezegd een beetje zorgen te maken. Zelfs bij mij slaat de klimaatonrust toe. Maar die regenbogen, daar kan ik eindeloos naar kijken. Die mogen blijven.

Naar blog