Blogs over depressie

Je gaat door

Je gaat door, als je voeten pijn doen, je hart fladdert, je lichaam in een staat van continue pijn vervalt. Je gaat door nadat je lichaam in continue pijn vervalt. Je gaat door met je lessen, uit plichtsgevoel. Je gaat door met je hobbies, om de rush die ze af en toe zouden kunnen geven. Je gaat door met je seksuele of sensuele ontwikkeling, omdat je door hoort met je leven. Je gaat er dwars doorheen, de pijn, de vermoeidheid, de fases, de examens, het daten, de stress. Je grenzen. Alles wat er in je schooltas wordt gestouwd naast die […]

Naar blog

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met […]

Naar blog

Vervelend vertrouwd

‘Het gaat altijd over depressie, nooit over angst’, mopperde ik een jaar geleden over de media-aandacht voor een beperkt onderdeel van psychische klachten. Niet dat ik angst interessanter vind, erger, of enger dan depressie. Het is voor mij alleen een meer constante metgezel. Waar depressie maar een paar keer zijn allesverslindende jarenverwoestende kop op stak, zit de angst altijd op mijn schouder, op mijn schoot, in mijn darmen en mijn hartslag. Vervelend, maar ook vertrouwd. Dus toen er een aanvraag kwam voor een angst-interview in de Linda kon ik geen nee zeggen. Ik durfde natuurlijk niet. Ik deed het toch.

Naar blog

Niet lachen

Een week geleden stond ik in een kerk te zingen, te spelen en vooral niet te lachen. Ik speelde de glansrol van depressieve nar. Het was misschien wel de makkelijkste en tegelijk de moeilijkste rol die ik ooit gespeeld heb. Op het podium kan ik iedereen zijn, maar de input komt toch uit mezelf. Depressie is iets wat ik goed kan opwekken, ook, misschien vooral, als ik vrolijke kleren aan doe en mijn gezicht volplamuur. Dat maakt het ook een moeilijke rol, even dippen in de diepte is niet perse fijn. Maar volgend jaar ben ik er natuurlijk weer bij.

Naar blog

Hokjesdenken

Niemand past in een hokje, tenzij we een hokje maken voor elk individeel mens. Als ik kijk naar de transgenders en hun waaier aan seksualiteit, of de mensen met een depressie die ook altijd angst en soms een borderlinetrek hebben, of de feministen die de veelal vrouwenonderdrukkende boerka verdedigen als vrije keuze, is het moeilijk om hokjes voor hun levensvisie te maken. Toch lijken ze hetzelfde te willen. Al die mensen willen gezien worden als uniek, maar tegelijk onderdeel zijn van hechte sociale systemen. Ze willen vrij zijn in wie ze zijn en desondanks erbij horen. Juist daarom liefgehad worden.

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’ […]

Naar blog

Genezen

En toen had ik eindelijk de put uit den treure bekeken. Mijn nagels tot diep in de modderige zijkanten gedrongen. Uit doodsnood geklauwd, gescheurd, gewrongen. Tot ik mijn hoofd boven de gekartelde randen kon steken en de eerste straal zonlicht voelde over mijn trillerig witte lijf. Over het lichaam waar laag na laag af was gescheurd tijdens het klimmen, het terugvallen, het weer staan. Over het zachte littekenweefsel, over de diepe scheuren van de laatste tien jaar van mijn bestaan. Ik was boven. Westers gezegd: ik was genezen, geheeld, weer klaar voor de maatschappij. Het Noorden, Oosten en Zuiden, of […]

Naar blog

Alles goed?

Ik was vandaag op de opening van de allesgoed-depressie-tour. Want ik was uitgenodigd, ik woon in de expositiestad Rotterdam, ik wil elke maand iets raars doen om te kijken of ik het leuk vind. Ik vind het leuk, eng en onwennig. Met mijn depressieverleden weet ik er genoeg van, maar ik identificeer me niet met dat deel van mij. Ik ben vooral een hoopje trillende angst op avontuur. Ik voel me trots dat te zijn. Maar wat is allesgoed een mooi initiatief, al is het alleen maar omdat het nergens zo veilig voelt als onder anderen die zichzelf durven zijn.

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog

Huilerig

Sinds ik niet meer depressief ben, huil ik veel. Mijn depressie was van het afwezigheid-van-emoties-soort en ik huil eigenlijk niet vaak meer van verdriet. Wel als ik een Disneyfilm zie, de vader de hoofdpersoon in mijn boek zegt dat hij trots op haar is, iemand opbiecht heel kwetsbaar te zijn of vanavond toen ik een relatie-artikel las. ‘Alle mensen die uit elkaar zijn denken dat communicatie hen kon redden. Alle mensen die nog bij elkaar zijn, zeggen dat het om toewijding draait.’ Of ‘liefde is een 80/20 verdeling, zolang je allebei 80 procent van het werk doet’. Janken hoor.

Naar blog

Geluk

Ik zie mezelf als iemand die geluk heeft. Het meisje winnen dat ik wil, de baantjes krijgen waarvoor ik mijn sollicitatie-angst heb doorbroken, mijn studie halen, een plek vinden als ik ergens wil wonen, antidepressiva hebben die werken… Terwijl ik, als ik terugdenk, een minstens even lange lijst kan opstellen waarom ik ongeluk heb. Depressies, uitgekafferd op een sollicitatiegesprek, afgeblaft in een rij-instructeurauto, op het matje geroepen bij een baan, het verkeerde huis, een scheiding. Maar in de samenvatting van mijn leven zie ik die dingen zelden terug. Mezelf zien als iemand die geluk heeft, dat is waarschijnlijk mijn geluk.

Naar blog

Normaliseren

Toen ik jong was kwamen Geer en Goor op tv. Ik wist dat ik lesbisch was, maar kon me er totaal niet mee identificeren. Homoseksualiteit werd ridicuul, maar de wereld heeft een manier om overdreven exposure te herbalanceren. Homo-zijn is nu bijna normaal. Twee jaar geleden hoorde ik van free-the-nipple, nu slaan de tepels om mijn oren. Je hebt NS-reizigers en genderneutrale toiletten. Iedereen heeft depressie,  je krijgt prikkelarme uurtjes in de Albert Heijn. Ik vind het ver gaan, maar zie door het clowneske ook de weg vooruit. In mijn ervaring is deze eendimensionale zichtbaarheid de eerste stap naar normaliteit.

Naar blog

Veranderen

Ik kan niet veel veranderen aan wat er is. Dat heb ik geleerd in mijn donkerste, heftigste dag. Toen ik leerde dat uit een depressie komen niet betekende dat dat het einde van lijden was. Dat de demonen, bezworen door mijn gevoelloosheid, erna pas zouden komen. Die nacht dat ik mijn ogen naar de hemel hief, lamgeslagen door angst, en tot in mijn botten wist dat ik geen enkele invloed had, op wie ik was, op de wereld. En dat dat voelde als een warm matras. Soms wou ik dat het niet zo was. Maar het is wat het is.

Naar blog

Mijlpalen

‘Alsof je leeft van mijlpaal naar mijlpaal,’ zeg ik. ‘Als je op de middelbare school zit, begrijp je de wereld vast beter. Als je gaat studeren lost die depressie wel op.Als je een vriendin krijgt zal je de eenzaamheid bezweren. Een baan laat je functioneren. Een koophuis zorgt voor stabiliteit. Trouwen zal je een eeuwige basis geven.’ En toen? ‘Toen waren de mijlpalen op.’ Ik heb nog even geflirt met het idee van kinderen, gelukkig zijn ze er niet gekomen. De volgende mijlpaal bleek scheiden. Ik zal het niemand ooit aanraden, maar het leven kwam tegen verwachting wel terug.

Naar blog

Vind me

Na de laatste hevige depressie, toen ik het licht weer zag maar mezelf niet meer kende, startte ik deze blog. Oorspronkelijk begon ik te schrijven om mezelf te zoeken. De blog heet niet ‘vind me’, omdat ik niet op zoek was naar iets absoluuts. Ik wilde iets dat continu van gedaante verandert ondersteunen. Als depressie mij iets heeft geleerd, is het dat je pas iemand bent als je geraakt wordt. Twee jaar later kan ik mijn blogthema’s in categorieën zetten. Ik heb niet het gevoel dat ik mezelf daarmee kader, maar ik heb wel een idee van wat me drijft. […]

Naar blog

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan […]

Naar blog