Huilerig

Sinds ik niet meer depressief ben, huil ik veel. Mijn depressie was van het afwezigheid-van-emoties-soort en ik huil eigenlijk niet vaak meer van verdriet. Wel als ik een Disneyfilm zie, de vader de hoofdpersoon in mijn boek zegt dat hij trots op haar is, iemand opbiecht heel kwetsbaar te zijn of vanavond toen ik een relatie-artikel las. ‘Alle mensen die uit elkaar zijn denken dat communicatie hen kon redden. Alle mensen die nog bij elkaar zijn, zeggen dat het om toewijding draait.’ Of ‘liefde is een 80/20 verdeling, zolang je allebei 80 procent van het werk doet’. Janken hoor.

Lees meer

Geluk

Ik zie mezelf als iemand die geluk heeft. Het meisje winnen dat ik wil, de baantjes krijgen waarvoor ik mijn sollicitatie-angst heb doorbroken, mijn studie halen, een plek vinden als ik ergens wil wonen, antidepressiva hebben die werken… Terwijl ik, als ik terugdenk, een minstens even lange lijst kan opstellen waarom ik ongeluk heb. Depressies, uitgekafferd op een sollicitatiegesprek, afgeblaft in een rij-instructeurauto, op het matje geroepen bij een baan, het verkeerde huis, een scheiding. Maar in de samenvatting van mijn leven zie ik die dingen zelden terug. Mezelf zien als iemand die geluk heeft, dat is waarschijnlijk mijn geluk.

Lees meer

Normaliseren

Toen ik jong was kwamen Geer en Goor op tv. Ik wist dat ik lesbisch was, maar kon me er totaal niet mee identificeren. Homoseksualiteit werd ridicuul, maar de wereld heeft een manier om overdreven exposure te herbalanceren. Homo-zijn is nu bijna normaal. Twee jaar geleden hoorde ik van free-the-nipple, nu slaan de tepels om mijn oren. Je hebt NS-reizigers en genderneutrale toiletten. Iedereen heeft depressie,  je krijgt prikkelarme uurtjes in de Albert Heijn. Ik vind het ver gaan, maar zie door het clowneske ook de weg vooruit. In mijn ervaring is deze eendimensionale zichtbaarheid de eerste stap naar normaliteit.

Lees meer

Veranderen

Ik kan niet veel veranderen aan wat er is. Dat heb ik geleerd in mijn donkerste, heftigste dag. Toen ik leerde dat uit een depressie komen niet betekende dat dat het einde van lijden was. Dat de demonen, bezworen door mijn gevoelloosheid, erna pas zouden komen. Die nacht dat ik mijn ogen naar de hemel hief, lamgeslagen door angst, en tot in mijn botten wist dat ik geen enkele invloed had, op wie ik was, op de wereld. En dat dat voelde als een warm matras. Soms wou ik dat het niet zo was. Maar het is wat het is.

Lees meer

Mijlpalen

‘Alsof je leeft van mijlpaal naar mijlpaal,’ zeg ik. ‘Als je op de middelbare school zit, begrijp je de wereld vast beter. Als je gaat studeren lost die depressie wel op.Als je een vriendin krijgt zal je de eenzaamheid bezweren. Een baan laat je functioneren. Een koophuis zorgt voor stabiliteit. Trouwen zal je een eeuwige basis geven.’ En toen? ‘Toen waren de mijlpalen op.’ Ik heb nog even geflirt met het idee van kinderen, gelukkig zijn ze er niet gekomen. De volgende mijlpaal bleek scheiden. Ik zal het niemand ooit aanraden, maar het leven kwam tegen verwachting wel terug.

Lees meer