Doorgeslagen

Doorgeslagen

Ik heb het in mijn hoofd gehaald om mee te doen aan een minidocumentaire. Om een dansles uit te proberen. Mijn toneelvoorstellingen komen er aan. Het resultaat is een overdosis cortisol, die me al enkele dagen of avonden vastgevroren houdt op de bank, kijkend naar Friends en ex on the beach. Er is een bepaald level aan angst in mijn leven die ik na moet streven om in het midden te blijven tussen gillend gek en volslagen depressief. Het is een delicate balans. Net iets te ver doorgeslagen nu, maar hee. Dit duurt ook maar weer een maand, of twee.

Lees meer
Automatische concepten

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik

Lees meer
Babybuien

Babybuien

Ik las weer eens een boek, want ik lees er eigenlijk nog steeds, of alweer, best veel. Toen stond ik weer eens als een baby te huilen op een overvol perron, dat overkomt me helaas ook met regelmaat van de klok. De mensen die met mij forenzen zullen wel denken dat ik chronisch depressief ben. Wat natuurlijk in zekere zin waar is, behalve dat ik als ik echt in een depressieve periode zat echt niet zou huilen. Niets raakt dan, nooit komt iets binnen. Nee, daar wil ik niet weer aan beginnen. Ik neem de babybuien op stations voor lief.

Lees meer
Overpeinzingen over gekte

Overpeinzingen over gekte

Ik geloof niet in onze psychische hokjes, gelukkig, anders had ik er veel te veel gehad in mijn toch niet zo lange levenstijd. Sociaal angstig, dwangmatig, autist, cyclothymist, theatraal, depressief, borderliner, narcist, verslaafde, codependent, eetgestoorde en zelfs af en toe anorexia athletica. Ik ben dat allemaal geweest, ik heb het allemaal gehad. Als je de symptomen erbij pakt, het afvinklijstje, en gewoon gaat vinken, dan blijft geen van die dingen me bespaard, op het ene of andere moment in mijn leven. Er zijn er meer waar ik niet honderd procent van kan vinken, maar duidelijk wel de ondergrens haal. En

Lees meer

Onderweg

  Ik ben nog een paar uur 32. Een jaar geleden zat ik op hetzelfde strand naar dezelfde laatste zonsondergang van mijn levensjaar te kijken. Ik was pakweg tien kilo lichter, mijn hoofd was rond de twintig kilo zwaarder. Ik was niet depressief meer, wilde toch niet denken aan de plek die ik achter had gelaten. Op sommige dagen zwom ik de zee in en had ik tegenzin om terug te keren. Ik was aan het vluchten, van alles vandaan. Nu heb ik het idee, dat met elke stap, elke ademteug, elke bocht, ik bezig ben ergens naar toe te

Lees meer