Veranderen

Ik kan niet veel veranderen aan wat er is. Dat heb ik geleerd in mijn donkerste, heftigste dag. Toen ik leerde dat uit een depressie komen niet betekende dat dat het einde van lijden was. Dat de demonen, bezworen door mijn gevoelloosheid, erna pas zouden komen. Die nacht dat ik mijn ogen naar de hemel hief, lamgeslagen door angst, en tot in mijn botten wist dat ik geen enkele invloed had, op wie ik was, op de wereld. En dat dat voelde als een warm matras. Soms wou ik dat het niet zo was. Maar het is wat het is.

Lees meer

Verwachting

Ik fiets naar mijn werk door eindeloze zon en bijtende kou. Gelukkig glijd ik dit keer niet uit over de valse veldpaadjes waar stiekem witte rijp op rust. Na maanden van donker en onrustige luchten is het een verademing om weer zo vrij te reizen. In mijn maag knappen zacht kleine belletjes van verwachting. Ik heb zin in de waas felgroen die de oude takken liefdevol toedekt, in de kakofonie van paars en geel die binnenkort de kop opsteekt, ik heb zin in dansen op het monument voor gestorven homoseksuelen. Het is weer bijna tijd voor kleur, tijd voor feest.

Lees meer

De winter

Het is die week dat ik op werk nog half slaap omdat de ochtend midden in de nacht begint en ik net lekker bezig ben als de kerstborrel alweer aanklopt. Ik heb het koud en donker. Voor het zoveelste jaar vraag ik me af of ik als enige de winter anders beleef. Ik wil, maar het kost zo veel, veel te veel. Ik weet dat ik mezelf opdraag dat ik wil willen, dat ik kan doorzetten. Maar als ik kon kiezen tussen deze dagen beleven, of wachten tot ik uit mezelf het leven omarm? Dan bleef ik toch liever heel.

Lees meer

Kerstnonchalance

Bij mij thuis komt geen kerstboom binnen. Ik kwam inwonen bij mijn huishomo. Hij haalde er geen. Ik ook niet. En zo is het gebleven. Mijn huidige kerstnonchalance is geen statement. Met kerst is het donker, vecht ik om te blijven staan. Daar moet dan vaak ook nog een hoop stress bij van cadeaus en borrels en diners. Zo’n boom, dat past niet in mijn energiedieet. Ik ben niet meer woedend of verlamd door de opdringerige knussigheid. Sommige dingen kun je niet veranderen. Ik heb ik er niet eens zoveel op tegen. Ik heb er alleen ook echt niets nee.

Lees meer

Leeg perron

Als ik uitstap op een bijna leeg perron zie ik een man waar ik normaal met een boog omheen zou lopen. Hopelijk niet omdat hij donker is, lang en zo’n mutsje op heeft, maar omdat ik op verlate perrons vaak grote bogen loop. Naast hem staat een bijna even lange vrouw, met kort haar, een vaal gezicht. Ik had haar niet opgemerkt als ze niet met glimmende ogen naar de man zou kijken. Ik werp nog een blik op hem. Ik zie niet wat ze ziet, maar ik zie wel een mens, geen ‘Alarm! Een man!’. Dat is al winst.

Lees meer