Blogs over dood

Je gaat door

Je gaat door, als je voeten pijn doen, je hart fladdert, je lichaam in een staat van continue pijn vervalt. Je gaat door nadat je lichaam in continue pijn vervalt. Je gaat door met je lessen, uit plichtsgevoel. Je gaat door met je hobbies, om de rush die ze af en toe zouden kunnen geven. Je gaat door met je seksuele of sensuele ontwikkeling, omdat je door hoort met je leven. Je gaat er dwars doorheen, de pijn, de vermoeidheid, de fases, de examens, het daten, de stress. Je grenzen. Alles wat er in je schooltas wordt gestouwd naast die […]

Naar blog

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het […]

Naar blog

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van […]

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Zomerdood

Ik zit aan een prachtig meer in de volle avondzon. Twee honden bezoeken me om te zien of er resten zijn van mijn maal. Ze zijn niet de eersten. Ik vind ze niet meer eng. Ik stuur ze zonder pardon terug naar hun respectievelijke baasjes. Er is een lekkere koude bries en er blaast een concert van krekels en kikkers. Het is zomer. Ik glimlach. “Weet je wat ik echt zou willen?” fluistert mijn hoofd. “Dood.” Ik weet niet waarvandaan de stem komt. Het is niet waar. Maar het is niet weg. Ook daar heb ik gewoon mee te leven.

Naar blog

Uitbehandeld

Lynne is 31 jaar en uitbehandeld in de GGZ. Ze heeft zich aangemeld voor euthanasie. Gelukkig leven we in een maatschappij waar mensen humaan kunnen sterven. Het probleem is dat Lynne’s lijden ondraaglijk is, maar niet uitzichtloos. Als we een systeem hadden gehad dat niet verder traumatiseert, geen euthanasie aanmoedigt, geen termen als ‘uitbehandeld’ gebruikt om onvermogen te maskeren. Lynne wil namelijk niet dood. Ze wil hulp. We leven met een systeem waar mensen met complexe problematiek wel de optie hebben humaan te sterven, maar geen optie om humaan te leven. Zeg eens eerlijk, wie is er hier nu gek?

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Tien jaar

Ik leef elke dag alsof ik nog tien jaar te leven heb. Ooit leefde ik alsof het mijn laatste dag was. Soms met een waanzinnige vreugde, de toekomst bestaat niet. Vaker met uitzinnige leegte. Na die jarenlange uitschieters leefde ik streng, alsof ik nog decennia mee moest. Ik wilde niet meer dood, maar ik leefde ook niet. Alles is balans. In tien jaar kan ik nog tientallen keren verslapen en toch avonturen beleven. Ik kan dingen opstarten, verliezen en opnieuw beginnen. Ik kan léven. Alsof er een morgen bestaat, maar geen oneindige voorraad. Een ingewikkelde balans. Maar wel de mijne.

Naar blog

Tragedie

Vandaag schoot een drugsverslaafde, misschien verwarde, Turkse man, die al een gevangenisstraf boven het hoofd hing, met een mogelijk eerwraakmotief drie mensen dood en vijf mensen neer in een tram in Utrecht. Heel Nederland krabt zich achter de oren of het gaat over relationeel geweld, een terroristische aanslag of misschien toch een psychisch getroebleerde lone wolf. Alsof het een het ander uitsluit, alsof er maar één schuldig hokje is dat past. Het is een tragedie. Daar sta je bij stil. Daarvan onderga je de pijn. En je gaat door. Want van zo’n motief, worden we daar ooit iets wijzer van?

Naar blog

In het volle licht

s’ Ochtends schrik ik wakker. Er brandt een vuur in mijn onderbuik. Mijn spieren staan strakgespannen. Snel ga ik in mijn hoofd langs de mogelijke doodsoorzaken die op de loer liggen. Er zijn er geen. De volgende dag schok ik weer op uit mijn slaap. Nog steeds geen doodsoorzaak. De kriebel in mijn maag is dezelfde als die vlak voor een parachutesprong, een onherroepelijke val. Ik loop geagiteerd door naar de keuken en maak koffie. Dit wordt een hel. De derde ochtend, meteen maar de koffie. Lekker soezen met mijn ogen dicht zit er niet in. Het vuur is heftiger […]

Naar blog

Wit mens

Ik heb een gedeelte van mijn boeken opgehaald. Mijn selectie is niet gebaseerd op intellectualiteit of wat ik wil uitstralen. Dit zijn de boeken die ik me nog kan herinneren, omdat ik ze vaak heb herlezen of omdat ze in een keer in mijn herinnering gegrift waren. Tegenwoordig lees ik een hele bibliotheek leeg op e-reader. Begin deze week over hoe Nederlanders na de tweede wereldoorlog de vrijheidsstrijders in Indonesië de dood injoegen. Op dit moment ‘Hallo witte mensen’, omdat ik een mens ben, en wit. Ook omdat ik van Indonesië ternauwernood iets afwist. En daar mijn vraagtekens bij heb. […]

Naar blog

Anne+

Ik kijk de nieuwe aflevering van ANNE+, een serie over een lesbienne in Amsterdam. Deze week is een oudere vrouw verliefd op haar. Ik zou de serie met afleveringen van 10 minuten normaal gesproken bingen, maar mijn vriendin ziet ze graag zodra ze uitkomen. Mij verbaast het leven van Anne niet, mijn naamgenoot heeft een hoop ervaringen die ik ook heb gehad in dezelfde stad. En sommigen niet, maar ik ken de soortgelijke verhalen wel uit mijn kring. Het is een doodgewoon lesbisch leven. Ik snap wel waarom mijn vriendin het graag wil zien. Dat doodgewone heeft zij nooit gehad.

Naar blog

Thebe

We zijn tijdelijk verhuisd. Niet naar het oude appartement dat in halve staat van ontruiming is. Niet naar ons nieuwe nest, dat leeg en beeldschoon op onze spullen ligt te wachten. Maar naar een hotel in Weesp, of Thebe, zoals we de stad hebben omgedoopt voor onze uitvoering van de Griekse tragedie ‘Antigone’. De premiere is vandaag. De zenuwen nestelen zich als een kluwen kittens in mijn buik, af en toe maakt er eentje een gemene uithaal. Over een uur of vier is het gebroken benen, toitoitoi, erop of eronder, de dood of de gladiolen. Ik kan stiekem niet wachten.

Naar blog

Antidepressie

Afkicken van antidepressiva is heftig. Als je het al lang gebruikt, een hoge dosis hebt, geen idee hebt waar te starten of hoe te verminderen. Ik kan me voorstellen dat het minstens zo heftig is als afkicken van drank en drugs. Ik kan het niet weten, ik ben er nooit van afgekickt en hopelijk ga ik dat nooit hoeven doen. Maar ik kan het wel vermoeden. Het idee van antidepressiva is dat het goed wordt bijgehouden hoe het met je gaat. Dat je het niet zomaar krijgt, omdat je een dipje hebt. Dat je het krijgt omdat je niet meer […]

Naar blog

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan […]

Naar blog

Euthanasie

“We rijden langzaam vanwege een persoon langs het spoor.” Een omroepbericht dat ik nog nooit gehoord heb. Tot op heden is er ook nog nooit een persoon op het spoor van mijn trein geweest. Ook vanavond sterft er niemand zo dichtbij en toch mijlenver. Morgen wel. Dan gaat een van onze bloggers zelfverkozen dood. Er zal voor altijd een schrijver zijn die er niet meer is, reacties die ongelezen blijven. Ik ben blij voor haar dat zij niet langs het spoor hoeft te staan. Dat ik daar niet meer sta. Dat mijn trein weer vaart maakt, zonder een krankzinnige klap.

Naar blog

Glimpen en vlagen

We liepen onder de overkapping naast de stad waar we werken. Het was het enige daglicht voor ons vandaag, en de wind smeet genadeloze vlagen miezer in ons gezicht, waar je snijranden van kon voelen. De overkapping was smal, maar een zegen. Er liepen ons twee donkere bomen van mannen tegemoet. We kruisten elkaar bijna toen een oude vrouw met zo’n bejaardenkarretje ze in wilde halen. ‘Sorry mevrouw,’ zei een van de mannen in vlekkeloos Surinaams-Nederlands, en de bomen schoven aan de kant. De blik die ze hen toewierp was te onbeleefd om in woorden te vatten. Het hield ons […]

Naar blog