Blogs over drie

Charmante subsidie

Ik heb het depressiegala altijd een charmant initiatief gevonden. Een poging om een grote ziekte bij veel mensen bekend te maken, op een andere manier dan met de zoveelste campagne of een ongebruikte app. Ik moet zeggen dat ik het een nog charmanter initiatief vind nu ik weet dat het al drie jaar zonder subsidie draait en dat een gedeelte van het subsidiegeld dat eerste jaar is teruggestort. Terwijl een van de doelen, de ziekte bekend maken, wel degelijk is bereikt. Dat zie je niet veel, in deze tijd waarin miljoenen stilletjes worden weggestort in krakkemikkige plakbandoplossingen voor gigantische problemen.

Naar blog

Zwarte geschiedenis

Ik lees ‘een keukenmeiden roman’, over gekleurde hulpen die witte kinderen opvoeden in het gesegregeerde Zuiden van Amerika. Een paar dagen geleden overviel me ineens een honger naar slavernijboeken, en na drie hartverscheurende slavenverhalen was dit een balsem voor mijn ziel. Op weg naar een nieuw begin. Vraag me niet waarom ik ineens honger had naar zwarte bladen in de westerse geschiedenis. Ik denk dat ik soms moet reflecteren aan hoever we al gekomen zijn en dat mensen van alle tijden onmenselijk zijn. Geschiedenis maakt de wereld groter. Het zet alles waar we over zeuren in een veel breder perspectief. 

Naar blog

Genezen

En toen had ik eindelijk de put uit den treure bekeken. Mijn nagels tot diep in de modderige zijkanten gedrongen. Uit doodsnood geklauwd, gescheurd, gewrongen. Tot ik mijn hoofd boven de gekartelde randen kon steken en de eerste straal zonlicht voelde over mijn trillerig witte lijf. Over het lichaam waar laag na laag af was gescheurd tijdens het klimmen, het terugvallen, het weer staan. Over het zachte littekenweefsel, over de diepe scheuren van de laatste tien jaar van mijn bestaan. Ik was boven. Westers gezegd: ik was genezen, geheeld, weer klaar voor de maatschappij. Het Noorden, Oosten en Zuiden, of […]

Naar blog

Zwaar leven

‘Ik heb een heel zwaar leven’, verzucht ik drie keer per uur, terwijl ik met mijn armen op het balkon naar de zee tuur. De bedden zijn aan de kleine kant en de koelkast bromt. Maar in het land van sinaasappelboomgaarden, rotsstranden en azuurkleurige golven deert me dat me allemaal niet. Ik ben mijn stad al vergeten, het meer voor mijn raam, zelfs mijn telefoon slingert verlaten op bed. De enige vorm van heimwee die ik ken, al sinds ik oud genoeg ben om te kunnen herinneren, is het verlangen vanuit thuis naar wie ik in een zuidelijker land ben.

Naar blog

Varken

Het is maar even fietsen, toch vind ik het een mopperbare afstand. ‘Je bent altijd blij als je gegaan bent,’ denk ik, dus ik ga. De moestuintjes staan er wat verlaten bij, bij de houtsnijderij kijkt een gigantisch houten paardenhoofd me aan. Op het terras zitten drie volwassenen, zes kinderen skelteren in het rond. De varkenskooi is verstopt naast de bijenkorven. Ik krab een mevrouw over haar stugge, schilferende huid. Binnen een paar minuten laat ze zich vallen, de pootjes trekken samen onder gegrom. Als ik een heel goed plekje aai steunt ze ongegeneerd. Net een kat, of mens, eigenlijk.

Naar blog

Warme-zonder-truien-dag

Het is vandaag warmetruiendag. De kachel ging op diverse werkplekken een graadje lager met het idee dat er om warm te blijven dikke kabeltruien aan konden worden gedaan. Een jaar geleden zaten we nu in de uitlopers van de Siberische wolf of Russische beer en waren er drie fleecetruien nodig. Vandaag kon ik mijn winterjas thuislaten. Mijn lange mouwen en legging ook. Het was meer zomer dan een gemiddelde augustusdag, ik kwam thuis met rode konen en een nog witte maar zongebrande tintelende huid. Hopelijk laat het hoge Noorden zijn monsterlijke dieren ook de rest van deze maand lekker thuis.

Naar blog

Nashvuur

Vandaag is de dag van de Nashville-verklaring. Iedereen valt over elkaar heen in shock over een hermanifestatie van niet-zo-oude zienswijzen. Ik herinner me goed dat driekwart Nederland ze onderschreef, en ik, uitgesproken lesbisch, vriendelijk met ze door een deur ging. Ik herinner me beter dat driekwart van de VS deze mening deelde, nog geen drie jaar geleden. Eerlijk gezegd snap ik de ophef niet. Dit was mijn dagelijkse realiteit, dit speelt nog keihard in de onderstroom, deze mening is er, ook hier, nog gewoon. Laat hem rustig uitdoven. Pook niet in de nagloeiende kolen. Hij heeft zijn beste tijd gehad.

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog

Tekenen

Mijn balkon was dit najaar een oven. De maanden ervoor leek het nog het meest op een actieve vulkaan. Dat vond ik toen best jammer, maar op deze zonnige decemberdag heerst er de aangename temperatuur van een Canarisch Eiland. Als ik het huis nog niet had gekocht tekende ik er opnieuw voor. Om drie uur valt de schemer in en ik sleep een schuurmachine, drie kwasten en verf de badkamer in. Het huis ruikt naar lak en ik ben naast aarzelend winterbruin nu ook versierd met witte strepen die alleen in terpentine zijn weg te weken. Het staat me goed.

Naar blog

De graadmeter

Ik kon als kind goed leren. Of nou ja, leren, ik kon veel informatie opslaan in mijn hoofd, op de juiste plek vast laten klikken en dat begrip op een proefwerk eruit laten vloeien. Echt stampen, begrippen woordelijk in mijn hoofd krijgen, daar had ik minder talent voor. Gelukkig werd me dat ook minder vaak gevraagd. Hoe je het doet op school, dat is in onze maatschappij een belangrijke graadmeter voor succes. Andere talenten worden moeizamer wakker gemaakt. Ik bleek in de groep 8 musical te kunnen toneelspelen zoals ik kan leren. Ik kon er helemaal niets van stampen, maar […]

Naar blog

Drie dagen

Er schiet een tsunami door mijn innerlijk moeras en de slijmerige plaggen beginnen zich op te stapelen. Helaas in het midden van de snelweg tussen mijn brein en emoties, een knooppunt dat tegenwoordig goed wordt bereden maar niet zoveel verkeer aankan. Dus daar sta ik dan, tot mijn knieën in de modder wadend, met een veel te kleine spade het wegdek vrij te scheppen. “Het is weer rotzooi,” mopper ik hardop. Ze moet er om grinniken als ik haar diep bedroefd aankijk. “Drie dagen,” zegt ze. Ze heeft gelijk. Maar van mij mag dit  hormonenfestijn wel een paar onsjes minder.

Naar blog

Fotomoment

Ik combineer een tandartsbezoek met een fotoshoot en zes uur reistijd. Mijn tanden zijn een jaar of drie geleden vervangen door kronen, sindsdien wordt meerdere keren per jaar tussen te nauwe kiesafstanden gereinigd. Vandaag was de tweede helft aan de beurt en mijn rust was ver te zoeken. Bij de fotoshoot voor ons boek hoefde ik zelf gelukkig nog niet voor de camera, maar ik kon wel onze fotograaf ontmoeten, de ruimte bekijken en me alvast zenuwachtig maken voor mijn eigen fotomoment. Al met al een dag om vroeg van naar bed te gaan, wat ik nu maar ga doen.

Naar blog

1 + 1 = 3

Mijn nieuwe toneelseizoen gooit alvast roet in mijn volgende zomervakantie. Mijn verhuizing gooide roet in die van dit jaar. Mijn trein stopt in Nieuwerkerk en rijdt dan terug. Drie keer overstappen, twee uur. Dit spoor is eind oktober een week echt buiten gebruik. 1 + 1 is soms 3. Ik gooi de werk-aan-het-spoor-week leeg van vergaderingen nog voor ik via binnendoorwegen aankom. Ik had nog net wat dagen over om rond kerst vrij te zijn, maar waarom zou ik? Ik vind er toch niets aan. Minder dan een maand, reken ik uit, en dan kan ik zomaar ineens op vakantie […]

Naar blog

Zomerchagrijn

Ik ben chagrijnig en ik heb niet echt een aanwijsbare reden. Misschien is het omdat het op werk nu wat rustiger is, het huis driekwart af is,  mijn manuscript ingeleverd. Ik ben de rust het niet meer gewend. Verder korten de dagen wat en heb ik het ook al een keer heel koud gehad. Normaal gesproken begint mijn zomervakantie eind deze week, maar dit jaar ga ik met alles wat gedaan moest worden, niet. Dat is niet erg, maar straks ben ik jarig en gewoon in Nederland. Ik denk dat ik het dan het meest zal missen, mijn Griekse zomerstrand.

Naar blog

Wilde kat

Mijn kat was een beetje een wild dier geworden in haar villa, met viltige klitten in haar haar. Op de klauw met de buurtkatten en meer dan eens compleet nat, van de sloot, een sproeier of een emmer. Vandaag hebben we haar opgehaald en nu moet ze weer leren te leven als een stadsprinses, drie hoog achter een raam. Ze lijkt er niet al te veel mee te zitten. Het kan best dat ik onterecht menselijke of mijn eigen motieven op haar projecteer, maar toch, ik ken mijn dier een beetje. Stiekem wil ze maar één ding, bij mij zijn.

Naar blog

Boemel

Ik heb mijn huis gekocht op een steenworp afstand van een boemeltreintje, die me in 50 minuten afzet op een steenworp afstand van mijn werk. Ik wilde namelijk mooi wonen, betaalbaar, in de buurt van familie, maar ook geen gehannes met reizen. Helaas staat mijn boemeltje een weekje stil voor spooronderhoud. Nu leef ik op zo’n twee uur afstand van werk, als het ov het zou doen. Vandaag heb ik voor de derde keer meer dan drie uur over gedaan. Ik stond gezellig neus aan oksel te dromen van mijn boemeltrein. Deze week kan mij niet snel genoeg voorbij zijn.

Naar blog

Strijd

Toen ik dacht aan verhuizen naar drie hoog, zag ik vooral op tegen mijn spullen de trap op krijgen. Een net zo groot probleem blijkt hoe ik al het afval weer uit het langzaam dichtslibbende huis krijg. En vervolgens van de straat, want anders dan in Amsterdam zijn je spullen niet meteen weg als je je omdraait en komt er ook niet standaard zo’n grijpende kar langs. Het lijkt soms alsof ik strijd voer om dit huis van ons te maken, elke keer als ik even zuchtend zit komt er weer iets te doen bij. Maar ik heb de tijd.

Naar blog

Verhuizen

“Ik wil niet,” is het laatste wat ik zeg voor ik ga slapen. Maar het wordt toch vandaag, en in de luwte van de ochtend trekken we grote reistassen naar het station. Dan is het tanden op elkaar en de een na de andere doos, meubelstuk, tas vol snel gehaalde hemaspullen drie hoog slepen. Om maar niet te spreken van de koelkast- en wasmachinemonteurs, of de elektricien. We hebben aardig efficiënt gepland, maar nu is het wel even genoeg geweest. Ik staar met een kop koffie naar buiten, want wie heeft er een tv nodig als ze zo’n uitzicht heeft?

Naar blog