Blogs over dsmmeisjes

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van […]

Naar blog

Het leven is kut…

Ik stond weer eens voor een zaaltje mensen. In een intieme mooie boekhandel, met mensen die ik al liefhad en mensen die ik nog niet kende om lief te hebben. We hielden een klein feestje voor het bestaan van ons prachtige boek ‘het mens achter de labels’, waarvan de derde druk binnenkort in de winkels ligt. Op het korte feestje waren veel schrijvers die we vooral digitaal hadden gezien en eigenlijk toch al heel goed kenden. Nu staan de dsmmeisjes met hun naam op de muur van de Nieuwe Boekhandel, onder een wijze uitspraak. En ik ben trots en moe.

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Persoonlijkheidsstoornis

Ik ben enigszins ingelezen in psychische stoornissen en ik vind er ook het een en ander van. Wat precies kun je lezen in mijn interview. Ik weet ook veel van de DSM, de psychiatrische bijbel. Wat veel mensen niet weten is dat de DSM in andere landen helemaal niet zo heilig is als in Nederland. Wat zelfs ik niet wist was dat de concurrent afgelopen jaar een versie heeft uitgebracht waarin alle persoonlijkheidsstoornissen zijn teruggebracht tot eentje, omdat wetenschappelijk geen verschil kan worden aangetoond. Dat is iets dat ik in ieder geval hoor te weten. Waarom is het geen wereldnieuws? […]

Naar blog

In het volle licht

s’ Ochtends schrik ik wakker. Er brandt een vuur in mijn onderbuik. Mijn spieren staan strakgespannen. Snel ga ik in mijn hoofd langs de mogelijke doodsoorzaken die op de loer liggen. Er zijn er geen. De volgende dag schok ik weer op uit mijn slaap. Nog steeds geen doodsoorzaak. De kriebel in mijn maag is dezelfde als die vlak voor een parachutesprong, een onherroepelijke val. Ik loop geagiteerd door naar de keuken en maak koffie. Dit wordt een hel. De derde ochtend, meteen maar de koffie. Lekker soezen met mijn ogen dicht zit er niet in. Het vuur is heftiger […]

Naar blog

Campagnefilm

De grondtemperatuur trekt in mijn schoenen, het is bitter koud. Buienradar voorspelde geen regen, maar het druppelt toch zachtjes naar beneden. Hier sta ik dan, met twee cameramannen, een producer, krijtbordjes te wassen. Ik blijf buiten beeld en roep zo nu en dan een vraag naar de vijf gefilmden. ‘Wat heeft dsmmeisjes je gebracht,’ bijvoorbeeld. Ik hou me meestal niet bezig met beelden, laat staan bewegende. Maar dsmmeisjes groeit, het idee wordt groter dan wat ik opgesloten op mijn kamertje in elkaar hack, groter dan ik dromen kon. Nog even en het is ook een boek, een film. Een beweging.

Naar blog

Werk en spelen

Na de laatste verhuizing van spullen en dingen, met weer een spinnende kat op schoot, moest er heel veel troep weggestouwd worden in te kleine kasten. Vandaag moest ons manuscript van het boek van dsmmeisjes ook naar de uitgever. Tegenstrijdige belangen die een kleine botsing veroorzaakten. Gelukkig was er aan het einde van een toch wel erg lang weekend ook tijd om te spelen. Een rondje om het meer, samen met wat knappe stelletjes van nog rijpere leeftijd, een eng moment met een kind bij het water en een schommeltoestel later zijn we weer thuis. Klaar voor de volgende stressstorm.

Naar blog

Groot mens

Ik verhuis niet elk jaar, zelfs niet elke decade, maar in 2018 zou het me zomaar twee keer kunnen gebeuren. Ook mijn werk verandert weer. En als toetje zullen we als dsmmeisjes dit jaar een boek uitbrengen. Ik ben dus bezig met projectbegeleiding, vormgevers en interviews. ‘s Avonds luister ik tijdens een etentje naar grote-mensen-dingen als kinderen krijgen, jarenlange reizen, nieuwe banen. Ik krijg er iets melancholisch van, de dingen die grote mensen nog kunnen doen en die ik niet eens dromen kan. En bedenk me dan dat ik, toen ik even niet keek, ook een groot mens ben geworden.

Naar blog

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan […]

Naar blog

Balans

Het is altijd wennen als ik mijn energie met korreltjes moet afwegen. Vandaag word ik laat wakker, maak ik me op en vier met de andere hoofdredactieleden van dsmmeisjes een verlaat kerst en nieuwjaar. Iets waar ik in juni mijn hand niet voor zou omdraaien, laat staan dat ik zo sta te jongleren als nu. Dat is lastig als je een dag vloggend je leven verslaat, maar ach, het gaat. Morgen lig ik de hele dag op de bank. Ik geef toe dat dingen doen helpt, maar ik heb genoeg gedaan. Een dag Netflixen moet soms ook. Voor de balans. […]

Naar blog

Door het leven knoeien

Mijn lichaam zegt dat ze op is. Voor de tweede keer in een week slaap ik door een wekker heen. Eigenlijk wel mooi hoe het werkt, een letterlijk ‘tot hier en niet verder’. Dat wordt heel lang slapen vannacht. Hopelijk ook niet te lang, want morgen vertel ik iedereen die @dsmmeisjes volgt wat ik zoal beleef op een zaterdag. Niet in schrift maar met mijn kop op een camera. Instagramstory voor dertigplussers. Ik denk niet dat ik dat gelukkig en stralend op kan brengen, maar door het leven knoeien is daar aan de orde van de dag. Dus aanmodderen mag. […]

Naar blog

Proost

Het is een trage dag waarbij we gewoon eten, lezen of tv-kijken wanneer we er zin in hebben en het uitvoerige geknal buiten negeren. De één na de andere wens komt via app en facebookmessenger binnen, maar ik heb nog geen zin in een nieuw jaar. Ik vond 2017 eigenlijk best oké. Ik richtte dsmmeisjes op, ik deed een paar grote projecten op werk, ik bracht een boek uit, ik deed een toneelstuk. Ik begon te daten met de jonge vrouw die nu nog naast me zit. Het was een goed jaar. 2018 heeft grote schoenen om te vullen. Proost.

Naar blog

dsmmeisje

Nog niet zo lang geleden ging bijna niemand naar de psycholoog. Althans, zo leek het. Tegenwoordig is het minder taboe om hulp te zoeken voor je depressie of burn-out. Toch blijft het allemaal vooral binnenskamers. Wat de uitingsvormen van psychische problemen ook zijn, ze hebben een ding gemeen: de mensen die eraan lijden zijn intens alleen. De site dsmmeisjes.nl probeert die eenzaamheid te verlichten. Een half jaar geleden vertelde een vriendin me schoorvoetend dat ze geen banaan durfde te pellen. “Ik heb nooit geleerd hoe dat moet. Op een gegeven moment vraag je er niet meer naar. En nu kijk […]

Naar blog

Ik hoop op een Hoax

Sire zet al mijn klauwen uit. Mijn innerlijke feministe is woedend dat een campagne over sekseongelijkheid draait om mannen, mijn, LGTQ+-activiste is woest over de gendergedachte, mijn dsmmeisjeskant huilt voor andere kinderen. Mijn wetenschapper weet dat het gerefereerde onderzoek niet klopt. De broek doet de das om, als die zou bestaan was hij allang een gat in de markt. Er is maar één verklaring; Sire is weer sociaal aan het experimenteren, zo’n weekje voor Pride. Ik zet de messenslijper even terug in de kast. Metaforisch gezien. Ik ben te meisjesachtig voor een messenslijper. En te lesbisch voor een kast.

Naar blog

Dsmmeisjes

Ik loop tegen de container op mijn werk aan, als ik diep in mijn telefoon het plein oversteek. Het is zo’n eureka-moment. Ik vroeg me al af waar de enorme blauwe plekken op mijn bovenarmen vandaan kwamen. Ik loop nogal veel met mijn hoofd in mijn telefoon de laatste tijd, zelfs mijn manager vindt er wat van. Ik zou het kunnen gooien op een nieuwe liefde, een nieuwe intense appgroep, een nieuwe social media impuls. Ik heb al die dingen al eerder gehad. Zwaarder. Ik knal tegen de container omdat ik een blog lees op dsmmeisjes. En dat is nieuw. 

Naar blog

Jackpot

Ik mis net de juiste bus, dus net mijn laatste trein. Er gaat er altijd nog eentje, om 00.23, naar een station bijna dicht genoeg in de buurt. Ik heb vandaag al gewacht en gewacht en nog een keer gewacht. Meer onderweg geweest dan stil gestaan. Maar ik wacht geduldig opnieuw. Mijn huid is nog verschrikt van het plotselinge einde van haar honger. Mijn ogen staan nog high of dronken naar het treinbord te kijken. Ik ben nog te overdonderd door alles dat ik voel om het echt erg te vinden dat ik, op dat net-niet-dichtbij genoege station, met mijn […]

Naar blog

De academicus

Vandaag werkt alles aan mij ontzettend traag, maar het levert wel mooie beschouwingen op. Ik was even voor het gemak vergeten dat er naast een creatief-abstracte, hypomanische, en een aards-poëtische, depressieve, persoon er ook nog een onderzoekend-academicus in me zat. Zij is niet gedreven door mijn emotionele storm, maar toen ik haar moest zijn, was ik niet mij. Het verbaast me dan ook haar te zien. Ze is vooral ratio en dat rijmt niet met het gevoelsmens. Ze doet iets wat ik heb afgeschreven als drijfveer; analyseren. En ze is een jaar of 25. Wat word ik toch snel groot. […]

Naar blog

Narcisme

Het is de eerste dag van de lente. In plaats van vogelenzang moet ik het doen met een openrijting van net rafelige geheelde wonden. Ik weet voor het eerst dat, hoeveel ik het ook verdien, ik lang genoeg de schuld op mijn rug heb gehad. Ik ken haar krochten, bulten, botten. Ik ga haar niet langer dragen. Mijn nieuwe versie staat het boetekleed niet. Maar dan loop je zonder bekleding met al die open huid rond. Ik blog op dsmmeisjes.nl ‘ik ben een narcist’. Het label heeft me ooit gepast, maar het is nooit minder waar geweest dan nu. 

Naar blog