Blogs over eenzaam

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Mijlpalen

‘Alsof je leeft van mijlpaal naar mijlpaal,’ zeg ik. ‘Als je op de middelbare school zit, begrijp je de wereld vast beter. Als je gaat studeren lost die depressie wel op.Als je een vriendin krijgt zal je de eenzaamheid bezweren. Een baan laat je functioneren. Een koophuis zorgt voor stabiliteit. Trouwen zal je een eeuwige basis geven.’ En toen? ‘Toen waren de mijlpalen op.’ Ik heb nog even geflirt met het idee van kinderen, gelukkig zijn ze er niet gekomen. De volgende mijlpaal bleek scheiden. Ik zal het niemand ooit aanraden, maar het leven kwam tegen verwachting wel terug.

Naar blog

In stilte

Ik zit in mijn eentje op mijn resort in de zon vakkundig eventuele gesprekspartners te ontwijken. Het is de derde dag die ik in stilte doorbreng. Ik begin me eindelijk een beetje te vervelen. Ik zeg eindelijk, want ik vind verveling geen nare gemoedstoestand die zo snel mogelijk moet worden opgelost. Net als een beetje eenzaamheid of een beetje jaloezie is het vooral een interessante momentopname. In dit geval betekent het dat ik genoeg begin op te laden om weer dingen te gaan doen. Ik strek me nog eens uit en pak er voor de intellectuele stimulatie een boek bij.

Naar blog

Een dag nacht

Ik heb de wekker niet gezet en word om drie uur wakker naast een telefoon die in al zijn stilte roodgloeiend staat. Het is duidelijk dat ik niet meer eenzaam zal sterven, pas gevonden als een buurvrouw komt kijken waar de stank vandaan komt. Ik drink vier koffie en ga op enveloppenjacht. Ik bots bijna tegen vrienden uit een eerder leven, kijk een andere kant uit, vind de gewenste enveloppen en eet een pizza. Het was een rare dag, die vooral bestond uit nacht. Ik wroet in de oude wonden. Ik geloof dat ze weer open, maar niet ontstoken zijn.

Naar blog

Lege ogen

Het klinkt soms zwaar, maar vaak wordt er hier juist heel veel gelachen. Om echt leuke dingen, zoals woordspelingen en grappen. Om minder leuke ontregelingen, zoals winterdips en menstruatie. Om dingen geboren uit eenzaamheid die de eenzaamheid verzwaren, zoals borderlinebuien en kerst. Sommigen zweren bij lijstjes, anderen bij sporten, en ik, ik sta op omdat ik de humor nog in alles zie. Ook al is die zwart. Ik lach dus ik leef. Eigenlijk kan ik uiteindelijk overal wel om lachen, zolang het om mezelf gaat. Nooit om andermans verdriet. Vandaag kreeg ik heel zwaar nieuws. Deze dag lach ik niet.

Naar blog

Trots op je

Ik ben trots op je. Voor al de keren dat je doorging, waar iedereen was gestopt. Voor al de keren dat je stopte, waar anderen verder ploeterden. Voor elke keuze die je maakte om in het leven vast te bijten. Voor alle keren dat je koos om je van je leven los te maken. Voor die ochtenden dat je besloot op te staan om je in te zetten, terwijl je overmand was door pijn, verdriet, eenzaamheid. En alle keren dat je bleef liggen. Je hebt geen toekomstbelofte om in te lossen. Ik ben trots op wie je, altijd al, bent.

Naar blog

Verdriet verzachten

De duif heeft een late leg. Één donzen bolletje zit piepend op het balkon. Haar broertje redde het niet. Omwille van het kleine ding en de terroriserende moeder blijven we uit de buurt van het nest. We volgen de relatiecrisis van een buurtgenoot via een open raam. Het is een telefonische ruzie, dus we horen argumenten van één kant. Ze zijn overtuigend genoeg. Na een kwartier sluiten we het raam om de jongen en het kuiken alleen te laten bibberen. De enige eenzaamheid die we op dit moment kunnen verzachten is die van onszelf. En dat lukt ons al ternauwernood.

Naar blog

Gam ze ja’avor

Ik staar door het raam van een auto, bijna dertig jaar van hier. Het is beslagen. Dozen achter, gestreste ouders voor. Zusje huilt. Pas een paar maanden oud, maar al talent voor het uiten van ongenoegen. Voor het eerst is alles in beweging. Het gezin, de aandacht, het huis, de vriendjes, de vaste grond. Laatjes openen en sluiten, angsten slippen naar binnen in de verborgen hoekjes, zinnen beginnen in mijn hoofd, maar ik durf ze niet af te maken. Kleine ontploffingen zonder woorden rijgen mijn keel weer vast. Oude angst, verloren eenzaamheid. Ik adem, slik, onderga. Ook dit gaat voorbij.

Naar blog

Ruimte voor schuld

Het zit vast in mijn hoofd. Schuld die te veel ruimte krijgt is ook nadat ik haar een plek gaf nog aan het rondrennen. Juist waar ik zo licht ben. Ik hou mijn telefoonscherm voor gezien en begraaf me in knuffels. Het werkt, zoals het altijd werkt, maar even. Maar dit keer maakt de hoofdpijn en de zwaarte in mijn pas mij niets uit. Ik weet iets wat mijn jongere versie niet wist. Dat de regie over je geluk bij jezelf ligt, het einde van eenzaamheid niet bij een ander. Elke dag een nieuw begin. Elk jaar een nieuwe lente.

Naar blog

Postmanie

Ik vertelde mijn vorige psycholoog dat ik wist dat het slecht zou gaan als ik zou stoppen met schrijven. Schrijven was iets dat ik toen net weer moeizaam deed, omdat er voor mij niet veel te zeggen viel. Ik deed dingen, omdat ik vond dat ik dingen moest doen. Ik voelde dingen, maar kon ze niet raken. Ik schreef stukken, maar ze bleven aan de oppervlakte. En omdat ze zo zeldzaam waren, smukte ik ze op.  Ik was uit de depressie, maar zat te wachten tot mijn leven begon. En hoewel ik nu in een besloten document al meer dan vijftig […]

Naar blog

Verandering

Er zijn zoveel dingen aan mezelf die ik wil veranderen. Ik ben bijvoorbeeld vatbaar voor verslavingen en geneigd tot obsessies. Ik voel nauwelijks, maar wat ik voel is extreem. Ik analyseer alles dood. Ik dissocieer als iets pijn doet. Verdraai of lieg als ik bang ben verkeerd over te komen. En ik leef met veel te veel angst om zelfs maar om te gaan met simpele taken. Ik heb hechtingsproblemen en behandel mensen waar ik van hou niet met de liefde die ik voel, of met het obsessieve dat ik niet wil voelen. Ik kan niet praten over emoties. Ik […]

Naar blog