Automatische concepten

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst.

Lees meer

Mijlpalen

‘Alsof je leeft van mijlpaal naar mijlpaal,’ zeg ik. ‘Als je op de middelbare school zit, begrijp je de wereld vast beter. Als je gaat studeren lost die depressie wel op.Als je een vriendin krijgt zal je de eenzaamheid bezweren. Een baan laat je functioneren. Een koophuis zorgt voor stabiliteit. Trouwen zal je een eeuwige basis geven.’ En toen? ‘Toen waren de mijlpalen op.’ Ik heb nog even geflirt met het idee van kinderen, gelukkig zijn ze er niet gekomen. De volgende mijlpaal bleek scheiden. Ik zal het niemand ooit aanraden, maar het leven kwam tegen verwachting wel terug.

Lees meer

In stilte

Ik zit in mijn eentje op mijn resort in de zon vakkundig eventuele gesprekspartners te ontwijken. Het is de derde dag die ik in stilte doorbreng. Ik begin me eindelijk een beetje te vervelen. Ik zeg eindelijk, want ik vind verveling geen nare gemoedstoestand die zo snel mogelijk moet worden opgelost. Net als een beetje eenzaamheid of een beetje jaloezie is het vooral een interessante momentopname. In dit geval betekent het dat ik genoeg begin op te laden om weer dingen te gaan doen. Ik strek me nog eens uit en pak er voor de intellectuele stimulatie een boek bij.

Lees meer

Een dag nacht

Ik heb de wekker niet gezet en word om drie uur wakker naast een telefoon die in al zijn stilte roodgloeiend staat. Het is duidelijk dat ik niet meer eenzaam zal sterven, pas gevonden als een buurvrouw komt kijken waar de stank vandaan komt. Ik drink vier koffie en ga op enveloppenjacht. Ik bots bijna tegen vrienden uit een eerder leven, kijk een andere kant uit, vind de gewenste enveloppen en eet een pizza. Het was een rare dag, die vooral bestond uit nacht. Ik wroet in de oude wonden. Ik geloof dat ze weer open, maar niet ontstoken zijn.

Lees meer

Lege ogen

Het klinkt soms zwaar, maar vaak wordt er hier juist heel veel gelachen. Om echt leuke dingen, zoals woordspelingen en grappen. Om minder leuke ontregelingen, zoals winterdips en menstruatie. Om dingen geboren uit eenzaamheid die de eenzaamheid verzwaren, zoals borderlinebuien en kerst. Sommigen zweren bij lijstjes, anderen bij sporten, en ik, ik sta op omdat ik de humor nog in alles zie. Ook al is die zwart. Ik lach dus ik leef. Eigenlijk kan ik uiteindelijk overal wel om lachen, zolang het om mezelf gaat. Nooit om andermans verdriet. Vandaag kreeg ik heel zwaar nieuws. Deze dag lach ik niet.

Lees meer