Blogs over emoties

Luisteren

Ik vlucht een week uit Nederland, en dat komt op een goed moment. De grond wordt me heet onder de voeten. Ik maak me altijd zorgen als grote groepen mensen worden weggezet als slecht of dom. Zoals vroeger, toen we massaal besloten joden te vergassen en homo’s te verketteren, maar ook nu sommigen alle moslims als terroristen zien en anderen alle Forumkiezers als minderwaardige landgenoten. Alles wat je aandacht geeft groeit, zeggen ze. Maar in mijn beleving is andersom nog kwalijker: alles wat je in een verdomhoekje drukt radicaliseert. Emoties, dwanggedachten, mensen; wat je demoniseert groeit vanzelf tot een demon.

Naar blog

Heerlijk zacht

Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid van zijde heen. Nee ik bedoel, ik ben zo zacht, zo zacht van binnen. En dan niet alleen als een lillerig ei, die met een kleine prik uitloopt en je besmeurt. En ook niet alleen als het pluche van de sofa van de psychiater, die je lief aankijkt en je toch in zijn kaders keurt. Ik ben daar dieper onder zo zacht op een manier […]

Naar blog

Kinderschoenen

Ik zag mezelf altijd als meester over tekst en stagiaire van beeld. Ik heb alleen een rudimentair idee over vorm en lijnen. Dus noemde ik mezelf “geen beelddenker”. Ik zag pas hoe radicaal ik ernaast zat toen een echte tekstdenker zich over mijn verhalen boog. Mijn ‘jongste lessen’ worden ‘nieuwste lessen’, terwijl ik ze toch echt zie staan, waggelend in hun peuterschoenen, onmiskenbaar jong te wezen. Ik denk niet perse in beelden. Ik voel in beelden. Al die stromen zo precies geplaatste woorden zijn niet meesterlijk, maar een onbeholpen poging van deze stagiair om haar emoties een stem te geven.  

Naar blog

Drie dagen

Er schiet een tsunami door mijn innerlijk moeras en de slijmerige plaggen beginnen zich op te stapelen. Helaas in het midden van de snelweg tussen mijn brein en emoties, een knooppunt dat tegenwoordig goed wordt bereden maar niet zoveel verkeer aankan. Dus daar sta ik dan, tot mijn knieën in de modder wadend, met een veel te kleine spade het wegdek vrij te scheppen. “Het is weer rotzooi,” mopper ik hardop. Ze moet er om grinniken als ik haar diep bedroefd aankijk. “Drie dagen,” zegt ze. Ze heeft gelijk. Maar van mij mag dit  hormonenfestijn wel een paar onsjes minder.

Naar blog

High

En voor je het weet ben ik alweer halverwege. Twee voorstellingen gedaan, nog twee te gaan. Mijn vriendin droomt dat ik mijn werk op wil geven om musicalster te worden. Ik droom vooral van eten, want ‘s avonds krijg ik niet zoveel naar binnen. Het is een waas van geplamuurde gezichten, geplakte haren, maskers, zweet en zuivere tonen, felle emoties en rommelende decorstukken. Chaos, impressie, destructie en steeds opnieuw boven de grootse vlagen van angst uitstijgen, erop neerkijken iets doen dat buiten de grenzen van je eigen mogelijkheden leek te liggen. Geen high hoger en geen drug sterker dan spelen.

Naar blog

tv-kijken

Ik heb al zo’n vijf jaar geen reguliere tv gehad en het beviel me prima. Ik werd er  creatief van, al die uren die niet achter het ene scherm werden doorgebracht vloeiden het andere scherm in. Nu ik weer kijk zie ik het liefst shows als Married at first sight en Temptation Island. Verbazingwekkend interessant om onverwachte redenen; echte mensen, rauwe emoties, een bijzondere psychologische ontwikkeling. Drie dingen die ik vanavond in mijn eerste The Passion heb gemist. Ik kreeg de All-You-Need-is-Love-vibe; spectaculair en tenenkrommend nep. Ik kijk liever naar mensen die elkaar op hun eerste date het ja-woord geven. 

Naar blog

Grauwe bank

Ik herinner me bevende momenten op de grauwe bank van de psychologe, waar ik gelukkig niet op hoefde liggen. Buiten staken de eerste narcissen hun kopjes op. Ik las voor uit mijn mail, hoe het voelt om met angst te leven. Ik kende emoties, ik kende woorden, maar kon die twee alleen in schrift verenigen. Nu zie ik weer narcissen. Ik praat regelmatig over emoties en ik voel er ook nog eens bij. Er is nog iets veranderd, besef ik als ik terugdenk aan die grauwe bank. Ik leef niet meer in angst. De angst is een onderdeel van mij.

Naar blog

Iets anders

Vandaag sliep ik tot het al middag was en de zon door de uitgerolde gordijnen priemde. De lucht in de tuin was zacht en de koffie zorgeloos. Er stond drie dagen knutselwerk op mijn mentale to-do-lijst, dus deed ik wat ik het liefste doe; iets anders. Ik schreef een artikel over de hardnekkige mythe dat autisten geen empathie hebben of emoties begrijpen. Ik luisterde lang naar de pijn van je ouders moeten verlaten. Ik redigeerde een blog van een meisje met narcisme en moest huilen om hoe genadeloos mensen met die problematiek worden gestraft. En ik ving wat lente op.

Naar blog

Principia Biologiae

Emoties zitten in het primitieve gedeelte van ons brein, leerde ik bij neurobiologie. Het limbisch systeem is evolutionair ouder dan de stukken die ons onderscheiden van andere diersoorten. Pas meer dan tien jaar nadat ik mijn studie heb afgerond begreep ik dat ‘primitief’ in biologie niet hetzelfde is als ‘verouderd’. Je kan het vermogen om te voelen als veel essentiëler zien dan ons vermogen om te denken. Emoties zijn veel beter ontwikkeld dan onze logica en ze hebben een belangrijkere functie bij ons voortbestaan. Descartes zat er al die tijd een woordje naast; het is ‘ik voel, dus ik besta’.

Naar blog

De aap in mij

Iedereen die zich aan godsdiensten niet veel gelegen laat liggen en denkt dat Darwin wel een puntje had, weet het. De mens is van oorsprong een tropisch dier. Ontstaan uit mensaapachtigen in een regenwoud. We zijn wat verder geevolueerd, de een wat sterker dan de ander. Ook deze evolutiebioloog denkt wel eens dat haar ratio heerst en ze zich niet gedraagt als chimpansee. De waarheid haalt me vaak al snel in. Vooral als het over emoties gaat. Of als je me in de zon zet. Want hoe groot mijn prefrontale cortex ook is, die tropen, die zitten in mijn bloed.

Naar blog

De kern

Ik ben depressief geweest, ik ben hypomanisch geweest, ik ben donker geweest, ik ben suïcidaal geweest. Ik ben agressief geweest, ik ben over mensen heengedenderd, ik heb mensen vernederd, gepest, emotioneel gekrenkt en ook wel eens fysiek geraakt. Ik ben slecht geweest, en op een verschrikkelijke manier goed. Maar het allerergste wat ik ooit ben geweest is niets. Er was een moment dat ik eindelijk grote schoonmaak hield en alles wat ik voelde in een laatje stopte, dat op slot deed en de combinatie vergat. Ik was er van overtuigd dat wie ik vroeger was zo intens slecht was dat […]

Naar blog

Korte zomer

Een week geleden had ik mijn voeten in zout water en liet alle gedachten en emoties wegdrijven over zee. Vandaag zijn de hoge kantoorflatten rond Amsterdam Zuid met dreigend donkere wolken versluierd en valt de regen in een ongenadige stroom. Ik ruik doodsangst in mijn kleren. Niet omdat ik dood zal gaan, juist omdat ik ga leven. Ik ben onderweg een zware tekst voor te dragen. Ik ken elk woord, maar de emotie die erbij hoort slaat mijn kortetermijngeheugen vaak dicht. Denken, voelen, angst. En toch, als ik er sta, ben ik weer eens liever hier, dan op dat strand.

Naar blog

Missen

Het voelt zo goed om een beetje te missen. Als iemand die houdt van haar eigen heftigheid is dat een raar fenomeen, je euforisch voelen met een beetje. Maar heel, heel, heel erg missen, alsof een stuk van jezelf gewoon niet meer bestaat, is één van de meest ondraaglijke emoties die ik ken. Heel erg niets meer voelen en daarom het missen opzoeken is eigenlijk nog tragischer. Het leidt tot die vreemde afhankelijke dans van aantrekken en afstoten. Ik zeg niet dat het nu beter is. Maar ik vind het leven leuk en ik mis een beetje. Het voelt lekker

Naar blog

Touwtjes in handen

Mijn coach werpt een blik op me. ‘Ben je verliefd?’ vraagt ze. Ik doe een snelle check. Mijn gedachten lijken normaal te functioneren, mijn hart klopt in zijn gewone ritme en het epicentrum van mijn emoties, mijn onderbuik, maakt geen vreemde kronkels. ‘Volgens mij niet,’ antwoord ik. De verliefdheid die ik ken is een lyrische zelfkwelling, waarin je al je touwtjes in de handen van een ander legt. Toch begrijp ik waar de opmerking vandaan komt. Iets in me bruist vandaag, ik voel mijn ogen tijdens het gesprek regelmatig oplichten. Maar deze keer ben ik degene die mijn touw vasthoud. 

Naar blog

Schim in het midden

Ik ben altijd zo zacht, angstig en gedeeltelijk ongelukkig geweest. Ik heb ook vrijwel altijd de scherpe rand, onverschillige blik, felle uitbarstingen en harde schil gehad. Maar ergens daar tussenin zit iets, een schim, die niets te maken heeft met beiden. Ze is het kleine meisje en het durven tonen, ze is de scherpe met zachtmoedigheid. Ik zocht de manier om beiden samen te laten komen en er mee te leven. Maar ergens in het proces ontdekte ik haar. Ik weet niet zeker of ik ooit mijn bangheid kan onverbloemen, ik weet niet zeker of ik ooit mijn schil week […]

Naar blog

Nee

En dan de winterdip. Ik kan mijn klok erop gelijk zetten, ik had mijn klok er gelijk op moeten zetten. Nu moet ik vooral zorgen dat ik niet uit paniek val. Er zijn er twee opties: mensen teleurstellen of mezelf er met hand, tand, tegen heug, meug doorheen zetten. Ik kies het eerste en zeg tegen drie dingen ‘nee’. Inmiddels weet ik dat de mensen die ertoe doen niet wegrennen van een teleurstelling. Dat het willen vermijden van schuldgevoelens zorgt dat je echtere emoties onderdrukt. En dat, nog geen vier maanden van hier, een tomeloze voorraad energie op me wacht.  […]

Naar blog

Coming out 2.0

Ik probeer sinds ik kan denken alles met rede te bezien, van een afstand te bekijken en de juiste afstand te houden. Maar in al mijn therapiesessies schaaf ik aan de stoelpoten van mijn rationaliteit. Het geforceerde pragmatisme blijkt mijn grootste vijand, mijn rode vlag, mijn gevaar. Ik heb zoveel in haar naam gedaan of gelaten. Maar wat ze vraagt is dan wel uitzonderlijk redelijk, het is onmenselijk op hetzelfde moment. Nee dat is het verkeerde woord. Pragmatisme, ratio en rede zijn menselijk. Het is vooral of misschien wel uitsluitend, de mens die ze kan praktiseren. Ze zijn alleen, besef ik […]

Naar blog

Onbereikbaar dichtbij

De bomen staan er bij als spinnenwebben, voor wie omhoog kijkt. Het doet me denken aan plaatjes van neuronen die ik vroeger bestudeerde, toen ik nog op weg was wetenschapper te worden. Dat was voordat ik besefte dat mijn aandachtspanne niet langer is dan de tijd die het kost om dingen te begrijpen, of ze te ongrijpbaar te vinden. Ze te overwegen en op te bergen in een lade of een gedicht. Dat verklaart misschien waarom ik nooit de fascinatie heb verloren voor sociale interacties, menselijke emoties, of mezelf. Ik kan het net niet vastpakken, maar het lijkt zo dichtbij.

Naar blog