Automatische concepten

Voorjaarsmoeheid

Het is dat rare moment in het vroege voorjaar dat het licht verlengd is, ik op mijn balkon kan zitten, maar al moe word van een tripje naar de supermarkt. Terwijl mijn hoofd nadenkt over werkdagen met lunchtripjes en avonden in het park gevolgd door een wandeling door de nog zwoele lucht en wellicht een drankje of zelfs een club, om de volgende dag weer vrolijk op te staan, wil mijn lichaam geen honderd meter aan lucht verplaatsen. Misschien is dat voorjaarsmoeheid; niet trager dan de winter, maar de frustratie dat de lente begonnen is en ik stil blijf staan.

Lees meer
Automatische concepten

Warme-zonder-truien-dag

Het is vandaag warmetruiendag. De kachel ging op diverse werkplekken een graadje lager met het idee dat er om warm te blijven dikke kabeltruien aan konden worden gedaan. Een jaar geleden zaten we nu in de uitlopers van de Siberische wolf of Russische beer en waren er drie fleecetruien nodig. Vandaag kon ik mijn winterjas thuislaten. Mijn lange mouwen en legging ook. Het was meer zomer dan een gemiddelde augustusdag, ik kwam thuis met rode konen en een nog witte maar zongebrande tintelende huid. Hopelijk laat het hoge Noorden zijn monsterlijke dieren ook de rest van deze maand lekker thuis.

Lees meer
Automatische concepten

Ongelooflijk

Er was iets van dageraad toen ik op het onchristelijke of onmozese of ongoddelijke tijdstip van half 8 mijn trein betrad. Toen ik er rond half negen uitklom was de lucht een onwerkelijk blauw en glom de zon net boven de daken uit. In onfebruarische overmoed haalde ik een cappuccino onderweg, alsof ik de wereld niet zat was, en bulderde een zacht ‘ongelooflijk’ uit. In me ontvouwde iets, iets van hoop, iets van macht, iets van belofte, iets van zin in wat er voor me lag. Iets waarvan ik elk jaar het bestaan vergeet en toch altijd, onstuitbaar, weer ontwaakt.

Lees meer

Ik kijk geen wie is de mol

Ik ben een van die mensen die ‘wie is de mol’ niet kijkt. Ik heb her en der een stukje gezien en hier en daar een finale, genoeg om het programma te begrijpen. Ook genoeg om te weten dat ik me zou kunnen laten meeslepen. Maar die tijdsinvestering is het me niet waard. Het is als het kijken of spelen van een gezelschapsspel. Daar hou ik me het liefst ook ver vandaan. Goede tv kan ik met een half oog volgen, een week missen, ineens bingen en er altijd om huilen. Vooral dat huilen kan ik met de mol niet.

Lees meer
Over de liefde

Over de liefde

Ik was ongeveer zeven toen ik vond dat de prins op het witte paard moest verschijnen. Hij zou me kunnen afschermen van de prikkels in het leven, naar me luisteren als ik verdrietig was, me altijd begrijpen. Hij zou de schreeuw in me horen en beantwoorden, de leegte voelen en invullen. Ik was negen toen ik besefte dat ik het paard niet wilde, elf toen ik besefte dat ik geen jongen wilde. Het kostte me mijn halve leven om te beseffen dat ik de rest niet vragen kon. En op sommige dagen heb ik het daar nog steeds moeilijk mee.

Lees meer