Open deuren

Is je deur open?’ vraagt ze, omdat we nog geen deuren hebben. Hiervoor betekende deur open dat ze binnen kon komen met verhalen, en dicht dat ik even alleen wilde zijn. Hier werkt de symboliek alleen in uitgesproken zinnen. ‘Mmmm,’ mompel ik. Ik heb net talloze armbewegingen geleerd voor mijn Gayprideboot, en hoe graag ik ook spraakzaam zou willen zijn, in mijn hoofd ben ik nog bij de zwanepas, of ganzedans, of hoe ik het gedoe ook moet noemen. Het was fijn, dat wel, even fysiek zijn, weer een nieuw moment in dit monumentaal jaar. Maar de deur is dicht.

Lees meer

Menselijke diversiteit

Zoals elk jaar gingen er aan de eerste week van augustus een hoop discussies vooraf. Waarom Pride inplaats van Gaypride? Waarom zo’n groot, commercieel evenement? In de loop der jaren heb ik de homobeweging zien veranderen in een inclusiviteitsbeweging voor iedereen. Ik ben er trots op dat ‘mijn’ mensen de hokjes voor anderen openbraken. Tegelijkertijd veranderde de Canal Parade, het meest bekende onderdeel van Pride, van een obscuur carnaval naar een mainstream feest. Ik ben daar trots op, omdat het betekent dat we niet onder de radar hoeven blijven hangen. We vieren deze week met zijn allen de menselijke diversiteit.

Lees meer

Lesbische barrendood

Lesbiennes in Amsterdam hebben niet zoveel kroegopties, maar wel een aantal feesten waar ze hun eigen stapavond mee kunnen vullen. De meeste van deze feesten hielden de afgelopen maanden een laatste editie. De Gaypride lijkt aan financiële rompslomp ten onder te gaan. Eerlijk gezegd roepen ze dat elk jaar, maar toch vind ik het zorgwekkend. Vanavond is de laatste avond van de Vivelavie, één van de twee echt lesbische barren in de stad. Natuurlijk hopen we op een doorstart, maar is het dan nog hetzelfde groezelige kroegje stampvol jonge lesbiennes uit alle omstreken? Het voelt alsof een stuk geschiedenis sterft.

Lees meer

Pride in Utrecht

Voor het eerst een GayPride in Utrecht. Vijfentwintig bootjes wurmen zich door de grachten. Daarna is er feest, op een brug, een plein. We lopen hand-in-hand. We kussen aan de kade. We komen mensen tegen die ik ken, als familie beschouw. Een knuffel hier, een verhaal daar. ‘De sfeer is zo relaxed’, vindt ze. Als we ons naar het station begeven worden we weer opgemerkt. ‘Iedereen accepteert ons, maar ik voel me toch een kermisattractie.’ Dat is precies waarom diversiteitsfeestjes voor mij zo nodig zijn. Niet omdat ik me wil afzetten, maar soms wil ik relaxed, onder vrienden, ‘normaal’ zijn.

Lees meer

Witte wereld

De wereld is wit en ik hoef niet naar buiten. Mijn appgroepen ratelen door over excaperooms en schaatsen. Ik lees een boek met een dekentje op de bank, de kat op mijn schoot, tot het tijd is om aubergines en gorgonzola te halen. Helaas is mijn huishomo en ‘only gay in the kitchen’ op vegetarische toer. Na twee weken heerlijke groentengerechten en de beste risotto die ik ooit heb gehad, heb ik er eigenlijk wel genoeg van. Ik mis vlees. Ik mis appjes over picknicken in het park. Ik mis die onverklaarbare maar onstuitbare drang om naar buiten te gaan.

Lees meer