Blogs over groei

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

Luisteren

Ik vlucht een week uit Nederland, en dat komt op een goed moment. De grond wordt me heet onder de voeten. Ik maak me altijd zorgen als grote groepen mensen worden weggezet als slecht of dom. Zoals vroeger, toen we massaal besloten joden te vergassen en homo’s te verketteren, maar ook nu sommigen alle moslims als terroristen zien en anderen alle Forumkiezers als minderwaardige landgenoten. Alles wat je aandacht geeft groeit, zeggen ze. Maar in mijn beleving is andersom nog kwalijker: alles wat je in een verdomhoekje drukt radicaliseert. Emoties, dwanggedachten, mensen; wat je demoniseert groeit vanzelf tot een demon.

Naar blog

Campagnefilm

De grondtemperatuur trekt in mijn schoenen, het is bitter koud. Buienradar voorspelde geen regen, maar het druppelt toch zachtjes naar beneden. Hier sta ik dan, met twee cameramannen, een producer, krijtbordjes te wassen. Ik blijf buiten beeld en roep zo nu en dan een vraag naar de vijf gefilmden. ‘Wat heeft dsmmeisjes je gebracht,’ bijvoorbeeld. Ik hou me meestal niet bezig met beelden, laat staan bewegende. Maar dsmmeisjes groeit, het idee wordt groter dan wat ik opgesloten op mijn kamertje in elkaar hack, groter dan ik dromen kon. Nog even en het is ook een boek, een film. Een beweging.

Naar blog

Twee jaar

Het is twee jaar geleden dat ik opstond, dacht ‘wat ga ik nou eens met mijn leven doen’, en besloot om mijn dag in precies honderd woorden op te schrijven. Eigenlijk was het een manier om uit mijn schrijversblokkade te komen, maar al binnen een week begon het zijn eigen leven te leiden. Inmiddels kan ik me niet eens meer herinneren dat er een tijd was dat niemand iets van me wist, omdat ik nou eenmaal niet zoveel vertel, want erover schrijven doe ik wel. Over vallen en opstaan, leren kijken en leren groeien. Daarom deze ode aan mijn verhaal. 

Naar blog

Falen

Ik denk dat ik het begrip falen ben kwijtgeraakt. Niet omdat ik nooit meer perfectionistisch ben, of denk dat anderen het niet zien als ik de plank volledig mis sla, of omdat het niet meer voorkomt dat ik mijn imago bescherm. Maar in de archiefkast van mijn hoofd waar nog ouderwets met een stift het woord falen staat, is het angstvallig stil. Falen is belangrijk in een wereld waar controle bestaat en resultaten kunnen worden gemeten. Ik zie mezelf in een leven waar chaos heerst, proeftuintjes worden opgezet, ik organisch groei en vooral altijd bijleer. Omdat ik het heb geprobeerd.

Naar blog

Masker

Praten putte me uit toen ik nog te klein was om mijn masker te dragen. Het put me weer uit, nu ik te groot ben geworden en het masker knelt. Ik denk er soms aan, al die tijd veilig beschermd achter mijn tweede gezicht, zoekend naar een manier om te groeien naar wie ik voorhield al te zijn. Met al die mensen die veranderden, hun weg vonden, hun pad verlegden, had ik niet kunnen vermoeden dat ik me pas opgewassen zou voelen tegen de storm, volwassene zou voelen in het leven, als ik weer dat kleine meisje durfde te zijn.

Naar blog

Wind

Het stormt en dat zullen we weten ook.Vrachtwagens kantelen, mensen gaan de lucht in, de treinen staan stil en bomen schuwen het niet om jarenlange noeste groeiarbeid op auto’s te werpen – een wrede wraak van de natuur. Ik ben inmiddels zo moe dat ik niet meer echt registreer wat er in de wereld gebeurt buiten het dagelijkse werk. Mijn hobby’s en vrijetijdsbestedingen staan nu vrijwel op nul, behalve deze blog. Het is een fysieke januari-vermoeidheid, niet zo’n ongrijpbare als die tussen de oren, maar deze storm moet wel snel gaan liggen. Nog een zuchtje wind en ik val om.

Naar blog

Opgroeien

Ik eet met mijn lesbische vriendinnen in een biercafé met op dinsdag twee hoofdgerechten voor de prijs van een. Vroeger omdat we niet anders konden betalen, nu omdat we dat nou eenmaal doen. Hoofdonderwerpen van gesprek zijn hypotheken, contracten met vaders van toekomstige kinderen, banen burn- en bore-out, relaties.  Drie jaar geleden was ik net gescheiden en was deze vriendengroep van jolige nog-net studenten precies wat ik nodig had. En kijk me nu, een soort volwassen zitten zijn. Ze groeien op, zij die een ticket terug waren naar mijn geestelijke leeftijd. Ik groei mee. Deze keer beangstigt het me niet.

Naar blog

Schaamhaardracht

“Ik weet niet hoe het eh… moet daar beneden… ik bedoel, qua schaamhaar…” zegt ze verlegen als we het bed voor het eerst betreden. Dat komt goed uit, ik heb ook geen idee wat de schaamhaarmode is. Ik heb van oudsher wat moeite met modieuze conventies. Het is niet dat ik me niet wil aanpassen, het is dat ik het memo waar de conventies op worden doorgegeven vaak mis. Zo was het ineens niet meer cool om een broodtrommeltje naar school mee te nemen. Ik kwam daar pas achter toen het zo erg niet meer cool was dat ik er […]

Naar blog

Als ik groot ben

Ik was vijf en later als ik groot was zou ik boerin worden, uitvinder, archeoloog. Ik was tien en later als ik groot was zou ik docent worden, onderzoeker, wereldreiziger. Ik was puber en later als ik groot was zou ik gelukkig worden. Ik was twintiger en ik wilde geen later meer. Ik was dertig en later als ik groot was zou ik weer durven voelen en branden en dromen. Ik ben tweeëndertig en toch vijf. Ik doe wat ik ooit deed, schrijven, toneelspelen, liefhebben. Later als ik groot ben wil ik groeien. En nooit iemand anders zijn dan mezelf.

Naar blog

Weltwee

Even langs in Rotterdam bij mijn zus. Haar wildkleurige kat knuffelen. We eten een stamppot, drinken een rode wijn. Of twee. We kijken de foto’s van haar reis naar ons broertje in Australië. Twee keer zijn we er als gezin geweest. De derde keer ben je Australiër, zoals broer bewees. Ik denk dat ik het de eerste keer al was, zodra ik het regenwoud opsnoof. Spotify gooit me midden in mijn groeiende heimwee, of moet ik zeggen weltwee, langs de ons onbekende Linde Schöne. Ze schraapt haar liefde van de vloer. Ik geloof dat ik precies weet wat ze bedoelt.

Naar blog

Dekens

Het is beter daar, aan de andere kant van de heuvel. Ik zie je lonken naar het groenere gras, de blauwere lucht, de dagen die zich uitstrekken als dekens van plezier. Daar is de rust, het gevoel van nergens heen hoeven. Hier is het donker, altijd nacht. Hier trek ik aan je arm, bijt ik in je been, sla in je gezicht in de hoop dat je me aankijkt. Dat je grote heldere ogen niet alleen naar me kijken, maar me ook willen zien. Je bent al zo lang weg dat ik niet weet of ik ooit de huiden nog […]

Naar blog