Automatische concepten

Vooravond

Het is bijna geen oktober meer te noemen. Ik lees in een jurk zonder mouwen in de zon op mijn nog warm balkon een roman over liefde. Vannacht lag ik in coma, alsof alle slaap van een week angstaanvallen was opgespaard. Na de laatste bladzijde zwijg ik naar de overkant. Wat als je het huis hebt dat je wilt houden in de stad waar je wil wonen met de vrouw waar je oud mee wilt worden. Maakt dat het leven voltooid, of leeg? Ik denk aan mijn angstaanvallen, deze allerlaatste zon. Zelfs tevredenheid draagt zwaar, op de vooravond van november.

Lees meer
Automatische concepten

Ik ben er nog

Ik heb heel lang dagelijks geblogd, zelfs al waren mijn handen aan mijn fietsstuur gevroren of kletste ik op een huisfeest tot half 6 ‘s nachts met kennissen van weer een leven daarvoor. Ik denk dat die tijden voorbij zijn. Op een dag als vandaag kan ik me niet indenken dat het ooit nog gaat vriezen – hoewel, wordt het vroeger donker? Nachten tot half 6 haal ik niet meer, dat huis staat in een andere stad en van de mensen van twee levens geleden zie ik niemand nog. Het regelmatig bloggen is ook wel op. Maar ik ben er nog!

Lees meer
Automatische concepten

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het

Lees meer
De bodem

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’

Lees meer
Automatische concepten

Help

Er was een tijd dat ik niets meer durfde. Zelfs uit huis stappen voelde pijnlijk aan op mijn huid. Alles was een waas van angst. Toen gebeurde het allerergste en allerbeste tegelijk. Ik raakte dat leven kwijt. Ik begon aan alles wat ik niet meer kon, omdat het alternatief sterven was. Ik vond een toneelgroep, waar ik bij ben gebleven. Ik haat ze elke week met heel mijn hart, ik hou er nog vele malen meer van. Dankzij hen voelt al het andere simpel, dankzij hen voelt zelfs het ergste haalbaar. Ik wil niet meer zonder. Misschien moet dat toch.

Lees meer