Blogs over huis

Overvloed

Haast ongemerkt sluipt een zachte lente in een zonnige zomer. Misschien is dit seizoen elk jaar overvloedig, zie ik het nu pas voor het eerst echt. Of is de aarde onherroepelijk aan zijn opwarming begonnen. Hoe dan ook is dit jaar alles anders. Dit jaar kan ik geen twee weken naar een Zuid-Europees land vluchten om daar snel zoveel mogelijk onthaasting op te doen. Dit jaar hoeft dat ook niet. Alle rust en warmte waar ik achteraan ren heb ik al hier in mijn eigen huis. Het zal niet altijd zo blijven. Maar deze vreemde tijd, ze misstaat me niet.

Naar blog

Geschiedenis

Het is week vier van mijn persoonlijke lock-down. De eerste week was ik ongenadig maar ongetest ziek. Daarna heb ik de blaren op mijn handen gewerkt, het zweet onder mijn oksels ge(video)beld en mijn sociaal contact gedigitaliseerd. Ik heb geen adempauze gehad voor creativiteit of bezinning. Maar zoveel is duidelijk: depressief word ik hier niet van. Er wordt een stuk geschiedenis geschreven, we zitten er middenin, het kan alle kanten op. Ik vind het waanzinnig interessant wat er allemaal veranderen kan. De vastgeroeste mensenwereld lijkt ineens vol onvoorstelbare mogelijkheden. En ik hoef er mijn huis niet voor uit.

Naar blog

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het […]

Naar blog

Virus

Ik sloeg sinterklaas nog meer over dan anders, omdat een of ander virus ons te pakken had gekregen. We lagen onder een deken op de slaapbank, omstebeurt een poging te doen voor de ander thee of een kruik te maken. Van eten wilde ons maag niets weten, laat staan van pepernoten. Ergens had het ook wel wat, ongemerkt ging een stuk december voorbij. Inmiddels zijn we weer opgestaan, de gordijnen open, een schel winterzonnetje schijnt door ons altijd zomergekleurde nest heen. Ook kerst komt dit huis niet binnen. Virus of niet, we slepen of slapen ons er een weg doorheen.

Naar blog

Vooravond

Het is bijna geen oktober meer te noemen. Ik lees in een jurk zonder mouwen in de zon op mijn nog warm balkon een roman over liefde. Vannacht lag ik in coma, alsof alle slaap van een week angstaanvallen was opgespaard. Na de laatste bladzijde zwijg ik naar de overkant. Wat als je het huis hebt dat je wilt houden in de stad waar je wil wonen met de vrouw waar je oud mee wilt worden. Maakt dat het leven voltooid, of leeg? Ik denk aan mijn angstaanvallen, deze allerlaatste zon. Zelfs tevredenheid draagt zwaar, op de vooravond van november.

Naar blog

Ik ben er nog

Ik heb heel lang dagelijks geblogd, zelfs al waren mijn handen aan mijn fietsstuur gevroren of kletste ik op een huisfeest tot half 6 ‘s nachts met kennissen van weer een leven daarvoor. Ik denk dat die tijden voorbij zijn. Op een dag als vandaag kan ik me niet indenken dat het ooit nog gaat vriezen – hoewel, wordt het vroeger donker? Nachten tot half 6 haal ik niet meer, dat huis staat in een andere stad en van de mensen van twee levens geleden zie ik niemand nog. Het regelmatig bloggen is ook wel op. Maar ik ben er nog!

Naar blog

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’ […]

Naar blog

Help

Er was een tijd dat ik niets meer durfde. Zelfs uit huis stappen voelde pijnlijk aan op mijn huid. Alles was een waas van angst. Toen gebeurde het allerergste en allerbeste tegelijk. Ik raakte dat leven kwijt. Ik begon aan alles wat ik niet meer kon, omdat het alternatief sterven was. Ik vond een toneelgroep, waar ik bij ben gebleven. Ik haat ze elke week met heel mijn hart, ik hou er nog vele malen meer van. Dankzij hen voelt al het andere simpel, dankzij hen voelt zelfs het ergste haalbaar. Ik wil niet meer zonder. Misschien moet dat toch. […]

Naar blog

Thuiskomen

De poes is beledigd als we zwaar beladen met reistassen de deur open zwaaien. In dit huis past drie keer ons Portugese appartement. Voor het raam geen zee, maar het meer ligt net zo mooi te wezen. Ook op dit balkon schijnt een warme lentezon. Het bed is veel ruimer dan ons eenspersoonsexperiment aan die kust bij de evenaar. Ook hier ziet alles er licht uit, en vrolijk, en als vakantie. Ik vond het moeilijk te vertrekken, maar als het thuis bijna net zo fijn is, heb ik het mooi voor elkaar. En de kat? Die ligt alweer op schoot.

Naar blog

Vijf minuten naar de tram

Ze was 21 jaar en woonde nog bij haar ouders. Na haar baantje in de nacht nam ze de tram naar huis. Twee jongens vielen haar in de donkere straat van achter aan. Ze renden weg met haar tas. Moeder reageerde meteen op het sms’je. Binnen drie minuten was ze in volle vaart naar de halte gerend. Als ze de jongens tegen was gekomen had ze ze in elkaar geramd. ‘Dat doe je voor je kind.’ De politie was in tien minuten ter plekke. De bewakingscamera had geen beelden. De volgende dag wachtte slachtofferhulp. Een week later ging ze weer […]

Naar blog

Bont-en-blauw

Vannacht vertrek ik naar Portugal. Vlak voor de vakantie schilder ik nog even het badkamerkozijn en de badkamerkasten. Dan hebben we minder last van de verflucht straks. In theorie een heel goed idee, alleen zijn mijn voeten ook na de terpentine wit en blauw, hebben mijn dijbenen zebrastrepen en lijken mijn armen net weggelopen uit een huiselijk geweldsituatie. Ik kan me de gezichten op het strand straks alvast levendig voorstellen. Maar de badkamer is het waard om bont-en-blauwgevlekt op een badhanddoek te liggen. En wat kan het me eigenlijk schelen, daar vlak naast de evenaar? Adeus amigos. Para o sol!

Naar blog

Enge mensen

De wekker ging, maar ik kreeg het niet voor elkaar om op te staan. Iets voor 8 uur trok mijn vriendin de tussendeur dicht, want bewegen kon ze me niet. Er kwamen grote vreemde mannen binnen. Ze wilden bij de gasketel. Mijn vriendin ruimde de kast leeg. Ik riep ‘zal ik je helpen?’ toen ze al klaar was. De buurvrouw kwam binnen om te praten over de gasmannen. Ik wankelde naar de badkamer, trok een badjas aan, zag mijn bed, kroop erin en sliep verder. Er is niets zo eng als mensen in mijn huis. Maar de slaap trok harder.

Naar blog

Basis op orde

Ik heb de afgelopen winter twee paar laarzen versleten, terwijl ik de vorige twee winters met één paar toekwam. Nu schijn je ook schoenmakers te hebben in Rotterdam, maar ik heb niet zoveel hoop voor dit paar. Goedkoop is duurkoop, zeggen ze, en in het geval van schoenen is dat waar. Nu ben ik obscure websites aan het afstruinen naar de laarzen van vorig jaar. Niet omdat ik niet hou van nieuwe dingen proberen, maar omdat experimenteren alleen werkt als de basis in orde is; een leuke baan, een mooi huis, een lieve vriendin en een paar lekker lopende laarzen.

Naar blog

Eindelijk af

Het is precies zes maanden nadat we zijn ingetrokken in dit huis. We hadden niet meer dan een tas met de hoogst noodzakelijke spullen. Op de eerste dag werden stoelen en een matras geleverd. Daar zaten we, in die stoelen, voor het adembenemende uitzicht. In een leeg huis. We wisten dat het een niet-aflatende stroom van klussen en veranderen zou worden. Zes maanden later is alleen de vloer nog in oorspronkelijke vorm. De kussens van de bank zijn vandaag geleverd. Er moet nog een likje verf over wat plinten, een schroef hier en daar. Maar eigenlijk zijn we, eindelijk, klaar. […]

Naar blog

Nog even over de kat

Vandaag geen zin om het bed op te maken. Meestal doe ik het wel, omdat je met ons ensuite-huis van overal het bed ziet. En omdat ik een paar dwangmatige trekken heb, waarvan het rechtleggen van mijn kussens en strak trekken van mijn bed er eentje is. Dus op zich had ik vandaag een relaxte, of in ieder geval geen dwangmatige dag. De kat geniet daar ook van. Zo’n hoop verfrommelde dekens om bovenop te klauteren, dat is blijkbaar het lekkerste dat er is. Ze kruipt zo ver weg dat ze er bijna in verdwijnt. Met pootjes over haar ogen.

Naar blog

Een nieuw jaar

Ik open een document voor een nieuw jaartal aan honderd woorden. De cursor knippert schreeuwerig naar mij, maar ik ben er nog helemaal niet bij. Gisteren was ik eigenlijk moe, waar ik normaal niet kan slapen sukkelde ik al rond half 6 ‘s avonds weg. Maar het was fijn om weer eens Oud- en Nieuw te vieren met familie om de hoek. Ik heb al zolang vuurwerk ontweken op weg naar huisfeesten ergens in een vandalistische rotjesgooiende binnenstad, dat ik vergeten was hoe relaxed zo’n feest ook kan zijn. Vandaag gaat als een waas voorbij. Volgende halte is het voorjaar.

Naar blog

Stilte

Werken tussen kerst en oud-en-nieuw is anders. Het is rustig. Ik krijg een hoop kerstverhalen en koffie. Af en toe bewaak ik in mijn eentje de grote, stille afdeling. Ik bel met wat service-afdelingen om te zien of er nog iemand zit, en herken vertrouwde stemmen, mensen van wie ik eigenlijk al wist dat als er een antwoord was, die van hen zou komen. Zelfs de weg naar huis is stil. De twee treingenoten die nog van Amsterdam naar Rotterdam gaan. De witte kat bij de garage, die vandaag niemand heeft gezien. Ze hoopt dat ik haar eten breng, misschien.

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog