Blogs over januari

Slaap

Ik slaap als ik de kans krijg zo’n twaalf uur per nacht. Als ik wakker word mopper ik een tijd dat ik door wil slapen. Blijkbaar vind ik het leven wat vermoeiend. Prikkels komen ook lekker hard binnen en de meeste buitenwerkse activiteiten zijn een stapje te veel. Ik moet het maar uitzitten deze maanden en me niet laten meeslepen door de verstikkende deken van duisternis. En slapen, veel slapen. Vanochtend, nou ja, vanmiddag dus, schijn ik iets te hebben gezegd als ‘waar was ik?’ me hebben omgedraaid en weer weg te zijn gevallen. Het zal wel even nodig zijn.

Naar blog

Charmante subsidie

Ik heb het depressiegala altijd een charmant initiatief gevonden. Een poging om een grote ziekte bij veel mensen bekend te maken, op een andere manier dan met de zoveelste campagne of een ongebruikte app. Ik moet zeggen dat ik het een nog charmanter initiatief vind nu ik weet dat het al drie jaar zonder subsidie draait en dat een gedeelte van het subsidiegeld dat eerste jaar is teruggestort. Terwijl een van de doelen, de ziekte bekend maken, wel degelijk is bereikt. Dat zie je niet veel, in deze tijd waarin miljoenen stilletjes worden weggestort in krakkemikkige plakbandoplossingen voor gigantische problemen.

Naar blog

Droge januari

Het is weer de IkPas-maand, alcoholvrije tijd. Elk jaar doe ik minstens één keer mee aan de ‘officiële’-IkPas-periodes. Om te zien of ik de drank de baas ben, en de drank niet de baas over mij. Ironisch genoeg ben ik in deze droge maand doorweekt als ik op het station aankom. Een vroeg voorjaarsbuitje, noem ik het, want zodra het nieuwe jaar begint vind ik de winter wel voorbij. Zelfs als er ijsbloemen staan op het enige raam met enkel glas. Die zijn niet meer van deze tijd, zoals telefoons met draden, cd’s en elke dag een paar glazen wijn. 

Naar blog

Het mens achter de labels

Maandag 28 januari stond dit mooie, fantastische, helemaal geweldige boek op bol.com met ‘verwachte leveringstijd: maandag 28 januari’. Dat werd al snel 29, 30, 31, en 1 februari. Toen zou hij er 4 februari echt zijn. En: dat was hij! Alleen ergens tegen drie uur in de middag verdween het boek uit de bestelsystemen. De 5e verscheen hij weer, en nu ligt hij ook echt op deurmatten. Hopelijk was dit het aller-, allerlaatste probleem van ons probleemkind. Oh en het is dus een mooi, fantastisch, helemaal geweldig boek, dat jullie allemaal kunnen aanschaffen, onder anderen ook op bol.com.

Naar blog

Persoonlijkheidsstoornis

Ik ben enigszins ingelezen in psychische stoornissen en ik vind er ook het een en ander van. Wat precies kun je lezen in mijn interview. Ik weet ook veel van de DSM, de psychiatrische bijbel. Wat veel mensen niet weten is dat de DSM in andere landen helemaal niet zo heilig is als in Nederland. Wat zelfs ik niet wist was dat de concurrent afgelopen jaar een versie heeft uitgebracht waarin alle persoonlijkheidsstoornissen zijn teruggebracht tot eentje, omdat wetenschappelijk geen verschil kan worden aangetoond. Dat is iets dat ik in ieder geval hoor te weten. Waarom is het geen wereldnieuws? […]

Naar blog

Beetje stil

Ik besta nog! Het is een beetje stil aan deze kant. Ik kan niet echt over iets anders praten dan over ons boek, dat vanaf morgen in de winkels ligt, dus hou ik voor de zekerheid maar even mijn mond. Er gebeuren ook andere dingen, zoals een ketel die niet goed is aangesloten in huis – want alles wat mis kan gaat ook mis – en een meer dat weer ontdooit is, een gezellig nieuwjaarsdiner met mijn vrienden en allerlei aanstaande baby’s in mijn omgeving. Maar mijn hoofd heeft eigenlijk maar één prioriteit, dus het is wat stiller. Maar ik […]

Naar blog

Trouwfoto

Hij was een beetje bewogen, maar in sepia goed te doen, vond de fotograaf. Ik zie vooral de spanning in onze ogen, een beetje geweken omdat het boek een half uur voor aanvang ook echt arriveerde, maar met de presentatie nog voor onze kiezen. Een foto tussen de bevalling en het moment dat de familie binnenkomt. Een trouwfoto, op de dag gemaakt waarin alles perfect moet en dus eigenlijk niets goed gaat. Ik heb zin om deze foto als levensgebeurtenis in mijn facebooktijdlijn op te slaan. Ik heb het er al veel over gehad, maar het voelt nog niet genoeg.

Naar blog

Boek overhandigen

Ik ben moe, zo moe, alsof ik een marathon heb gelopen. Er ligt sneeuw op het hele bevroren meer, waardoor het onwerkelijk wit is uit mijn raam. Een marathon zal wel gelijk staan aan een beenbreuk. Gisteren heb ik welgeteld een minuut op het podium van Tuschinski gestaan, om de staatsecretaris van het VWS ons boek te overhandigen. Je weet wel, the usual. Nu ben ik heel moe, een beetje verdrietig en leeg. Gelukkig hebben we de foto’s nog. En een doos met boeken, die ik weigerde terug te geven aan de uitgeverij. ‘Ik neem mijn baby’s mee’, zei ik. […]

Naar blog

Instellingen

Herstel impliceert dat je de fabrieksinstellingen terugzet en het apparaat weer werkt. Het is het opnieuw inzetten van een oude bedrading, een back-up weer laden. Het past bij levenloze objecten, maar niet bij zelflerende systemen. Als je een been hebt gebroken zal je je dat blijven herinneren, misschien voorzichtiger springen. Als je psychisch in de knoop raakt draag je de ervaring voor altijd mee, je leert jezelf en je beperkingen kennen. Je gaat niet terug naar de oude configuratie, Lerende systemen kunnen niet terug naar wat was. Maar ze kunnen, met geduld, aandacht, tijd en liefde, hun beleving opnieuw afstellen.

Naar blog

Narratief

‘Onze identiteit heeft een narratief karakter gekregen’, las ik in de krant. We zijn de verhalen die we over onszelf vertellen. Ik vertel veel nuances van mijn verhaal in verschillende rollen, op verschillende plekken, tegen verschillende mensen. Soms botst het verhaal van het meisje met psychische problemen met de gedreven werknemer, de aarzelende toneelspeelster, het teruggetrokken familielid, de geliefde partner. Ik probeer tegen beter weten in de rollen af te bakenen, maar ze lopen in elkaar over. Als verhalen uit mijn verleden zich erin mengen word ik al helemaal een ongeloofwaardig sprookjesboek. Met dagelijks honderd woorden als eenzame rode draad. […]

Naar blog

Gekke kringen

Misschien verkeer ik in vreemde kringen, maar ik hoor regelmatig van mensen die niet in GGZ-instellingen opgenomen blijven omdat ze gedrag vertonen dat te gevaarlijk of te ziek zou zijn. Of niet worden opgenomen omdat ze te gecompliceerd zijn voor deze opname. Ook hoor ik van mensen die beginnen aan een euthanasietraject omdat er na opname geen andere zorglijn meer mogelijk is. Het zijn gewoon wat dingen die ik hoor zeggen, misschien alleen incidenten. Ik hoop dat het geruchten zijn. Dat er zorg verleend wordt aan wie zorg nodig heeft. Medemenselijkheid ongeacht protocollen; ik wou dat ik erin kon geloven.

Naar blog

Beste looks

‘Wat zie je er goed uit’, ‘Heb je wat met je haar gedaan?’ Mijn haar was drie dagen geleden slap en ongelukkig, vandaar dat ik morgen een afspraak met mijn haardokter heb gepland. Zoals dat gaat met dit soort dingen is het nu springlevend en glanzend. Het kan ook de gezonde stress zijn, of mijn tripje naar de zonnebank, of dat ik de daglichtlamp sinds gisteren weer een weekje aan heb gezet. Hoe dan ook, ik zie er blijkbaar heel leuk/gezond/goed uit vandaag. Of best aanvaardbaar in contrast met de rest van de tijd. Dat je het weet.

Naar blog

Op het randje

Ik probeer mijn gedachten uit te zetten, maar er vliegen steeds nieuwe dingen door mijn hoofd. De uitgeverij mailen. Een afbeelding voor de presentatie. Een congres bevestigen. Een paar interviews plannen. Zou koffietijd terugmailen? Komt de campagnefilm af? Het is een chaos en soms denk ik; waarom doe ik mezelf dit soort dingen toch steeds aan, over het randje van mijn overlevingsstand? Maar ik weet het antwoord heel goed. Als ik dit niet doe, als ik alles allemaal in mijn comfortzone lekker voorbij liet trekken… dan word ik misschien wel oud. Maar leef ik dan? Of is het alleen angst?

Naar blog

Falen

Het is misschien de allerbelangrijkste les, en toch leren sommige mensen hem nooit, of pas heel laat, of met veel mitsen en maren. Je kunt falen. Dat is helemaal niet erg. Je kunt als kind over een stoeptegel struikelen, en dat komt niet omdat die stoeptegel verkeerd ligt, maar omdat jij nog niet kan lopen. Dat is helemaal niet erg, want lopen kun je leren, of je kunt blijven struikelen en mensen kunnen daar omheen werken, of je kunt iemand anders voor je laten lopen. Alleen als je die stoeptegels de schuld blijft geven, valt er moeilijk mee te leven.

Naar blog

Kaas en wijn

Ik proef tien kazen met mijn ex, of beste vriendin, die heel binnenkort vertrekt naar god-weet-ik-waar om zes weken lang te vloggen en te zeilen op een heus zeilschip dat van de caraïben weer naar Nederland vaart. Ze heeft alvast haar rode zeiljack aan en vertelt over felgekleure capuchons die je nog kan zien als je overboord bent gevallen. We zijn allebei avontuurlijk geworden, op onze eigen manier. ik sta over een week voor een volle zaal in Tuschinski. Dingen waar we maar zo weinig mogelijk over nadenken, want het is een nachtmerrie. Maar wel eentje met kaas en wijn.

Naar blog

Herprogrammeren

Ik zit opgesloten in mezelf. Verkrampt door gestokte emotie en schuldgevoelens. Ineens had ik een eureka-moment; ik ben gewoon bang. Zo’n eureka-moment komt een paar keer per jaar. Een blokkering die ik zelf nauwelijks op merk en dan het besef dat het angst is. Je zou zeggen dat de ervaring me leert, maar menselijke psyche is wat anders dan een computer. Het vergeet, verdraait, blokkeert of liegt gewoon ronduit. Als je problemen hebt met je menselijke software is de software er vooral meester in om het probleem niet te detecteren. Goed, angst dus. Ik ga maar weer eens wat herprogrammeren.

Naar blog

Prikkelbaar

Ik ben wel eens gezelliger geweest. Ik kan te allen tijden stekelig of sociaal onaangepast zijn, maar ik meestal onderga ik het leven gelaten. Vroeger was ik bozer, geloof ik. Feller. onaardiger ook activistischer. Ik vraag me af of mijn verschuiving naar meer pragmatisme komt omdat ik ouder wordt, of omdat de wereld om me heen steeds radicaler wordt. Misschien is dit mijn politieke en maatschappelijke puberteit en zet ik me af door het anders te doen. Stil te zitten, te luisteren, te genieten van wat er over me heen gelaten wordt. Vaak. Maar niet vandaag. Vandaag ben ik boos.

Naar blog

Nashvuur

Vandaag is de dag van de Nashville-verklaring. Iedereen valt over elkaar heen in shock over een hermanifestatie van niet-zo-oude zienswijzen. Ik herinner me goed dat driekwart Nederland ze onderschreef, en ik, uitgesproken lesbisch, vriendelijk met ze door een deur ging. Ik herinner me beter dat driekwart van de VS deze mening deelde, nog geen drie jaar geleden. Eerlijk gezegd snap ik de ophef niet. Dit was mijn dagelijkse realiteit, dit speelt nog keihard in de onderstroom, deze mening is er, ook hier, nog gewoon. Laat hem rustig uitdoven. Pook niet in de nagloeiende kolen. Hij heeft zijn beste tijd gehad.

Naar blog