Automatische concepten

Slaap

Ik slaap als ik de kans krijg zo’n twaalf uur per nacht. Als ik wakker word mopper ik een tijd dat ik door wil slapen. Blijkbaar vind ik het leven wat vermoeiend. Prikkels komen ook lekker hard binnen en de meeste buitenwerkse activiteiten zijn een stapje te veel. Ik moet het maar uitzitten deze maanden en me niet laten meeslepen door de verstikkende deken van duisternis. En slapen, veel slapen. Vanochtend, nou ja, vanmiddag dus, schijn ik iets te hebben gezegd als ‘waar was ik?’ me hebben omgedraaid en weer weg te zijn gevallen. Het zal wel even nodig zijn.

Lees meer
Automatische concepten

Lastige mensen

Vroeger behandelden psychiaters vooral mensen die een last waren voor anderen. De mensen met wanen op straat, de narcistische psychopaten en de aandachteisende borderliners. Degenen die een last waren voor vooral zichzelf kwamen om hulp vragen bij de kerk, zochten hun heil in andere middelen, of stierven zodra ze er de kans voor zagen. Nu wordt ook, juist, dat laatste type mensen gezien. Maar als we het hebben over psychopaten, schizofrenen, narcisten en borderliners, hebben we het eigenlijk altijd over de extremen, de hiaten. Mensen die we denken te mogen haten, in een wereld waar we geen nuance meer zien.

Lees meer

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen

Lees meer

Fysieke afstand

Ik ben nu drie dagen op vakantie. Dag één was ik gedesoriënteerd, dag twee verwerkte ik van alles en vandaag ben ik zen en heb ik het leven begrepen. ‘Dus blijven reizen zou je trekken?’ vraagt ze. Dat doet het niet. Die fysieke afstand die je schept tussen jezelf en waar je tegenaan loopt geeft veel kans tot reflectie. Als je lang genoeg wegblijft heeft dat je weer ingehaald. Als je lang genoeg doorreist ben je eigenlijk altijd op de vlucht. Het gaat om wat je mee neemt naar huis. En het lef hebben om elke keer weer te gaan.

Lees meer

Mee met de stroom

Werken na een korte vakantie. Alles komt als een verrassing. Onze tijdelijke nieuwe werkplek. Voorzitten van een vergadering. Afspraak aan afspraak een beetje wegpraten. Het maakt me op een vreemde manier rustig. Als ik dingen niet op een rijtje heb kan ik er ook niet van te voren twintig doemscenario’s of gemiste kansen bij verzinnen. Ik eet ‘s avonds zonder jas op een terras. Vertrek dan ongepland naar Utrecht. Blijf in haar armen slapen, alsof dat iets is wat we doen. ‘s Ochtends bekijk ik de chaotische kluwen herinneringen die samen maandag maken. Ze voelen fijn. Deze ontleed ik niet. 

Lees meer