Automatische concepten

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik

Lees meer
De bodem

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’

Lees meer
Nashvuur

Nashvuur

Vandaag is de dag van de Nashville-verklaring. Iedereen valt over elkaar heen in shock over een hermanifestatie van niet-zo-oude zienswijzen. Ik herinner me goed dat driekwart Nederland ze onderschreef, en ik, uitgesproken lesbisch, vriendelijk met ze door een deur ging. Ik herinner me beter dat driekwart van de VS deze mening deelde, nog geen drie jaar geleden. Eerlijk gezegd snap ik de ophef niet. Dit was mijn dagelijkse realiteit, dit speelt nog keihard in de onderstroom, deze mening is er, ook hier, nog gewoon. Laat hem rustig uitdoven. Pook niet in de nagloeiende kolen. Hij heeft zijn beste tijd gehad.

Lees meer

Vliegen

Wat er nog te wachten staat is zo groot dat ik soms sta te trillen op mijn benen van verwachting, en op andere dagen net zo te trillen van angst. Ik sta op scherp, daarom voelen kleine stootjes soms als keiharde klappen, soms alsof ik opstijgen zal. Het grappige aan dit scheren over kammen, tussen verliezen en verlangen, is dat ik dit het liefste tegen elke prijs vermijden zal, maar ik zonder me door deze turbulentie te bijten nooit de lucht in kan. Als ik niet val, niet onderuit ga, zal ik dit jaar niet aan de grond blijven staan.

Lees meer

Liefde wint.

Ik heb geruzied en gesmeekt en gevochten en gehuild. Ik heb het diepste van mijn lege huls laten zien en hoeveel bevestiging iemand er ook in stortte, ik geloofde niet in liefde. Ik geloofde alleen in liefde. Ik heb me afgekeerd, toegekeerd, gebeden, geleden, ontdaan en gedaan en ontleefd en geleefd voor de liefde die alles kapot maken zou, oplossen zal. Er was nooit genoeg wederkerigheid, te veel wederkerigheid, nooit genoeg verdrinken, nooit genoeg bevestiging, nooit genoeg nabijheid die mij ooit vullen kon. Ik heb geruzied, gesmeekt, om de leegte te vullen, om de scherpte te vijlen, om iets te

Lees meer