Blogs over kind

Genezen

En toen had ik eindelijk de put uit den treure bekeken. Mijn nagels tot diep in de modderige zijkanten gedrongen. Uit doodsnood geklauwd, gescheurd, gewrongen. Tot ik mijn hoofd boven de gekartelde randen kon steken en de eerste straal zonlicht voelde over mijn trillerig witte lijf. Over het lichaam waar laag na laag af was gescheurd tijdens het klimmen, het terugvallen, het weer staan. Over het zachte littekenweefsel, over de diepe scheuren van de laatste tien jaar van mijn bestaan. Ik was boven. Westers gezegd: ik was genezen, geheeld, weer klaar voor de maatschappij. Het Noorden, Oosten en Zuiden, of […]

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Vijf minuten naar de tram

Ze was 21 jaar en woonde nog bij haar ouders. Na haar baantje in de nacht nam ze de tram naar huis. Twee jongens vielen haar in de donkere straat van achter aan. Ze renden weg met haar tas. Moeder reageerde meteen op het sms’je. Binnen drie minuten was ze in volle vaart naar de halte gerend. Als ze de jongens tegen was gekomen had ze ze in elkaar geramd. ‘Dat doe je voor je kind.’ De politie was in tien minuten ter plekke. De bewakingscamera had geen beelden. De volgende dag wachtte slachtofferhulp. Een week later ging ze weer […]

Naar blog

Overstappen

Ik stem al jaren op GroenLinks, maar van de laatste keer heb ik spijt. Om de verkeerde redenen. Als Jesse zijn mond opentrekt in een debat wil ik het liefst met mijn vingers in mijn oren onder mijn bed kruipen of anders met mijn hoofd tegen de muur slaan. Als hij een pyjama aantrekt of popiejopie op een cover staat herken ik hem niet, want hij lijkt zo verschrikkelijk vervangbaar. Prachtige partij, mooi gedachtegoed, maar ik kan het niet meer aan. Ik ben kinderachtig, het is op de persoon gespeeld, het is onaardig. Maar ik stap over. D66 of PvdA?

Naar blog

Falen

Het is misschien de allerbelangrijkste les, en toch leren sommige mensen hem nooit, of pas heel laat, of met veel mitsen en maren. Je kunt falen. Dat is helemaal niet erg. Je kunt als kind over een stoeptegel struikelen, en dat komt niet omdat die stoeptegel verkeerd ligt, maar omdat jij nog niet kan lopen. Dat is helemaal niet erg, want lopen kun je leren, of je kunt blijven struikelen en mensen kunnen daar omheen werken, of je kunt iemand anders voor je laten lopen. Alleen als je die stoeptegels de schuld blijft geven, valt er moeilijk mee te leven.

Naar blog

Frutsels

Ze zocht bloemen, maar tussen de takken met katjes of rode bessen zaten ‘van die groene dingen. Hulst enzo.’ De gezellige bollen hyacinten waren niet los te krijgen van hun potten met ‘kerstfrutsels’. Uiteindelijk gaf ze het dus maar op. Ik kijk naar de treurig geknakte bloempjes in onze kleine vazen en denk aan de stapels minibomen die de achterwand van ons Albert Heijn besloegen. De vrouw die me bijna aanreed met een conifeer in het kinderzitje van haar fiets. Na vijf december zal het allemaal wel weer als een wervelwind voorbij draven. In onze vazen staat voorlopig even niets.

Naar blog

Goedheiligman?

Ik ben misschien de enige, maar ik hield als kind niet van Sinterklaas. Ik vond het niet prettig dat hij alles van me wist en opschreef in zijn boek. Ik vond het ook niet leuk om op schoot te zitten. Die man bleek meestal niets over me te weten, wat me enigszins gerust stelde. Helemaal gerust was ik pas toen hij niet bleek te bestaan. Naast trots dat ik dat had ontdekt, voelde ik vooral opluchting. Het is maar goed dat ik ben opgegroeid zonder godsdienst. De enige die alles van me weet is Google, en die oordeelt (nog) niet.

Naar blog

Relationele persoonlijkheidsstoornis

In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste dat mijn behandelaars hiermee kwamen. Op de enige test die ze me hiertoe afnamen scoorde ik niet genoeg trekken voor het label. Ik weet ook dat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb. Mijn verzameling maffe trekken zijn in werksituaties en sociale situaties niet zo hinderend dat je van een stoornis kan spreken. Ik ben wel ten prooi aan moodswings en fel gedrag, maar je kunt me aanspreken […]

Naar blog

De graadmeter

Ik kon als kind goed leren. Of nou ja, leren, ik kon veel informatie opslaan in mijn hoofd, op de juiste plek vast laten klikken en dat begrip op een proefwerk eruit laten vloeien. Echt stampen, begrippen woordelijk in mijn hoofd krijgen, daar had ik minder talent voor. Gelukkig werd me dat ook minder vaak gevraagd. Hoe je het doet op school, dat is in onze maatschappij een belangrijke graadmeter voor succes. Andere talenten worden moeizamer wakker gemaakt. Ik bleek in de groep 8 musical te kunnen toneelspelen zoals ik kan leren. Ik kon er helemaal niets van stampen, maar […]

Naar blog

Halloween

‘Niet open doen,’ app ik, als ik een horde kinderen met screammaskers tegenkom. Even later schiet ik mijn gangpad in en draai de deur voor de zekerheid dubbel op slot. De nepspinnewebben, de kostuums, de maskers en de suikergekte, ik snap dit festijn niet. Voor mij is het hetzelfde onbegrijpelijke idee als Sint-Maarten, aanbellen en om snoep bedelen bij mensen. Dat is mijn idee van horror. De Amerikanen hebben dat horrorelement helemaal uitgebuit. Een extra winterfeest, alsof ik nog niet genoeg gezellig gedoe had. De troep kleine duivels dwaalt weg, dus we eten ongestoord onze pompoensoep. ‘Totaal ongerelateerd’, zegt ze.

Naar blog

Middeleeuwen

‘Hij kan niet wachten tot de baby er is, zodat hij hem op zijn borst kan leggen’. Zelfs ik smelt ervan, de mensen die samen het grootste avontuur van hun leven beginnen; een gezin vormen. Ik begin over hechting, draagdoeken, jagers-verzamelaars die het beter deden met kinderen dan wij de afgelopen 500 jaar. ‘Het is toch bizar dat we nog steeds bezig zijn stukken van de middeleeuwen af te werpen’, onderbreek ik mezelf in mijn eigen betoog. Ik erger me soms als ik meegesleept word, ze lijkt het niet erg te vinden. ‘Die zin past zo in je honderd woorden.’

Naar blog

Systeemdenken

Ik heb vragen over kinderen in het asielzoekersysteem. Met name kinderen die niet Lili of Howick heten, want daar heb ik wel genoeg vraagtekens bij gezien. Ik denk dat kinderen het best af zijn in hun eigen gezin, als die de kinderen ondersteuning, autonomie en veiligheid biedt. Waar dan ook ter wereld. Maar de kinderen die hier zitten en geen gezond familiesysteem hebben, moeten we die terug laten gaan? En de kinderen met een goed systeem die hier net zitten en aan de procedure beginnen, kunnen die niet sneller beoordeeld worden? Hoe werkt dat eigenlijk, ons asielzoekerssysteem? Werkt het wel?

Naar blog

Binnenmeer

Een meer voor je raam is prachtig, maar het zou nog mooier zijn als hij buiten bleef. Na een uur gegoochel met handdoeken en teiltjes werpt een haastig opgetrommelde dakman een blik op de buitentoestand. Een verstopte goot is de boosdoener. ‘Als een tent waar je tegen het doek aan zit,’ zegt hij. ‘Dus niet echt een lek.’ Dat kan best, maar mijn vloer is doorweekt. Huizen zijn net kinderen, denk ik. Ze blijven zorg en geld nodig hebben. Ik troost me met het idee dat ik in ieder geval geen luiers hoef te verschonen of schoonzonen te leren kennen.

Naar blog

Mystica

Ik zie een grote toekomst voor het zelf meten van gegevens voor medische dossiers, het implanteren van chips om te betalen, het uploaden van mijn brein op een server. Ik ben dataïst, mens van de toekomst. Ik ben ook begiftigd met waarden die de vrijheid van mensen als hoogste goed zien en ik kan hartstochtelijk worden als het gaat om gelijkheid. Dat maakt me een humanist, volwassene van het nu. Die twee zijn onverenigbaar zonder te geloven dat ik meer ben dan een inefficiënte biochemische datastroom. Gelukkig ben ik vooral ook een mysticus. Mijn innerlijk kind vertrouwt nog op magie.

Naar blog

Onzichtbare muur

“Ik ga koken, ik doe alsof hier nog een muur is, oké?” zegt ze. Ik knik en loop dwars door die muur naar de prullenbak. Gisteren was deze ruimte dicht. Om half 8 ‘s ochtends stonden ze op de stoep, de man die met zachte hand de blokken eruit klopte, het kind dat mee ging omdat de man papadag was vergeten. De handen van het kind waren minder zacht, zijn behulpzaamheid enorm. Twee uur later waren ze weer verdwenen. Ze namen alle brokstukken mee. Ik ben de vroegere contouren al vergeten. Zij kookt nog achter een muur die niemand ziet.

Naar blog

Omgekeerd

Terug is meestal rustiger dan heen, maar dat geldt voor deze vakantie niet. Waar we op de heenweg weinig geroezemoes hadden, staan de mensen nu in het vliegtuig in de gangen, en meerdere kinderen laten luid hun ongenoegen blijken. Vermoeid stap ik met mijn reiskleren de Nederlandse lucht in, die, ook zo tegennatuurlijk, veel heter is dan de Italiaanse zon. ‘Zullen we nog maar een vliegtuig pakken?’ zegt ze als we de overvolle trein in kijken, en ik lach. We zijn zowaar, zomaar, samen op vakantie geweest, misschien niet zo’n rare gedachte. Maar wij wisten niet dat, of, het kon.

Naar blog

Dreinend kind

‘brrbllbll-bl ‘ zegt ze en hapt in een loszwaaiende arm. ‘Buhbuhbuh’ antwoord ik sussend, en gooi er voor de zekerheid nog een rondje ‘miauw’ achteraan. Mijn kat voelt zich aangesproken en komt een kopje halen in ons kluwen opgestapelde mens. Ik wijd een halve gedachte aan het dreinende kind, of hoe je deze modus ook noemt, die vol rare geluiden en klauwende armen om dichterbij te komen, toch nooit dicht genoeg om de leegte te vullen. Ik heb geen gecultiveerde volwassene, want geen van mijn persona’s houdt van schematiseren. Dus ik blubber en klamp bijna-tevreden door tot mijn drieëndertigjarige kleuterogen […]

Naar blog

Eigen therapie

Ik dacht altijd dat ik van de cognitieve therapie zou zijn, maar toen ik de diepere lagen in moest merkte ik dat ik moest schrijven om te durven vertellen. Toen ik na een psychologenreeks mijn behandeling, ik bedoel leven, weer in eigen handen nam, zaten er activiteiten in die ik nooit achter mezelf had gezocht. Vandaag knutselden we maskers voor onze opvoering en deden een visualisatieoefening van onze kinderslaapkamer, voordat ik dwars door de angst mijn monologen uitsprak. Ik geloof niet in creatieve therapie, echt niet. Maar het werkt wel. Zolang ik het met mensen kan doen die ik vertrouw.

Naar blog