Blogs over lief

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Babybuien

Ik las weer eens een boek, want ik lees er eigenlijk nog steeds, of alweer, best veel. Toen stond ik weer eens als een baby te huilen op een overvol perron, dat overkomt me helaas ook met regelmaat van de klok. De mensen die met mij forenzen zullen wel denken dat ik chronisch depressief ben. Wat natuurlijk in zekere zin waar is, behalve dat ik als ik echt in een depressieve periode zat echt niet zou huilen. Niets raakt dan, nooit komt iets binnen. Nee, daar wil ik niet weer aan beginnen. Ik neem de babybuien op stations voor lief.

Naar blog

Het leven is kut…

Ik stond weer eens voor een zaaltje mensen. In een intieme mooie boekhandel, met mensen die ik al liefhad en mensen die ik nog niet kende om lief te hebben. We hielden een klein feestje voor het bestaan van ons prachtige boek ‘het mens achter de labels’, waarvan de derde druk binnenkort in de winkels ligt. Op het korte feestje waren veel schrijvers die we vooral digitaal hadden gezien en eigenlijk toch al heel goed kenden. Nu staan de dsmmeisjes met hun naam op de muur van de Nieuwe Boekhandel, onder een wijze uitspraak. En ik ben trots en moe.

Naar blog

Overstappen

Ik stem al jaren op GroenLinks, maar van de laatste keer heb ik spijt. Om de verkeerde redenen. Als Jesse zijn mond opentrekt in een debat wil ik het liefst met mijn vingers in mijn oren onder mijn bed kruipen of anders met mijn hoofd tegen de muur slaan. Als hij een pyjama aantrekt of popiejopie op een cover staat herken ik hem niet, want hij lijkt zo verschrikkelijk vervangbaar. Prachtige partij, mooi gedachtegoed, maar ik kan het niet meer aan. Ik ben kinderachtig, het is op de persoon gespeeld, het is onaardig. Maar ik stap over. D66 of PvdA?

Naar blog

Onoverwinnelijk

‘Bijna twee jaar bij elkaar!’ zegt ze. ‘De zevende toch? Dat is eind van de week.’ antwoord ik. ‘Nee, de vijfde dacht ik, woensdag’. Ik kijk haar aan. ‘Dat is over anderhalf uur…’. We zoeken het op, ik heb er honderd woorden aan gewijd. Wel meer, 2017 leest als een liefdesromannetje. Maar daar staat het, zwart op wit. Vijf maart, ‘voor een dag onoverwinnelijk’. Fantastisch. Geen chocola of diners bij kaarslicht, of zelfs maar een lief cadeautje. Alleen een dinsdag, waarop ik haar waarschijnlijk nauwelijks zal zien. Maar toch. Al twee jaar onoverwinnelijk. Wie had dat ooit gedacht? Wij niet…

Naar blog

Heerlijk zacht

Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid van zijde heen. Nee ik bedoel, ik ben zo zacht, zo zacht van binnen. En dan niet alleen als een lillerig ei, die met een kleine prik uitloopt en je besmeurt. En ook niet alleen als het pluche van de sofa van de psychiater, die je lief aankijkt en je toch in zijn kaders keurt. Ik ben daar dieper onder zo zacht op een manier […]

Naar blog

Ik kijk geen wie is de mol

Ik ben een van die mensen die ‘wie is de mol’ niet kijkt. Ik heb her en der een stukje gezien en hier en daar een finale, genoeg om het programma te begrijpen. Ook genoeg om te weten dat ik me zou kunnen laten meeslepen. Maar die tijdsinvestering is het me niet waard. Het is als het kijken of spelen van een gezelschapsspel. Daar hou ik me het liefst ook ver vandaan. Goede tv kan ik met een half oog volgen, een week missen, ineens bingen en er altijd om huilen. Vooral dat huilen kan ik met de mol niet.

Naar blog

Over de liefde

Ik was ongeveer zeven toen ik vond dat de prins op het witte paard moest verschijnen. Hij zou me kunnen afschermen van de prikkels in het leven, naar me luisteren als ik verdrietig was, me altijd begrijpen. Hij zou de schreeuw in me horen en beantwoorden, de leegte voelen en invullen. Ik was negen toen ik besefte dat ik het paard niet wilde, elf toen ik besefte dat ik geen jongen wilde. Het kostte me mijn halve leven om te beseffen dat ik de rest niet vragen kon. En op sommige dagen heb ik het daar nog steeds moeilijk mee.

Naar blog

Relatietherapie

‘Ik wil relatietherapie’ zeg ik. Dat klinkt anders dan ik het bedoel. Ik heb meerdere therapieën gevolgd, ze hielpen me uit de depressies, uit angst, zelfs uit te diep binnenlaten of te ver buiten houden van mensen. Maar ik wil altijd al in relatietherapie. Niet omdat ik denk dat er iets mis is aan de systemen waarin ik leef, familie, vrienden, geliefde. Maar omdat er iets in mij dwars ligt zodra ik in het systeem kom. Want anderen kunnen me vasthouden tot ik geen pijn meer heb, me liefhebben tot er geen weerwoord meer is. Maar functioneren doe ik niet.

Naar blog

Instellingen

Herstel impliceert dat je de fabrieksinstellingen terugzet en het apparaat weer werkt. Het is het opnieuw inzetten van een oude bedrading, een back-up weer laden. Het past bij levenloze objecten, maar niet bij zelflerende systemen. Als je een been hebt gebroken zal je je dat blijven herinneren, misschien voorzichtiger springen. Als je psychisch in de knoop raakt draag je de ervaring voor altijd mee, je leert jezelf en je beperkingen kennen. Je gaat niet terug naar de oude configuratie, Lerende systemen kunnen niet terug naar wat was. Maar ze kunnen, met geduld, aandacht, tijd en liefde, hun beleving opnieuw afstellen.

Naar blog

Proost

Ik kom per ongeluk langs een narcismeblog. Het vertelt hoe liefdevolle mensen er zijn ingeluisd door charmante mensen. Maar de charmanten blijken beesten, er op uit om anderen doelbewust te lokken. Roodkapje en de wolf. Het is bijna 2019 en ik hoop dat we allemaal volgend jaar twee dingen geloven; een mens is bijna altijd een beest, maar uiterst zelden doelbewust. Roodkapjes zijn er, maar zijn genuanceerd. Volgend jaar is hopelijk het jaar van durven kijken naar jezelf voordat je schreeuwt. 2019 als het jaar van echte Roodkapjes. Het jaar dat de wolf zijn herintrede mag doen in Nederland. Proost!

Naar blog

Waarom kerst kut is

Ik leef een 20-60-20 leven. Twintig procent van al mijn uren zijn geweldig, ik krijg meer energie van wat ik doe dan ik erin stop, er is meer zon dan ik had verwacht en mijn vage kennissen of verre collega’s blijken vrienden voor het leven. Zestig procent van mijn leven is in balans. Ik verlies niet meer energie dan ik bij kan slapen. Ik ben gemiddeld bang en niet hysterisch. Mijn werk is te moeilijk, of er is te weinig van, maar het trekken eraan of het vervelen is net te doen. En ik voel genoeg connectie met de mensen […]

Naar blog

Dweil

Ik ben echt een beetje een dweil de laatste tijd, je kunt me uitwringen. Gisteren stond ik te snikken tijdens het ja-woord op een bruiloft. Dat is op zich geen hele vreemde reactie, misschien zelfs wel een heel logische. Maar vandaag barstte ik in snikken uit tijdens The Voice. Het was om een zin als ‘als je niet meer van haar houdt doe ik het wel voor twee.’ Ook dat gebeurt me vaker, maar even later liepen mijn ogen alweer vol tijdens de een aflevering van First Dates. Het zal de liefde wel zijn, die krijgt me altijd weer klein.

Naar blog

Herfstperspectief

Elke dag lijkt intensiever. Alsof alles wat belangrijker is. Ik mis de cocon van gesponnen zonlicht, die alles wat er niet toe doet meteen tot een surrealistisch beeld schetst. De herfst is altijd zo vervlochten van besef. Alles is hyperrealistisch, met een door Hollywood geslepen bril, alsof er een diepere betekenis kan schuilen bij de opkomst van elk nieuw personage. En eigenlijk is dat ook zo, want betekenis bestaat bij de gratie van de betekenisgever, en elke scène belicht opnieuw mijn introperspectief. Ik probeer me over te geven, want het duurt maar zo kort, en ik heb het zo lief.

Naar blog

Gezichten

Ik heb ooit gehoord dat ik dramatisch overkom. Dat ik lief lijk, maar dat niet ben. Dat ik besta uit rook en schaduwen. Die verschillende indrukken, van verschillende mensen, hebben me op verschillende momenten geraakt. Ben ik iemand, of speel ik dat ik iemand ben? Ik weet het niet. Mijn twee gezichten, misschien wel vijf, kan ik wel samen opschrijven. Als ik teruglees zijn momenten soms stellages van woorden geworden. Ik weet niet hoe ik anders het onzegbare moet zeggen. Deze chaos van woorden is niet de mooiste, maar wel de meest gelijkende schets die ik van mijn gezicht heb.

Naar blog

Stadsnatuur

Ik woon in een wereldstad en werk in een andere. Elke ochtend sta ik op, neem een kop koffie en staar naar het duizelingwekkende uitzicht over ons meer. Dan kleed ik me aan en loop in 10 minuten naar een lief klein stationnetje in het groen. Daar stap ik op om precies 50 minuten later uit te komen op een, nou ja, lief klein stationnetje in het groen, een paar meter van mijn werkplek vandaan. Als de treinen rijden is het de makkelijkste reis naar werk die ik ooit heb gehad. Maar ik zie vreemd genoeg meer natuur dan stad.

Naar blog

Kluspotten

Ik staar verlekkerd naar een tafelzaag. Ze bestelt een set boortjes en kit de badkamer af. ‘s Avonds klieder ik met klodders vloeibare steen en duw een vlakschuurmachine tegen de muren aan. Ondertussen denk ik aan mijn handwerklerares. ‘Een 9 voor inzet, een 6 voor het eindproduct.’ Ik heb mijn perfectionistische kantjes allang afgeschuurd, het hoeft niet het beste te zijn, eigenlijk liever niet. Zolang je de liefde er in ziet. En toch ben ik al geen zesje meer. Het geheim van klussen is hetzelfde alle andere geheimen in het leven; flink googelen, durven investeren en het dan gewoon proberen.

Naar blog