Blogs over mei

Overvloed

Haast ongemerkt sluipt een zachte lente in een zonnige zomer. Misschien is dit seizoen elk jaar overvloedig, zie ik het nu pas voor het eerst echt. Of is de aarde onherroepelijk aan zijn opwarming begonnen. Hoe dan ook is dit jaar alles anders. Dit jaar kan ik geen twee weken naar een Zuid-Europees land vluchten om daar snel zoveel mogelijk onthaasting op te doen. Dit jaar hoeft dat ook niet. Alle rust en warmte waar ik achteraan ren heb ik al hier in mijn eigen huis. Het zal niet altijd zo blijven. Maar deze vreemde tijd, ze misstaat me niet.

Naar blog

Bevrijding?

Vandaag vieren we 75 jaar bevrijding. Bevrijding van fysieke bezetting door troepen die ons controleren. Bevrijding van emotionele bezetting over hoe we moeten denken. Het is maar een mensenleven geleden dat we deze vrijheid herkregen. Een stuk korter als het gaat om de bevrijding van Europa, de vrijheid om elkaar te zien, ongehinderd door een ijzeren gordijn. Vrijheid bestaat dan nog maar een kinderleven. Ze wordt nog jonger als je vraagtekens zet bij deze maanden. Kun je bevrijdingsdag vieren als je binnen hoort te blijven? Wat is vrijheid? Hoe vrij zijn we echt? En vooral: hoe belangrijk vinden we dat?

Naar blog

Welk rondje?

Mijn vriendin kijkt iets van Dirk de Wachter en ik pik onbedoeld af en toe een zinnetje mee. ‘Het succes van de mens is nog nooit een wandelingetje om de hoek gaan maken. Het succes van de mens is een wandelingetje om de hoek’, bijvoorbeeld. Klinkt goed, maar ik wou dat ik de context had gehoord. Mijn hoofd maakt nu overuren. ‘Gewoon laten gaan,’ zei ik vanochtend, toen mijn vriendin overuren maakte en ik geen tijd had voor een analyse. Ik denk Dirk ongeveer hetzelfde zegt. Zo niet, dan kom ik daar niet achter. Ik laat het gewoon maar gaan.

Naar blog

Wakibi

‘€2,17 is terugbetaald’, staat in mijn mailbox. Ik heb een half jaar geleden een Colombiaanse vrouw geholpen een naaimachine te kopen. Stukje bij beetje komen de 25 euro die ik heb geïnvesteerd terug in mijn account. Ik zoek een nieuw project op wakibi.nl en stort voor de haarsalon van de jongedame op deze foto. Wakibi is het enig goede doel waar ik aan doe, maar ik doe het al sinds ik straatarme studente ben. Ik vind het fijn dat ik precies weet wie en waar mijn geld waarvoor krijgt. Zonder dat een cent aan een strijkstok blijft hangen.

Naar blog

Jezelf zijn

Mensen die zichzelf durven laten zien. Dat is de grote hit in socialmedialand. Als iemand die dat probeerde toen dat absoluut geen mode was, vind ik het een fascinerende trend. Ook vreemd oppervlakkig. Terwijl het niet makkelijk is, vroeger niet, nu niet, in de toekomst evenmin. ’Jezelf’ voldoet namelijk nooit aan een modetrend. Als dat het wel doet heb je niet genoeg laten zien. Wel de littekens, maar niet de pijn. Of wel de pijn, maar niet de uitwerking. Of wel de uitwerking, maar niet de littekens. Hoeveel je ook ziet, er is altijd, altijd, een geheim achter het geheim.

Naar blog

Verlatingsangst

Ik klampte me vast aan relaties. Sommige vriendinnen liet ik bijna geen moment uit mijn zicht. Bang dat ze weggingen, mij alleen achterlatend. Bang voor het gat met hen uit mijn leven, de gapende leegte die me ook in samenzijn nooit echt verliet. Ik heb geen echte reden voor verlatingsangst gevonden. Ik ben verlaten, ik ben verloren, maar de angst is al van voor die tijd. Nu is hij eigenlijk niet eens meer van mij, de mij die ik ontworsteld heb, de mij die ik geworden ben, die zonder gapende leegte. Maar dit stukje verleden ben ik nog niet kwijt.

Naar blog

Bereiken

Een rustige jongen, waar een mantel van eenzaamheid omheen hangt. Zo stel ik me Thijs voor, als hij met de hond wandelt. De krantensnippers verhalen eens niet over iemand die al jarenlang in een kliniek hoort te zitten, maar van iemand die nog maar net schreeuwt om hulp. Een van de veel te velen die niet op tijd worden verstaan. Misschien is het dat ik mijn best doe te luisteren, dat ik er zoveel hoor als Thijs. Die zelfmoord plegen of belanden in psychose. Waar komen ze vandaan? Hoe bereiken we ze echt, voordat ze een pad zonder terugkeer inslaan?

Naar blog

Sprong

Als ik mijn zomerjasje aantrek weet ik dat ik vanavond waarschijnlijk spijt zal krijgen. Maar de hemel straalt als een saffier en het is verdomme half mei. En wat voel ik me zwaar vandaag, op werk, de wandeling en zelfs het diner in de avondzon. Pas als ik mijn liters angstzweet kwijt ben op het podium wordt het licht. Heel licht. Zo licht dat ik alweer vergeten was dat dat ook kon. Ik sta in de plensregen op een station, zoals me alleen overkomt in de zomermaanden. En ik lach, omdat mijn instinct me weer liet vluchten. En ik sprong.

Naar blog

Alles goed?

Ik was vandaag op de opening van de allesgoed-depressie-tour. Want ik was uitgenodigd, ik woon in de expositiestad Rotterdam, ik wil elke maand iets raars doen om te kijken of ik het leuk vind. Ik vind het leuk, eng en onwennig. Met mijn depressieverleden weet ik er genoeg van, maar ik identificeer me niet met dat deel van mij. Ik ben vooral een hoopje trillende angst op avontuur. Ik voel me trots dat te zijn. Maar wat is allesgoed een mooi initiatief, al is het alleen maar omdat het nergens zo veilig voelt als onder anderen die zichzelf durven zijn.

Naar blog

Wonder

Ik zit in een sprinter. Voor me zitten twee mannen gemoedelijk tegenover elkaar op hun telefoon te staren. Blijkbaar staren ze er af en toe naast. “Cool shoes man, where did you buy those?” zegt de forse jongen een beetje uit zijn comfortzone tegen de tengere. Er volgt een gesprek over moeilijke maten en even later staan ze naast elkaar, hun voeten te vergelijken. Ze geven elkaar een boks als maatje 41 de trein uit gaat. 48 verdwijnt, wat ongemakkelijk, zijn telefoon weer in. Een ongedwongen sociale interactie tussen vreemden is altijd een klein wonder. En ik heb hem gezien.

Naar blog

Help

Er was een tijd dat ik niets meer durfde. Zelfs uit huis stappen voelde pijnlijk aan op mijn huid. Alles was een waas van angst. Toen gebeurde het allerergste en allerbeste tegelijk. Ik raakte dat leven kwijt. Ik begon aan alles wat ik niet meer kon, omdat het alternatief sterven was. Ik vond een toneelgroep, waar ik bij ben gebleven. Ik haat ze elke week met heel mijn hart, ik hou er nog vele malen meer van. Dankzij hen voelt al het andere simpel, dankzij hen voelt zelfs het ergste haalbaar. Ik wil niet meer zonder. Misschien moet dat toch. […]

Naar blog

Emotieloze dag

Op mijn werk zijn we 1 mei vrij. Dat komt omdat we ambtenaren zijn, schijnt. En die werken niet op de dag van de arbeid, of die vinden een extra dag vrij in mei gewoon te lekker om op te geven. Hoe het ook zij, ik had er niet zoveel aan als gehoopt. De meizon liet zich geen moment zien op mijn balkon, tot een uur of half zeven. De kleine frustraties van het leven. Nu kon ik niet anders dan wat muziek luisteren en artikelen bewerken, de afwas doen en de prullen opruimen. Niets mis met een emotieloze dag.

Naar blog

Narratief

‘Onze identiteit heeft een narratief karakter gekregen’, las ik in de krant. We zijn de verhalen die we over onszelf vertellen. Ik vertel veel nuances van mijn verhaal in verschillende rollen, op verschillende plekken, tegen verschillende mensen. Soms botst het verhaal van het meisje met psychische problemen met de gedreven werknemer, de aarzelende toneelspeelster, het teruggetrokken familielid, de geliefde partner. Ik probeer tegen beter weten in de rollen af te bakenen, maar ze lopen in elkaar over. Als verhalen uit mijn verleden zich erin mengen word ik al helemaal een ongeloofwaardig sprookjesboek. Met dagelijks honderd woorden als eenzame rode draad. […]

Naar blog

Geluk

Ik zie mezelf als iemand die geluk heeft. Het meisje winnen dat ik wil, de baantjes krijgen waarvoor ik mijn sollicitatie-angst heb doorbroken, mijn studie halen, een plek vinden als ik ergens wil wonen, antidepressiva hebben die werken… Terwijl ik, als ik terugdenk, een minstens even lange lijst kan opstellen waarom ik ongeluk heb. Depressies, uitgekafferd op een sollicitatiegesprek, afgeblaft in een rij-instructeurauto, op het matje geroepen bij een baan, het verkeerde huis, een scheiding. Maar in de samenvatting van mijn leven zie ik die dingen zelden terug. Mezelf zien als iemand die geluk heeft, dat is waarschijnlijk mijn geluk.

Naar blog

Niet strijden

Het is geen wedstrijd. Ik vergeet dat vaak. Als ik door de tijdlijnen scroll vol mensen die wat anders doen met hun leven. Als ik dwars door mijn eigen lichamelijke of psychische grenzen heen ga. Als ik met mijn meisje het gras van de buren of de relaties van anderen bekijk. We strijden niet, niet om de beste baan, de mooiste auto, de beste prestatie, de zinvolste dagbesteding, het hardste werken, de mooiste zonsondergang zien. Het leven is niet maakbaar, het hangt vooral van toevalligheden aan elkaar. Maar als het toch een wedstrijd was, dan won ik hem dit jaar.

Naar blog

Regenboog-explosie

Ik rommel door de net verhuisde tassen gevuld met de inhoud van mijn voormalige kledingkast, tot ik de explosie van knalroze en regenboog bereik. Een ketting hier, string daar, lippenstift en glitter…ik ben al een jaar of 20 langer uit de kast dan mijn kledingpracht en daar zie ik nu de volle historie van. Morgen dans ik op een boot, op de veelgeplaagde grachten van Amsterdam. Een weekje per jaar lijkt dan niemand te merken dat je de hand van een meisje pakt. In al deze opzichtigheid ben ik morgen even normaal. Er is niets dat me trotser maken kan.

Naar blog

Kleinere bron

‘Niet alleen je stem verandert, ook je intonatie,’ zegt ze. Ik heb een klein half uur gesproken over angsten. Zelf vind ik het ook fascinerend hoe ik, als een onderwerp hoogstpersoonlijk is, uit een andere bron lijk te putten dan wanneer je me over iets spreekt waar ik kennis over durf te claimen. Het is alsof die bron een kleinere woordenschat heeft of een beperkter analytisch vermogen. Alsof ze wat rauwer is, of jonger. Soms zwijgt ze maar gewoon, maar dat kan niet in een interview. Dus bazelt ze met die zoekende toon, over dingen die ik van vroeger ken.

Naar blog

Leefboek

Ik werk anderhalf interview uit terwijl mijn meisje haar studiematching doet. Ik denk met een soort vervreemding terug aan mijn tijd op de universiteit. Ik herinner me het Kookboek voor de Student in mijn kleine keuken, en meer dan eens de wens dat ik iets als Leefboek voor de Student had gehad. Met tips voor nu je groot wordt, een verwarming ontluchten bijvoorbeeld, of hoe om te gaan met stress, of een identiteitscrisis het hoofd bieden. Al die jaren later heb ik dit allemaal ook nog niet geleerd. Maar wel dat je altijd iemand kunt inhuren om je te helpen.

Naar blog