Blogs over mensen

Goed en kwaad

Toen ik nog jonger was had je veel verschillende mensen. Van elke soort levensvisie, leeftijd, abiliteit, cultuur, intelligentie, geaardheid, gender en karakter. Na de beklemmende verzuiling ontstond er een eindeloos scala aan mogelijkheden om je als individu te presenteren. Tegenwoordig hoor ik vaak dat er nog maar twee soorten mensen zijn; goed en slecht. De slechten zijn schuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is een nieuwe verzuiling waar de vrijheid ondergeschikt is aan gelijkheid en de broederschap is vermorzeld. Het maakt me een beetje triest dat zoveel verschillende soorten mensen uit al die mogelijke identiteiten gekozen hebben voor slachtofferschap.

Naar blog

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Andere richting

Elke dag loop ik langs het meer. De afgelopen dagen is daar een overschot aan bloesems, zwanen en zonnige vergezichten. Er is ook een onderschot aan mensen die bloemen plukken, zwanen lastigvallen en het uitzicht vertroebelen. Er is maar één mens die er altijd is. Een man van midden dertig, met een ontbloot bovenlijf, een koeltas en… een laptop. Duizenden jaren na de jagers-verzamelaars herenigt hij werken met lanterfanten. De natuur heeft geen bedoeling, een virus geen bestemming, maar het kan onze richting veranderen. Is dit ‘nieuwe normaal’ naast een crisis misschien ook het begin van een minder gejaagde tijd?

Naar blog

Leven tussen extremen

Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest strak, felle kleuren waren uitgesloten, uit de band springen was een onbegrijpelijke zaak. En ook tot in de puntjes enge dingen voorbereiden hoorde er bij. Er is zo weinig van over dat ik soms kan huilen van frustratie. Ik herinner me het moment dat mijn bureau volliep met spullen die ik al dan niet gebruikte. Dat ik niet meer schoonmaken kon. Dat ik voor het […]

Naar blog

Charmante subsidie

Ik heb het depressiegala altijd een charmant initiatief gevonden. Een poging om een grote ziekte bij veel mensen bekend te maken, op een andere manier dan met de zoveelste campagne of een ongebruikte app. Ik moet zeggen dat ik het een nog charmanter initiatief vind nu ik weet dat het al drie jaar zonder subsidie draait en dat een gedeelte van het subsidiegeld dat eerste jaar is teruggestort. Terwijl een van de doelen, de ziekte bekend maken, wel degelijk is bereikt. Dat zie je niet veel, in deze tijd waarin miljoenen stilletjes worden weggestort in krakkemikkige plakbandoplossingen voor gigantische problemen.

Naar blog

Stilstaan

Ik denk dat het goed is om soms stil te staan bij al die mensen die psychische zorg behoeven en niet afdoende krijgen. Omdat er wachtlijsten zijn van hier tot aan Duitsland. Omdat er wordt gewerkt met stoornis-omschrijvingen die niet geschikt zijn voor diagnose maar bedoeld als categorie. Omdat de wat ingewikkeldere gevallen die méér zorg nodig hebben op mínder plekken terecht kunnen. Ik ben de eerste die zegt dat de GGZ een zooitje is en dat we dat regelmatig moeten bekijken. Het grote probleem met dit stilstaan is alleen dat we er nog geen stap mee vooruit zijn gekomen.

Naar blog

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van […]

Naar blog

‘Herstel’

Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van anderen. Ik heb deze angst altijd gehad en hoe vaak ik de angst ook aanga, in een nieuwe situatie of met nieuwe mensen komt het terug. Ook in situaties die ik al honderd keer heb meegemaakt, met mensen die ik van jongs af aan ken, kan ik gaan blozen, trillen, beven, dichtklappen of in paniek raken. Ik kan daar met […]

Naar blog

Geen offer

Ik ben een lesbische vrouw met psychische aandoeningen. Daarmee bedoel ik niet het lesbisch zijn, die ziekte is zo’n 25 jaar geleden geschrapt uit het grote boek der psychische mankementen. Of het vrouwzijn, dat schijnt sinds een eeuw officieel geen zwakte meer te zijn. Maar je kan me hoe dan ook classificeren als een onderdeel van meerdere minderheden. Ik slaap er niet slecht van. Ik behoor namelijk niet tot de groeiende groep mensen die zich slachtoffer van de meerderheid voelen. Een groep die een meerderheid aan het worden is. Ik vraag me af of ze zelf de ironie daarvan inzien. 

Naar blog

Ik ben er nog

Ik heb heel lang dagelijks geblogd, zelfs al waren mijn handen aan mijn fietsstuur gevroren of kletste ik op een huisfeest tot half 6 ‘s nachts met kennissen van weer een leven daarvoor. Ik denk dat die tijden voorbij zijn. Op een dag als vandaag kan ik me niet indenken dat het ooit nog gaat vriezen – hoewel, wordt het vroeger donker? Nachten tot half 6 haal ik niet meer, dat huis staat in een andere stad en van de mensen van twee levens geleden zie ik niemand nog. Het regelmatig bloggen is ook wel op. Maar ik ben er nog!

Naar blog

Hokjesdenken

Niemand past in een hokje, tenzij we een hokje maken voor elk individeel mens. Als ik kijk naar de transgenders en hun waaier aan seksualiteit, of de mensen met een depressie die ook altijd angst en soms een borderlinetrek hebben, of de feministen die de veelal vrouwenonderdrukkende boerka verdedigen als vrije keuze, is het moeilijk om hokjes voor hun levensvisie te maken. Toch lijken ze hetzelfde te willen. Al die mensen willen gezien worden als uniek, maar tegelijk onderdeel zijn van hechte sociale systemen. Ze willen vrij zijn in wie ze zijn en desondanks erbij horen. Juist daarom liefgehad worden.

Naar blog

Dolblij

‘Ik heb last van podiumangst!’ app ik, als ik met mijn pailettenjurkje en zilveren shirt, en duizend roze speldjes, hoedjes en veren veel te naakt in de trein zit.Nog even en dan sta ik op een boot een choreografie te dansen terwijl duizenden mensen naar me staren. Ik weet dat ik dat heerlijk vind. Maar ik kan er met mijn roze vingernagels en glitters tot in mijn bilnaad nog niet bij. Totdat de grachten voor me opdoemen. De mooiste dag van het jaar, denk ik, als ik de zenuwen voorbij ben. Uren later kom ik thuis, beglitterd en dolblij.

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Ongezouten

Ik vind dat je moet nadenken over verschillende standpunten voordat je ergens iets over roept. Dat iedereen gelijk is. Dat narcisten, groenlinksers, baudetstemmers en activisten gewoon mensen zijn. Dat de klimaatverandering een reële dreiging is, en godsdienstwaanzinnigheid ook; ook in de knuffelgodsdienst Islam. Ik vind dat iedereen genuanceerd moet zijn, en begripvol. En dat je daarna ongezouten je mening mag geven. Zonder dat iemand je interpreteert en op de interpretatie berecht. Aan degenen met wijzende vingertjes naar politici, meningen die pijn doen, vleeseters of om het even wat: als je niet kan luisteren, hou dan in ieder geval je mond.

Naar blog

Zwarte geschiedenis

Ik lees ‘een keukenmeiden roman’, over gekleurde hulpen die witte kinderen opvoeden in het gesegregeerde Zuiden van Amerika. Een paar dagen geleden overviel me ineens een honger naar slavernijboeken, en na drie hartverscheurende slavenverhalen was dit een balsem voor mijn ziel. Op weg naar een nieuw begin. Vraag me niet waarom ik ineens honger had naar zwarte bladen in de westerse geschiedenis. Ik denk dat ik soms moet reflecteren aan hoever we al gekomen zijn en dat mensen van alle tijden onmenselijk zijn. Geschiedenis maakt de wereld groter. Het zet alles waar we over zeuren in een veel breder perspectief. 

Naar blog

Babybuien

Ik las weer eens een boek, want ik lees er eigenlijk nog steeds, of alweer, best veel. Toen stond ik weer eens als een baby te huilen op een overvol perron, dat overkomt me helaas ook met regelmaat van de klok. De mensen die met mij forenzen zullen wel denken dat ik chronisch depressief ben. Wat natuurlijk in zekere zin waar is, behalve dat ik als ik echt in een depressieve periode zat echt niet zou huilen. Niets raakt dan, nooit komt iets binnen. Nee, daar wil ik niet weer aan beginnen. Ik neem de babybuien op stations voor lief.

Naar blog

Over de kat #321

Ik heb een kat die plastic eet, op mijn bureau klimt en haar korst openkrabt. Ze is al een jaar of veertien niet groter dan een kitten, denkt al een jaar of veertien dat ze nog geen tien weken is, spreekt me aan met een hoge miauw en kwispelt oncontroleerbaar in haar eigen gezicht tenzij ze een poot op haar staart legt. Als ik op vakantie ga kom ik terug naar een vervilte klittenbal, ongeacht hoeveel mensen haar ondertussen liefde hebben gegeven. Oh ja, en ze ligt graag in de kast, Vandaar dat we er een mandje in hebben gelegd…

Naar blog

Uitbehandeld

Lynne is 31 jaar en uitbehandeld in de GGZ. Ze heeft zich aangemeld voor euthanasie. Gelukkig leven we in een maatschappij waar mensen humaan kunnen sterven. Het probleem is dat Lynne’s lijden ondraaglijk is, maar niet uitzichtloos. Als we een systeem hadden gehad dat niet verder traumatiseert, geen euthanasie aanmoedigt, geen termen als ‘uitbehandeld’ gebruikt om onvermogen te maskeren. Lynne wil namelijk niet dood. Ze wil hulp. We leven met een systeem waar mensen met complexe problematiek wel de optie hebben humaan te sterven, maar geen optie om humaan te leven. Zeg eens eerlijk, wie is er hier nu gek?

Naar blog