Automatische concepten

Museumnacht 010

We lopen zes musea af in nog geen twee uur. Kunst, meer kunst, een oud huis, design, nog meer kunst en een natuurhistorisch museum. Ik weet niet of ik een kunstmens ben. Ik loop met topsnelheid door de zalen, keur een schilderij of roep dat ik hem wel aan mijn muur wil hangen. De mensen om ons heen zijn meer van het lange staren. Mijn vriendin is ook niet van het dralen, dat hebben we mooi gemeen. Alleen bij het natuurhistorisch museum staan we hier en daar echt stil bij een schildpadschild of een knobbelzwaan. Daar kan geen kunstenaar tegenop.

Lees meer

Voelen

Ik krijg sinds kort deze brieven van de therapeut. Bij de meesten denk ik ‘inderdaad’. Bij sommigen denk ik ‘Poe’. Bij deze dacht ik eerlijk gezegd ‘huh?’. Niet dat ze niet ongelooflijk gelijk heeft natuurlijk, maar analyseren van gevoelens kan ik pas achteraf en praten over gevoelens is een gloednieuwe vaardigheid van me die nog net wat later volgt. Ik voel de emoties wel geloof ik, denk ik. Ik voel een soort gerommel in mijn onderbuik, waar ik twee dagen mee rondloop voordat het ineens vertaalt naar een traan, een woedeuitbarsting of gewoon diarree. En daarna kan ik erover praten.

Lees meer

Lege kast

De meeste van mijn boeken staan nog bij mijn ouders, en eigenlijk lees ik nauwelijks nog van papier. Maar de boekenkasten staren me nu al een paar dagen akelig leeg aan. Ik had de wand ook kastloos kunnen laten, maar een kale muur is ook maar kaal. Ik weet eigenlijk niet waar ik me druk om maak. Eigenlijk weet ik het dan weer wel. Morgen komen mijn vriendinnen langs. Ze zien me wel voor de eerste keer in een huis waarvan ik de inrichting helemaal zelf heb bepaald. Niets om zenuwachtig voor te zijn, maar natuurlijk ben ik dat toch.

Lees meer

Regenbogen

Ik zag vandaag drie regenbogen. Kennelijk is het als plaatselijk noodweer of tropische dagen, iets dat ooit heel zeldzaam was en nu niet meer. Of misschien zit ik wat dichter op de natuur, pal achter het raam waar al die weersomstandigheden als een Netflixserie afspelen, tien seconden aftellen en hup, daar begint de volgende aflevering al weer. Sommige dingen zie je ook nooit meer terug, zoals een elfstedentocht op bevroren water. Ik begin me eerlijk gezegd een beetje zorgen te maken. Zelfs bij mij slaat de klimaatonrust toe. Maar die regenbogen, daar kan ik eindeloos naar kijken. Die mogen blijven.

Lees meer

Stadsnatuur

Ik woon in een wereldstad en werk in een andere. Elke ochtend sta ik op, neem een kop koffie en staar naar het duizelingwekkende uitzicht over ons meer. Dan kleed ik me aan en loop in 10 minuten naar een lief klein stationnetje in het groen. Daar stap ik op om precies 50 minuten later uit te komen op een, nou ja, lief klein stationnetje in het groen, een paar meter van mijn werkplek vandaan. Als de treinen rijden is het de makkelijkste reis naar werk die ik ooit heb gehad. Maar ik zie vreemd genoeg meer natuur dan stad.

Lees meer