Automatische concepten

Stilstaan

Ik denk dat het goed is om soms stil te staan bij al die mensen die psychische zorg behoeven en niet afdoende krijgen. Omdat er wachtlijsten zijn van hier tot aan Duitsland. Omdat er wordt gewerkt met stoornis-omschrijvingen die niet geschikt zijn voor diagnose maar bedoeld als categorie. Omdat de wat ingewikkeldere gevallen die méér zorg nodig hebben op mínder plekken terecht kunnen. Ik ben de eerste die zegt dat de GGZ een zooitje is en dat we dat regelmatig moeten bekijken. Het grote probleem met dit stilstaan is alleen dat we er nog geen stap mee vooruit zijn gekomen.

Lees meer
Automatische concepten

-ismen

Vroeger had je discriminatie. De vorige eeuw kwam daar grofweg de splitsing racisme, seksisme, validisme en ageisme in. Tegenwoordig bespeur is ook dingen als klimaatisme, forumvoordemocratieisme en normisme (met substromingen als wittecisman-isme en neurotypisme). Kortweg: in allerlei groepen leeft er geïnternaliseerde discriminatie jegens allerlei andere groepen. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar nieuw is wel hoe moeilijk het is om me met een genuanceerde mening staande te houden. De beste manier om mezelf te corrigeren als ik een -isme toepas is naar anderen blijven luisteren. Dat lukt niet als luisteren naar een ‘verkeerd’ geluid me meteen tot ‘verkeerd’ persoon brandmerkt.

Lees meer
Automatische concepten

Herfstjas

Het enige leuke aan stortregens en stormwinden is dat ik mijn garderobe weer kan vervangen. Nu doe ik dat eigenlijk best vaak, maar in het najaar nog wat liever, want herfstkleuren staan me het best. Ik ben geboren in indian summer of vroege herfst. Ik weet niet of dat iets zegt over je kleurtype, maar bij mij klopt het. Doe mij maar knalkleuren in de zon en verder warme tinten. Ik trek me trouwens van de mode niets aan, mijn smaak neigt naar expressief of excentriek. Dus met mijn nieuwe jas heb ik het hele palet herfstkleuren maar tegelijk aangedaan. 

Lees meer
Automatische concepten

Vooravond

Het is bijna geen oktober meer te noemen. Ik lees in een jurk zonder mouwen in de zon op mijn nog warm balkon een roman over liefde. Vannacht lag ik in coma, alsof alle slaap van een week angstaanvallen was opgespaard. Na de laatste bladzijde zwijg ik naar de overkant. Wat als je het huis hebt dat je wilt houden in de stad waar je wil wonen met de vrouw waar je oud mee wilt worden. Maakt dat het leven voltooid, of leeg? Ik denk aan mijn angstaanvallen, deze allerlaatste zon. Zelfs tevredenheid draagt zwaar, op de vooravond van november.

Lees meer

Bruggen knuffelen

Speciaal voor iedereen die zich afvraagt of mijn neiging tot knuffelen zich enkel uitstrekt tot nieuwe meubels; het antwoord is een duidelijk nee. Buiten mijn huis knuffel ik levende organismen, zoals padden, bomen en graszoden, maar soms ontsnappen ook stoelen, gebouwen, of in dit geval een brug, niet aan mijn grijpgrage armen. Freud zou hebben gezegd dat ik in een of andere fase ben blijven hangen, meteen ook een verklaring voor mijn neiging dingen in mijn mond te stoppen. Dat laatste beperk ik trouwens. Mensen kijken me altijd zo raar aan als ik op een stuk boomschors loop te kauwen.

Lees meer