Blogs over november

Stilstaan

Ik denk dat het goed is om soms stil te staan bij al die mensen die psychische zorg behoeven en niet afdoende krijgen. Omdat er wachtlijsten zijn van hier tot aan Duitsland. Omdat er wordt gewerkt met stoornis-omschrijvingen die niet geschikt zijn voor diagnose maar bedoeld als categorie. Omdat de wat ingewikkeldere gevallen die méér zorg nodig hebben op mínder plekken terecht kunnen. Ik ben de eerste die zegt dat de GGZ een zooitje is en dat we dat regelmatig moeten bekijken. Het grote probleem met dit stilstaan is alleen dat we er nog geen stap mee vooruit zijn gekomen.

Naar blog

-ismen

Vroeger had je discriminatie. De vorige eeuw kwam daar grofweg de splitsing racisme, seksisme, validisme en ageisme in. Tegenwoordig bespeur is ook dingen als klimaatisme, forumvoordemocratieisme en normisme (met substromingen als wittecisman-isme en neurotypisme). Kortweg: in allerlei groepen leeft er geïnternaliseerde discriminatie jegens allerlei andere groepen. Dat is natuurlijk niets nieuws, maar nieuw is wel hoe moeilijk het is om me met een genuanceerde mening staande te houden. De beste manier om mezelf te corrigeren als ik een -isme toepas is naar anderen blijven luisteren. Dat lukt niet als luisteren naar een ‘verkeerd’ geluid me meteen tot ‘verkeerd’ persoon brandmerkt.

Naar blog

Herfstjas

Het enige leuke aan stortregens en stormwinden is dat ik mijn garderobe weer kan vervangen. Nu doe ik dat eigenlijk best vaak, maar in het najaar nog wat liever, want herfstkleuren staan me het best. Ik ben geboren in indian summer of vroege herfst. Ik weet niet of dat iets zegt over je kleurtype, maar bij mij klopt het. Doe mij maar knalkleuren in de zon en verder warme tinten. Ik trek me trouwens van de mode niets aan, mijn smaak neigt naar expressief of excentriek. Dus met mijn nieuwe jas heb ik het hele palet herfstkleuren maar tegelijk aangedaan. 

Naar blog

Vooravond

Het is bijna geen oktober meer te noemen. Ik lees in een jurk zonder mouwen in de zon op mijn nog warm balkon een roman over liefde. Vannacht lag ik in coma, alsof alle slaap van een week angstaanvallen was opgespaard. Na de laatste bladzijde zwijg ik naar de overkant. Wat als je het huis hebt dat je wilt houden in de stad waar je wil wonen met de vrouw waar je oud mee wilt worden. Maakt dat het leven voltooid, of leeg? Ik denk aan mijn angstaanvallen, deze allerlaatste zon. Zelfs tevredenheid draagt zwaar, op de vooravond van november.

Naar blog

Bruggen knuffelen

Speciaal voor iedereen die zich afvraagt of mijn neiging tot knuffelen zich enkel uitstrekt tot nieuwe meubels; het antwoord is een duidelijk nee. Buiten mijn huis knuffel ik levende organismen, zoals padden, bomen en graszoden, maar soms ontsnappen ook stoelen, gebouwen, of in dit geval een brug, niet aan mijn grijpgrage armen. Freud zou hebben gezegd dat ik in een of andere fase ben blijven hangen, meteen ook een verklaring voor mijn neiging dingen in mijn mond te stoppen. Dat laatste beperk ik trouwens. Mensen kijken me altijd zo raar aan als ik op een stuk boomschors loop te kauwen.

Naar blog

Dweil

Ik ben echt een beetje een dweil de laatste tijd, je kunt me uitwringen. Gisteren stond ik te snikken tijdens het ja-woord op een bruiloft. Dat is op zich geen hele vreemde reactie, misschien zelfs wel een heel logische. Maar vandaag barstte ik in snikken uit tijdens The Voice. Het was om een zin als ‘als je niet meer van haar houdt doe ik het wel voor twee.’ Ook dat gebeurt me vaker, maar even later liepen mijn ogen alweer vol tijdens de een aflevering van First Dates. Het zal de liefde wel zijn, die krijgt me altijd weer klein.

Naar blog

Goedheiligman?

Ik ben misschien de enige, maar ik hield als kind niet van Sinterklaas. Ik vond het niet prettig dat hij alles van me wist en opschreef in zijn boek. Ik vond het ook niet leuk om op schoot te zitten. Die man bleek meestal niets over me te weten, wat me enigszins gerust stelde. Helemaal gerust was ik pas toen hij niet bleek te bestaan. Naast trots dat ik dat had ontdekt, voelde ik vooral opluchting. Het is maar goed dat ik ben opgegroeid zonder godsdienst. De enige die alles van me weet is Google, en die oordeelt (nog) niet.

Naar blog

Haast

Ik ben bezig met een artikel dat ik wil schrijven, als ik de tijd op mijn laptop zie. Kwart voor een. En ik moet nog douchen, me opmaken, een mooie jurk aantrekken. Onderweg naar de badkamer heeft mijn vriendin me gevangen. Ze denkt dat dit het juiste moment is voor een knuffel, maar ik dacht het niet. Nog geen twintig minuten later zit ik mopperig op de fiets. Het licht is te fel, de wind te hard, tien minuten fietsen te ver. Maar bij aankomst ben ik dat allemaal vergeten. Wat een heerlijke dag om met mijn vriendin te daten.

Naar blog

Ervaring

Wijsheid komt met de jaren, zeggen ze, maar ze vertellen niet wat wijsheid is. Ik dacht ooit dat het om intelligentie ging, maar die gaat juist achteruit. Toen vermoedde ik dat deze wijsheid lag in meer basale dingen, zoals elke ochtend op tijd uit bed komen, niet bang zijn voor een ontmoeting, een beetje weten waar het leven toe geleefd wordt. Als individu bespeur ik hierin geen verbetering. Het enige dat merkbaar vooruit gaat zie ik niet als wijsheid, maar als ervaring. Ik heb veel dingen al eens eerder gezien, zowel nare als goede, en het gaat allemaal uiteindelijk voorbij.

Naar blog

Derdewereldland

Als lesbienne heb ik vaak hoofdschuddend naar Amerika gekeken. Soms had een homo geen recht om zijn doodzieke vriend te zien in het ziekenhuis, zonder familieband. Dan werd er een baby met rechtszaken afgetroggeld van zijn homo-ouders. Hoe kon het dat een democratie zo categorisch ontkende dat ze mensenrechten schond, de eigen onderbuikgevoelens belangrijker vond dan die van de buren, niet onderkende hoe erg ze mensen kwetste met het blijven verloochenen van wat een minderheid voelt? Pas toen de pietenoorlog begon besefte ik hoe blind ik zelf was. Sindsdien voel ik me vanaf half november niet thuis in dit derdewereldland.

Naar blog

Dichter

‘Er is geen dichter die beweert geen dichter te zijn,’ verkondigde de man. Ik had me een beetje afgeschermd vanwege de grote livegang op mijn werk. Ik had me ook afgesloten voor het congres erna, omdat het onderwerp psychische ziektes was. Maar deze man sprak over dichters, en dat gedeelte van mij was blijkbaar nog direct aanspreekbaar. Ik was het grondig met hem eens dat flirten met psychische problemen een dichter kenmerkt. En grondig oneens dat dat de grootste angst is. Maar bovenal was ik grondig een dichter. Wel een onkarakteristieke blijkbaar. Mijn waanzin jaagt mij geen angst meer aan.

Naar blog

Spelen

Ik zat met iemand van mijn dichtcursus in een cafe. Een zevendejaars filosofiestudent met een derdejaars psychobioloog. We wisten niet waar het leven ons brengen kon. Dichter bij onze kunst, hoopten we, en tegelijk verder er vanaf, want kunstdrift was ook toen wanhoop met een dun laagje vernis. We praatten niet zoveel, we wisten genoeg. De gapende afgrond die we deelden maar niet konden delen. Maar we waren studenten, die kregen toen de tijd om, voor het leven begon, er mee te spelen. Met de standaard van nu waren we aan het falen. Gelukkig waren we daarvoor net te vroeg.

Naar blog

Herfstperspectief

Elke dag lijkt intensiever. Alsof alles wat belangrijker is. Ik mis de cocon van gesponnen zonlicht, die alles wat er niet toe doet meteen tot een surrealistisch beeld schetst. De herfst is altijd zo vervlochten van besef. Alles is hyperrealistisch, met een door Hollywood geslepen bril, alsof er een diepere betekenis kan schuilen bij de opkomst van elk nieuw personage. En eigenlijk is dat ook zo, want betekenis bestaat bij de gratie van de betekenisgever, en elke scène belicht opnieuw mijn introperspectief. Ik probeer me over te geven, want het duurt maar zo kort, en ik heb het zo lief.

Naar blog

Luxeprobleem

Ik loop zenuwachtig door de regen naar de fotoshoot voor het interview over sociale angst. Ik overwin de zenuwen ook deze keer, maar in elke volgende situatie zullen ze op komen zetten. ‘Je haar is nat,’ zegt de visagiste verbaasd, voordat we belanden in een gesprek over het verschil tussen sociale angst en sociopathie. ‘Bordeaux is je kleur’ en ‘je lip krult leuk’ zijn de opmerkingen van degenen die daarna om me heen zoemen. Ik voel me gestreeld en tegelijkertijd alleen. Dat is een luxeprobleem. Ik was bijna vergeten dat disconnectie met de wereld van anderen eigenlijk mijn normaal is.

Naar blog

Voelen

Ik krijg sinds kort deze brieven van de therapeut. Bij de meesten denk ik ‘inderdaad’. Bij sommigen denk ik ‘Poe’. Bij deze dacht ik eerlijk gezegd ‘huh?’. Niet dat ze niet ongelooflijk gelijk heeft natuurlijk, maar analyseren van gevoelens kan ik pas achteraf en praten over gevoelens is een gloednieuwe vaardigheid van me die nog net wat later volgt. Ik voel de emoties wel geloof ik, denk ik. Ik voel een soort gerommel in mijn onderbuik, waar ik twee dagen mee rondloop voordat het ineens vertaalt naar een traan, een woedeuitbarsting of gewoon diarree. En daarna kan ik erover praten.

Naar blog

Voorfeestdagen

Het is 30 november. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Euforisch wel. Het jachtige gevoel dat daar bij hoort, dat brandende, is een reden om te leven, maar geen geluk. Buiten euforisch was er alleen zwart. En toen ik antidepressiva kreeg, grijs. En toen ik aan mezelf ging werken zo’n halve lentedag. Maar nu is het 30 november. En ik, die van de winter niets kan verwachten, zeker niet van de voorfeestdagen, lach. Dat is onvoorstelbaar, onbestaanbaar, alsof er vandaag aliens zijn geland in Madrid. Het is ook waar, echt gebeurd. Ik heb voor het eerst de winter ingekleurd. […]

Naar blog

Ladies Night

We gaan naar Pathe ladies night want dat is weer eens wat anders. Heel anders. De ‘bubbels’ zijn lekker maar het vingerhoedje klein. De kraampjes met vrouwendingen een beetje treurig. Het vermaak bestaat uit een loterij. Een shirt met het glitterdoodshoofd valt op rij twee, stoel zestien. ‘Oh god, dat ben ik,’ zegt mijn vriendin, duidelijk ontstemd. De film is goed, dat wel. We eten popcorn en de oreo’s uit de goodiebag en kruipen als enigen zo diep in elkaar als de stoelen ons toestaan. ‘Al die vrouwen’, zegt ze, weer op het station. ‘Je zou er hetero van worden.’

Naar blog

Herinneringen

Ik reken mijn koffie af met een hand kleingeld. Duitsland mag op vele gebieden vooruitstrevend zijn, betalen doe je er in de meeste gevallen nog met klinkende munt of knisperend briefgeld. De bankbiljetten bleken weer eens veranderd. Geen idee wanneer, thuis hou ik mijn pasje tegen een contactpunt en mijn portemonnee leeg. Andere herinneringen aan de dagen eruit zijn de behoefte aan weekend – ik wil slapen – en trek in mandarijnen – een vitamintekort. Ik zoek de meest onrijpe uit, want ik hou van jong. Zoals ze vroeger bij een van de beste tv-shows ooit zeiden; gelukkig hebben we […]

Naar blog