Modern family

Mijn aantal huishomo’s heeft zich sinds kort verdubbeld, toen Michael na een vakantie in Portugal een wel heel geslaagde date meenam. Ik denk dat je nooit teveel zindelijke huisdieren kan hebben, vooral als ze koken, opruimen en je er leuke gesprekken mee kan hebben. Joel voldoet aan alledrie. ‘s Avonds eten we samen op de bank, staren we naar Michael’s computerspel of kijken we RuPaul’s Drag Race. En we geven er niet om dat onze recente exen alweer verloofd zijn geraakt, of zelfs getrouwd. We hebben elkaar. Twee homo’s, een lesbo en een kat. We vormen onze eigen moderne familie.

Lees meer

Vlucht

Het is laat als ik naar huis fiets, ik voel mijn vingers bijna niet van de waterkou. Ik moet via de velden waar altijd de lantaarns stuk zijn, precies op het punt waarvan ik best weet dat er hobbels zijn, maar niet precies waar. Ik bonk dus met volle kracht over de scheuren in het wegdek. Robbie Williams zingt in mijn oren iets over zichzelf zoveel angst aanjagen dat hij blijft wegrennen. Ik wil meerennen, maar waar je ook heen vlucht, je neemt jezelf altijd mee. Op de brug valt het lied stil. Ik stap even af en haal adem.

Lees meer

Hart zingt

Zondag vraagt om zo’n lunch, waarbij het antwoord op “hoe gaat het” niet simpelweg “goed” is. Meer “mijn psycholoog wil dat ik mediteer, mijn coach dat ik negatieve gedachten omdraai. Dus doe ik wat anders, ik maak een dagboek in 100 woorden..” Een hele mond vol, maar waar ik met anderen niet praten kan, kan ik bij mijn ouders soms niet zwijgen. Als ik het moment wil vastleggen, stopt een voorbijgaande fietser om de camera over te nemen. Gek hoe zo’n klein gebaar van vriendelijkheid kan aanvoelen als een warme deken. Mijn hart zingt zachtjes; ik maak mijn eigen therapie.

Lees meer

Upgrade

De lucht is grauw, toch schijnt de zon over de wereld. Het is zaterdag, dus ik moet de was doen, de boodschappen, stofzuigen, mijn kamer opruimen, het bed verschonen en de kattenbak trouwens ook. Ik weet bij het opstaan al dat geen van die dingen gaat gebeuren. Het is een dertigersdilemma: je wordt ouder, maar je krijgt er niet automatisch het pakketje ‘verantwoordelijk gedrag’ bij. Tenminste, ik heb die upgrade niet gehad. De schoolbel gaat allang niet meer, maar ik sta nog steeds op een hoekje van het schoolplein, mijn mond licht open, geconcentreerd naar de gele bladeren te kijken.

Lees meer

Doorbijten

Het is vrijdag en ik voel me onevenredig moe. Waarschijnlijk een kleine jetlag van de wintertijd, of een staartje van het griepvirus. Het kan ook zijn dat ik totaal geen zin heb om me naar hockeytraining te slepen. Het voelt weer alsof ik 15 ben. Maar ik weet nu hoeveel erger het is als je ergens niet doorheen bijt. Dat ik me na die anderhalf uur vloeken, zweten en tot noch toe volstrekt onbekende spiergroepen verdraaien, beter voel. Al is het alleen maar omdat het voorbij is. Dus ik wurm me in de bizarre scheenbeschermers en beleef opnieuw mijn puberteit.

Lees meer