Blogs over oktober

Vooravond

Het is bijna geen oktober meer te noemen. Ik lees in een jurk zonder mouwen in de zon op mijn nog warm balkon een roman over liefde. Vannacht lag ik in coma, alsof alle slaap van een week angstaanvallen was opgespaard. Na de laatste bladzijde zwijg ik naar de overkant. Wat als je het huis hebt dat je wilt houden in de stad waar je wil wonen met de vrouw waar je oud mee wilt worden. Maakt dat het leven voltooid, of leeg? Ik denk aan mijn angstaanvallen, deze allerlaatste zon. Zelfs tevredenheid draagt zwaar, op de vooravond van november.

Naar blog

In de boekwinkel

Ik moest even twee keer met mijn ogen knipperen toen ik deze foto zag. Ons boek ‘het mens achter de labels’ heeft hier en daar een boekhandel gehaald, zoals bij ons in Rotterdam, de Nieuwe Boekhandel waar we onze presentatie hielden, en ergens in een klein stadje in Groningen waar een van onze medeschrijvers woont. Maar die exemplaren zijn al enige tijd verkocht en acht maanden na lancering had ik niet verwacht dat het boek nog ergens offline gespot zou worden. Mis dus. Nog altijd te verkrijgen in de betere zelfstandige boekhandels, zoals Island Boekholt in de Westerstraat te Amsterdam.

Naar blog

Any road

Ik vond Alice in Wonderland nooit zo interessant in mijn jeugd. Ik denk dat ik te oud was om nog in bizarre sprookjes te geloven en te jong om filosofische vraagstukken te snappen. Nu kom ik soms stukjes tegen die tot mijn verbeelding spreken, zoals deze zin. Het heeft geen zin een pad te kiezen als je niet weet waar je naartoe wilt. En als je niet wil bepalen waar je naartoe gaat, hoef je ook de weg niet te volgen of bang te zijn voor een verkeerde afslag. Zonder doel voor ogen is elke weg even goed – of […]

Naar blog

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van […]

Naar blog

Narcistische exen

Sommige relaties in mijn verleden hebben wat van elkaar weg. Eerst was het net een sprookje. De nieuwe vrouw hemelde me op, ik wentelde in haar aandacht. Langzamerhand kwamen er haarscheurtjes in het perfecte plaatje. Tenslotte ging het uit. Ik besefte dat die hele mooie tijd een leugen was geweest. Ik voelde me gemanipuleerd, gebroken en beschadigd. Alleen vanaf mijn kant, met het perspectief naar het verleden, vol in de pijn, had ik relaties met die nieuwe hype van gedehuminariseerde wezens, ‘de narcist’. Vanaf hun kant zal omgekeerd wel hetzelfde gelden. Het is niet voor niets dat we exen zijn.

Naar blog

Ik ben half open

Openlijk lesbisch zijn was niet de norm toen ik openlijk lesbisch werd. Openlijk last van psychische klachten hebben was niet de norm toen ik daaraan begon. En om heel openlijk te zijn: dat openlijk-eerlijk-kwetsbaar gedoe lucht niet altijd op. Het is niet altijd het beste wat ik voor mezelf kan betekenen. Het is een overlevingsstrategie, me verbergen in het volle zicht, maar niet mijn enige. Ik vind het fijn dat er begrip ontstaat door open-eerlijk-kwetsbare verhalen zoals die van mij. Maar openlijk-eerlijk-kwetsbaar is slechts een middel dat ik in kan zetten als dat nodig voelt. Niet een doel op zich. 

Naar blog

Dansen

Ik probeer weer eens wat nieuws, want ik heb aan alle dingen die ik niet durf nog geen genoeg. Dansen. Iedereen die ooit naar een voorstelling van me is geweest weet dat ik daar nog net wat minder goed in ben dan in zingen. Ik word er ook erg vrolijk en een beetje high van, terwijl ik mijn pasjes vernachel. Dus ga ik naar zo’n absolute beginnersklas en zwaai wat met mijn heupen. Het is interessant. Ik denk dat ik er, net als met alle sporten, nooit gracieus in ga worden. Wel high dus, en dat is ook wat waard.

Naar blog

Instabiel geluk

‘Ik ga een stukje tikken,’ probeer ik haar de mond te snoeren. Het werkt niet. ‘Waarover?’ vraagt ze. ‘Oh, over dat geluk niet iets is om permanent na te streven, want het is een instabiele staat waarin je lichaam en hoofd helemaal niet zo lang kunnen verkeren…’ begin ik. ‘Dus precies waar het laatste boek van Dirk de Wachter over gaat,’ zegt ze. Dat zou best kunnen, een origineel standpunt is het niet. Meer keiharde neurowetenschap. Dus bij deze 100 woorden die niet vuilgemaakt hadden hoeven worden: ik wil niet gelukkig worden. Doe mij maar tevreden, met een dosis uitschieters.

Naar blog

Halloween

‘Niet open doen,’ app ik, als ik een horde kinderen met screammaskers tegenkom. Even later schiet ik mijn gangpad in en draai de deur voor de zekerheid dubbel op slot. De nepspinnewebben, de kostuums, de maskers en de suikergekte, ik snap dit festijn niet. Voor mij is het hetzelfde onbegrijpelijke idee als Sint-Maarten, aanbellen en om snoep bedelen bij mensen. Dat is mijn idee van horror. De Amerikanen hebben dat horrorelement helemaal uitgebuit. Een extra winterfeest, alsof ik nog niet genoeg gezellig gedoe had. De troep kleine duivels dwaalt weg, dus we eten ongestoord onze pompoensoep. ‘Totaal ongerelateerd’, zegt ze.

Naar blog

Het gaat

Het was vanochtend nog nacht, en een natte bovendien. Het kan niet altijd zomer zijn, zelfs niet als de hele wereldbol ettelijke graden in temperatuur stijgt. Misschien had ik de druilerigheid wel gemist, en anders had de lavendel op mijn balkon dat wel. Mensen stappen snel door de grijze lucht met dikke zwarte jassen en gerafelde donkere paraplu’s. Allemaal in schutkleuren, behalve ik. Mijn telefoon is naar de dokter, mijn afspraken beginnen laat en verder gebeurt er niet zo veel. Het was vanmiddag nog steeds natte nacht. Een medepassagier vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel dat het gaat.

Naar blog

Echte stad

We nemen de watertaxi naar de Kop van Zuid, want in de vier maanden die we vanuit ons raam het meer op staren hebben we nog geen enkele keer op een boot gezeten. En dat gaat toch kriebelen. Een watertaxi is hier heel gewoon, net als wolkenkrabbers, biergartens en een metronetwerk dat de hele stad en ver daarbuiten beslaat. In Fenix Food Factory zien we hoe de voedselhallen er oorspronkelijk uitzagen, als een oud kraakpand waar ondernemers voor een habbekrats producten verkopen. ‘Een echte stad’ denk ik, als we teruglopen over de Erasmusbrug, de skyline tegemoet. ‘En mijn stad nu’.

Naar blog

Zonnebank

Ik ga langs Sundays, laat mijn pas zien, mijn huid scannen, de verbaasde uitroep ‘veel pigment voor een blondine’ langs me heen glijden en stap de zonnebank onder. Je krijgt er rimpels, huidkanker en een oranje gloed van. Ik vind het verschrikkelijk om mijn huis te verlaten. Na elke verhuizing moet ik me hiertoe zetten, elk jaar moet ik mezelf weer dwingen om mijn bed lang genoeg uit te gaan voor een kwartiertje grillen. Maar ik heb het gered. Mijn lijf en hoofd geloven tegen beter weten in dat ik in Portugal ben. Daar kan mijn daglichtlamp gewoon niet tegenop.

Naar blog

Koeienstront

Ik groeide op tussen de weidse velden. Ik ben zelfs in het bezit van dat gelukkige gen dat me bij koeienstront verrukt mijn neus laat ophalen. Waarom ik een stadsmeisje werd heb ik nog niet helemaal kunnen achterhalen. Mijn geschiedenislerares zei ooit; stadslucht maakt vrij. Ik denk dat ik dat zocht, een plek waar niemand me kende en niemand van mij opkeek. Maar nu, op tien minuten van een wereldstad, kijk ik de meeste dagen vanuit de verte naar de skyline. Dichtbij genoeg voor vrije lucht, ver genoeg voor koeienstront. Als ik hier weer vertrek, zou dat vooral mezelf verbazen.

Naar blog

Kinderschoenen

Ik zag mezelf altijd als meester over tekst en stagiaire van beeld. Ik heb alleen een rudimentair idee over vorm en lijnen. Dus noemde ik mezelf “geen beelddenker”. Ik zag pas hoe radicaal ik ernaast zat toen een echte tekstdenker zich over mijn verhalen boog. Mijn ‘jongste lessen’ worden ‘nieuwste lessen’, terwijl ik ze toch echt zie staan, waggelend in hun peuterschoenen, onmiskenbaar jong te wezen. Ik denk niet perse in beelden. Ik voel in beelden. Al die stromen zo precies geplaatste woorden zijn niet meesterlijk, maar een onbeholpen poging van deze stagiair om haar emoties een stem te geven.  

Naar blog

Gezichten

Ik heb ooit gehoord dat ik dramatisch overkom. Dat ik lief lijk, maar dat niet ben. Dat ik besta uit rook en schaduwen. Die verschillende indrukken, van verschillende mensen, hebben me op verschillende momenten geraakt. Ben ik iemand, of speel ik dat ik iemand ben? Ik weet het niet. Mijn twee gezichten, misschien wel vijf, kan ik wel samen opschrijven. Als ik teruglees zijn momenten soms stellages van woorden geworden. Ik weet niet hoe ik anders het onzegbare moet zeggen. Deze chaos van woorden is niet de mooiste, maar wel de meest gelijkende schets die ik van mijn gezicht heb.

Naar blog

Psychologensofa

Ik heb van jongs af aan geleerd al mijn angsten rechtstreeks te confronteren, omdat ik dacht dat iedereen dat elke dag deed. Toen ik eindelijk in die psychologensofa geraakt was gaf ze me dan ook geen gereedschappen die ik nog niet kende. Maar ze vertelde me wel dat niet iedereen dit elke dag voelde. En zo leerde ik indirect toch iets compleet nieuws; het hoeft niet. Niet alle moeilijkheden zijn er om te confronteren, te overwinnen. Ik moet niet elke berg beklimmen. Ik klim nog steeds veel, maar ik klim niet zonder reden. En ik klim niet tegen elke prijs.

Naar blog

Authentiek ik

Een jongen vraagt me om een vuurtje op Rotterdam Noord. Ik steek mijn elektronische sigaret naar hem op. ‘Lekker, een echte sigaret,’ zeg ik. En besef dat ik lieg. Ik verlang er niet naar terug. Ik loop door de straten, waar de oranje lucht me volgt. Ooit wilde ik nooit meer uit Amsterdam weg,  niet eens zo lang geleden. Nu wil ik nooit meer terug. We veranderen allemaal, langzaam, doen alsof we altijd waren wie we nu zijn. Ons hoofd wil een coherent beeld van een authentiek ik. Die is er niet. Ik geloof dat ik daar blij om ben.

Naar blog

Afwasautomaat

Ik had mezelf beloofd in een huis met vaatwasser te gaan wonen. Na drie maanden op vrije dagen mega-aangekoekte pannen te schrobben stond hij er. Omdat mijn huis omvalt als je er alleen naar kijkt, stond mijn vriendin er op dat de afvoer werd gekeurd. Ze had gelijk. Vanmiddag was de loodgieter er weer, om niet alleen de aansluiting, maar ook alle pijpen die de keuken rijk is te vervangen. Nu stroomt de gootsteen gutsend door. De vaatwasser staat tevreden te zoemen. En ik, ik hoop vooral dat de badkamer het nog even volhoudt. Maar het is hier heerlijk afwasvrij.

Naar blog