Echte stad

We nemen de watertaxi naar de Kop van Zuid, want in de vier maanden die we vanuit ons raam het meer op staren hebben we nog geen enkele keer op een boot gezeten. En dat gaat toch kriebelen. Een watertaxi is hier heel gewoon, net als wolkenkrabbers, biergartens en een metronetwerk dat de hele stad en ver daarbuiten beslaat. In Fenix Food Factory zien we hoe de voedselhallen er oorspronkelijk uitzagen, als een oud kraakpand waar ondernemers voor een habbekrats producten verkopen. ‘Een echte stad’ denk ik, als we teruglopen over de Erasmusbrug, de skyline tegemoet. ‘En mijn stad nu’.

Lees meer

Zonnebank

Ik ga langs Sundays, laat mijn pas zien, mijn huid scannen, de verbaasde uitroep ‘veel pigment voor een blondine’ langs me heen glijden en stap de zonnebank onder. Je krijgt er rimpels, huidkanker en een oranje gloed van. Ik vind het verschrikkelijk om mijn huis te verlaten. Na elke verhuizing moet ik me hiertoe zetten, elk jaar moet ik mezelf weer dwingen om mijn bed lang genoeg uit te gaan voor een kwartiertje grillen. Maar ik heb het gered. Mijn lijf en hoofd geloven tegen beter weten in dat ik in Portugal ben. Daar kan mijn daglichtlamp gewoon niet tegenop.

Lees meer

Koeienstront

Ik groeide op tussen de weidse velden. Ik ben zelfs in het bezit van dat gelukkige gen dat me bij koeienstront verrukt mijn neus laat ophalen. Waarom ik een stadsmeisje werd heb ik nog niet helemaal kunnen achterhalen. Mijn geschiedenislerares zei ooit; stadslucht maakt vrij. Ik denk dat ik dat zocht, een plek waar niemand me kende en niemand van mij opkeek. Maar nu, op tien minuten van een wereldstad, kijk ik de meeste dagen vanuit de verte naar de skyline. Dichtbij genoeg voor vrije lucht, ver genoeg voor koeienstront. Als ik hier weer vertrek, zou dat vooral mezelf verbazen.

Lees meer

Kinderschoenen

Ik zag mezelf altijd als meester over tekst en stagiaire van beeld. Ik heb alleen een rudimentair idee over vorm en lijnen. Dus noemde ik mezelf “geen beelddenker”. Ik zag pas hoe radicaal ik ernaast zat toen een echte tekstdenker zich over mijn verhalen boog. Mijn ‘jongste lessen’ worden ‘nieuwste lessen’, terwijl ik ze toch echt zie staan, waggelend in hun peuterschoenen, onmiskenbaar jong te wezen. Ik denk niet perse in beelden. Ik voel in beelden. Al die stromen zo precies geplaatste woorden zijn niet meesterlijk, maar een onbeholpen poging van deze stagiair om haar emoties een stem te geven.  

Lees meer

Gezichten

Ik heb ooit gehoord dat ik dramatisch overkom. Dat ik lief lijk, maar dat niet ben. Dat ik besta uit rook en schaduwen. Die verschillende indrukken, van verschillende mensen, hebben me op verschillende momenten geraakt. Ben ik iemand, of speel ik dat ik iemand ben? Ik weet het niet. Mijn twee gezichten, misschien wel vijf, kan ik wel samen opschrijven. Als ik teruglees zijn momenten soms stellages van woorden geworden. Ik weet niet hoe ik anders het onzegbare moet zeggen. Deze chaos van woorden is niet de mooiste, maar wel de meest gelijkende schets die ik van mijn gezicht heb.

Lees meer