Vijf minuten naar de tram

Vijf minuten naar de tram

Ze was 21 jaar en woonde nog bij haar ouders. Na haar baantje in de nacht nam ze de tram naar huis. Twee jongens vielen haar in de donkere straat van achter aan. Ze renden weg met haar tas. Moeder reageerde meteen op het sms’je. Binnen drie minuten was ze in volle vaart naar de halte gerend. Als ze de jongens tegen was gekomen had ze ze in elkaar geramd. ‘Dat doe je voor je kind.’ De politie was in tien minuten ter plekke. De bewakingscamera had geen beelden. De volgende dag wachtte slachtofferhulp. Een week later ging ze weer

Lees meer

Thuis eten

Eten bij mijn ouders is een andere beleving geworden nu ik tijdelijk bij ze woon. Er is nog steeds een afspraak noodzakelijk, want anders gaan we allemaal gewoon onze eigen gang. De reistijd is aanmerkelijk korter dan vanuit mijn voormalige Amster- of toekomstig Rotterdam. En verder is het als vanouds gezellig, met voor- en nagerecht erbij. Er zijn wat minder updates, wat meer aandacht voor ons gezamenlijke en mijn niet-gezamelijke verleden. Waar de eerste makkelijkere onderwerpen zijn en de laatsten soms moeilijk om te betreden. Ik eindig zoals vroeger; nog even met mijn hoofd op pap’s schouder. Omdat het kan.

Lees meer

Tussendoor leven

De eerste maanden van mijn studie reisde ik ‘s ochtends in de vaalgrijze schemering van het najaar van mijn ouders huis naar mijn universiteit. Daar versleet ik een onvoorstelbaar aantal uren, twee keer per week zelfs twaalf, in en tussen collegezalen met mijn studiegenoten, tot ik dodelijk vermoeid weer naar huis ging. Ik weet het aan het reizen dat de energie mijn lichaam uit stroomde. In terugblik vermoed ik dat het grote aantal nieuwe mensen met onpeilbare verwachtingen in het vallen van de winter me de das om draaiden. Ik leef nu onderweg, tussendoor, maar mijn zwerftocht deert me niet.

Lees meer

Dromen

Ik heb veel te lang gedroomd. Een kind hoort te dromen, al is het maar om de angst die elke dag om de hoek kijkt te weerstaan. Een reden te hebben om je door een volgende oppas, les, verandering heen te slepen. De immense verveling te bestrijden van nog een jaar kleuteren. Een kind moet dromen, al is het om te verzinnen waarom ze nu weer buiten haar ouders normen gaat. Om de leegte op te vullen van de ziel die dan al weet dat ze gespleten is, nooit vol meer raakt. Om de nachten zwetend wakkerliggend van een volgende

Lees meer

Gam ze ja’avor

Ik staar door het raam van een auto, bijna dertig jaar van hier. Het is beslagen. Dozen achter, gestreste ouders voor. Zusje huilt. Pas een paar maanden oud, maar al talent voor het uiten van ongenoegen. Voor het eerst is alles in beweging. Het gezin, de aandacht, het huis, de vriendjes, de vaste grond. Laatjes openen en sluiten, angsten slippen naar binnen in de verborgen hoekjes, zinnen beginnen in mijn hoofd, maar ik durf ze niet af te maken. Kleine ontploffingen zonder woorden rijgen mijn keel weer vast. Oude angst, verloren eenzaamheid. Ik adem, slik, onderga. Ook dit gaat voorbij.

Lees meer