Automatische concepten

Kledingwinkel

Ik heb zoveel labels versleten dat ik een kledingzaak kan beginnen. Van sociale angst naar borderlinetrekken, van autistische trekken naar een vleugje theatraal. Van introvert naar extrovert en weer terug. Van heteroseksueel naar biseksueel naar lesbisch. Van het linkerspectrum van de politiek naar het midden en soms flirtend met rechts, dankzij mijn VVD-vrienden. Van boerin-in-wording naar glamourpoes naar onverschillig naar vintagequeen. Ik heb al zo’n vijf extreme levens geleefd en nu zoek ik er eentje midden in. Zo eentje waarin ik kan zeggen: ik ben een lesbienne met een lichte persoonlijkheidsstoornis, intervert, liberaal en multigetalenteerd. Bijna altijd klaar voor verandering.

Lees meer
Automatische concepten

Prikkelbaar

Ik ben wel eens gezelliger geweest. Ik kan te allen tijden stekelig of sociaal onaangepast zijn, maar ik meestal onderga ik het leven gelaten. Vroeger was ik bozer, geloof ik. Feller. onaardiger ook activistischer. Ik vraag me af of mijn verschuiving naar meer pragmatisme komt omdat ik ouder wordt, of omdat de wereld om me heen steeds radicaler wordt. Misschien is dit mijn politieke en maatschappelijke puberteit en zet ik me af door het anders te doen. Stil te zitten, te luisteren, te genieten van wat er over me heen gelaten wordt. Vaak. Maar niet vandaag. Vandaag ben ik boos.

Lees meer

Homo’s en ballen

Homo’s houden van ballen, maar weten er niet altijd even goed raad mee. Tenminste, niet als ik dit moment mag geloven, een uitwisseling van publiek en bootjes op de Utrecht Canal Pride. In alle opzichten een kleiner feest dan zijn grote broer in Amsterdam. Niet dat ik het gemoedelijker wil noemen, Amsterdam Pride is een van de weinige dagen waarop ik binnen de grachten van de hoofdstad nog vrijheid, gelijkheid en broederschap voel. Maar de Utrechtse versie heeft wel iets, iets kleins, kneuterigs, oncommercieels. De laatste boot, met alle politieke partijen in hetzelfde schuitje, maakt het trotse gevoel echt af.

Lees meer

Overschreeuwen

Het gaat over politiek en liefde tijdens de lunchwandeling. Mijn collega praat en ik luister, zoals ik nou eenmaal best graag lijk te doen tegenwoordig. Ik geloof dat ik meer heb te zeggen dan toen ik altijd aan het woord was. Of minder te verliezen. Er is een bepaalde kalmte die kan komen met de tijd, of misschien is het gewoon een stem in mij die niet meer overschreeuwt hoeft te worden. De antwoorden die ik altijd zocht heb ik nergens gekregen, maar de vragen malen niet meer voortdurend door mijn hoofd. Meestal blijkt wat het is echt goed genoeg.

Lees meer

Schijntolerantie

Mijn tijdlijn ontploft van mensen die moeite hebben om ‘reiziger’ te worden genoemd wanneer ze reizen met de trein, en ‘bewoner’ wanneer ze worden aangeschreven door de gemeente. In het ene na het andere bericht zie ik de woorden ‘doorgeschoten politieke correctheid’ voorbij komen. Ik snap het probleem niet. ‘Bewoner’ bespaart inkt. ‘Reiziger’ is bondiger dan ‘dames en heren’. Het zijn beiden prima aanspreekvormen. Het pijnpunt lijkt de ‘minieme minderheid die drama schopt’. Dit uit de mond van een homoseksuele man. Ik wil lachen om de ironie, maar ik kan niet meer. De schrijnende intolerantie van onze tijdsgeest doet zeer. 

Lees meer