Blogs over praten

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

Lessen die ik leerde van mijn angststoornis

Ik heb een angststoornis. Toen me dat voor het eerst werd verteld, nadat ik als een zielig hoopje tranen leeg was gelopen op de bank van een therapeut, dacht ik alleen ‘huh? Is wat ik meemaak zo raar dat het een stoornis is?’ Ik voelde me alsof ik het niet goed had uitgelegd. Maar ze had natuurlijk gelijk. En dat was mijn eerste les: Ik ben geen aanstellerAls ik vertel dat ik me banger voel voor een gesprek met de huisarts dan wanneer ik net bijna ben aangereden door een auto, is dat omdat ik me daadwerkelijk banger voel. Ik […]

Naar blog

Enge mensen

De wekker ging, maar ik kreeg het niet voor elkaar om op te staan. Iets voor 8 uur trok mijn vriendin de tussendeur dicht, want bewegen kon ze me niet. Er kwamen grote vreemde mannen binnen. Ze wilden bij de gasketel. Mijn vriendin ruimde de kast leeg. Ik riep ‘zal ik je helpen?’ toen ze al klaar was. De buurvrouw kwam binnen om te praten over de gasmannen. Ik wankelde naar de badkamer, trok een badjas aan, zag mijn bed, kroop erin en sliep verder. Er is niets zo eng als mensen in mijn huis. Maar de slaap trok harder.

Naar blog

Beetje stil

Ik besta nog! Het is een beetje stil aan deze kant. Ik kan niet echt over iets anders praten dan over ons boek, dat vanaf morgen in de winkels ligt, dus hou ik voor de zekerheid maar even mijn mond. Er gebeuren ook andere dingen, zoals een ketel die niet goed is aangesloten in huis – want alles wat mis kan gaat ook mis – en een meer dat weer ontdooit is, een gezellig nieuwjaarsdiner met mijn vrienden en allerlei aanstaande baby’s in mijn omgeving. Maar mijn hoofd heeft eigenlijk maar één prioriteit, dus het is wat stiller. Maar ik […]

Naar blog

Voelen

Ik krijg sinds kort deze brieven van de therapeut. Bij de meesten denk ik ‘inderdaad’. Bij sommigen denk ik ‘Poe’. Bij deze dacht ik eerlijk gezegd ‘huh?’. Niet dat ze niet ongelooflijk gelijk heeft natuurlijk, maar analyseren van gevoelens kan ik pas achteraf en praten over gevoelens is een gloednieuwe vaardigheid van me die nog net wat later volgt. Ik voel de emoties wel geloof ik, denk ik. Ik voel een soort gerommel in mijn onderbuik, waar ik twee dagen mee rondloop voordat het ineens vertaalt naar een traan, een woedeuitbarsting of gewoon diarree. En daarna kan ik erover praten.

Naar blog

Kapper

Voor de Pride gaan we bij de kapper langs. Eentje die we kennen, want wisselen van kapper is net zoiets als wisselen van supermarkt; je zoekt je een ongeluk en vindt toch niet wat je wil hebben. Eenmaal op de stoel vlieg ik in volle vaart door de smalltalk heen. De kapster houdt net zoveel van praten als van haren, maar wanneer ik weer geknipt naar de uitgang loop, weet ze eigenlijk nog niets. Het is een zware taak, die kappersgesprekken, maar voor het eerst in jaren maak ik meer dan genoeg lichte dingen mee voor een bezoek of drie.

Naar blog

Mediterraans

De zon schijnt stoffig over de kleine paden, die verlaten door het vlakke land heen kronkelen. Mijn fiets glijdt genoegzaam door de straten en zelfs de trein staat genietend wat langer stil. Ik merk het in hoe mensen de overvolle coupé’s betreden, gelaten maar niet getergd, in het kalme timbre van het praten, in de lach die stiekem in de mondhoeken trilt. Het is warm, maar niet té, het is zonnig, maar niet broeierig, en onze huiden zijn zo gewend aan de stralen dat niemand de zon achterna zit. Gestolen momenten uit de mediterranee. Ik kan de olijfbomen bijna ruiken.

Naar blog

‘Ja maar jij’

Toen ik een klein meisje was dacht ik met veel mensen goed te kunnen opschieten. Ik leefde me in in de emotie die achter de standpunten schuilging en paste me aan. Ik blijk nog steeds met veel mensen te kunnen opschieten, maar koester een steeds heftigere antipathie tegen stellige standpunten. En ik kan niets met mensen die ongevraagd met de oplossing van andermans problemen komen, of mensen die nooit schuld bij zichzelf zien. De goeroes en de slachtoffers, die personen die altijd praten over ‘jij’. Vandaag hoor ik daar onbedoeld even bij. Je bent nooit te oud om te leren.

Naar blog

Masker

Praten putte me uit toen ik nog te klein was om mijn masker te dragen. Het put me weer uit, nu ik te groot ben geworden en het masker knelt. Ik denk er soms aan, al die tijd veilig beschermd achter mijn tweede gezicht, zoekend naar een manier om te groeien naar wie ik voorhield al te zijn. Met al die mensen die veranderden, hun weg vonden, hun pad verlegden, had ik niet kunnen vermoeden dat ik me pas opgewassen zou voelen tegen de storm, volwassene zou voelen in het leven, als ik weer dat kleine meisje durfde te zijn.

Naar blog

Freeze

Het gebeurt nog eens in de zoveel tijd, hoewel minder dan vroeger. Dat de paniek zo hard toeslaat dat ik bevries. Niet letterlijk, als ik in een auto zit kan ik nog prima rijden, ik kan alleen geen zijstraat in. Als ik zit te eten kan ik nog snijden, naar mijn mond bewegen, maar niet meer praten of luisteren. Alles dat aanpassing vereist aan de situatie is op slot. Al mijn bloed zit in mijn hoofd, maar kan geen hersenfunctie inzetten. Het is de minst effectieve overlevingsstrategie ooit. Ik wil deze situatie zo graag vermijden, maar voorspelbaar is ze nooit.

Naar blog

Pijnpunt

Je zou het niet zeggen, maar ik ben net uit een relatiecrisis. Of ik zit op een tussenstation. Het is moeilijk te bepalen vanaf dit perspectief. Op een gegeven moment bereik je elkaar een tijdje niet en schuur je langs een gezamenlijk pijnpunt waarvan je weet; dit is een blijvend probleem. Hoeveel we ook zouden veranderen, deze ontwijken we niet. Dus nu kijken we ernaar en denken hoe we hem overstijgen kunnen. We lachen erom. Of praten over waar het pijn doet en de eerdere punten die we schuurden. Ik hou mijn hart vast, maar eng vind ik het niet.

Naar blog

Paarden, goden en baby’s

Meestal knuffelen we op zondag poezen op ons terras, of geitjes op de boerderij, maar deze week ben ik nog iets meer gestrest dan anders. Dus gaan we voor een baby. Ik heb geen kinderwens, veel mensen denken daarom dat ik niet van kinderen hou. Dat is niet waar. Ik hou niet van mensen die praten over baby’s alsof er niets anders bestaat op de wereld. Dat geldt ook voor mensen die op die manier praten over paarden, god, of wat dan ook. De meeste paarden, goden en baby’s kan ik echt prima waarderen. Als ik met ze knuffelen mag.

Naar blog

Wasexperiment

Het is een dag met veel woorden na een nacht waar geen lach in school. Aan het einde wil ik vooral niet praten. Gelukkig hebben mijn favoriete mensen de boodschappen al gedaan en het eten bereid. Mijn bandbreedte is op, de laatste rek is eruit, het elastiek staat op knappen. Ik gooi per ongeluk mijn maandverband bij de kleren in de wasmachine en hoop dat je daar straks niets van ziet. Anders sta ik morgen met stukjes papier in een tandpastafabriek in Amersfoort. Een intrigerend vooruitzicht, maar die bewaar ik voor de volgende keer. Vandaag is dit mijn laatste woord.

Naar blog

Prei

Mijn vriendinnetje heeft een preidag. Dat zijn de dagen dat ze gewoon dingen doet als opstaan, ontbijten, een prei halen en avondeten koken. Een dag zonder mij dus. In mijn huishouden is het verre van een preidag, de ene na de andere crisis schijnt zich voor mijn huishomo te moeten ontvouwen.  En dan niet even van het kleine soort. We praten en lachen ons erdoorheen, delen wijn, en eten een stoofpot. Met toegegeven, een behoorlijke hoeveelheid prei. Uit een voorgesneden zak, want normale dingen doen is goed, maar je hoeft het ook weer niet moeilijker te maken dan het is.

Naar blog

Liefdesverslaving

We hadden kaarten voor muziektheater in Rotterdam. Een stuk over genderfluïditeit. Het was ons toch wat te hoog gegrepen, we lagen allebei met buikpijn op de bank. Ze kijkt GTST om haar zinnen te verzetten, ik lees een zelfhulpboek over liefdesverslaving. Sinds ik een e-readerabonnement heb lees ik alles wat los en vast zit. Het boek vertelt me niets dat ik niet al wist, tijdens het hoofdstuk spiritualiteit geeft mijn brein het op. Ik voorzie de pratende mensen op haar scherm van commentaar. We lachen de avond weg. Heel spiritueel is het allemaal niet, maar een beetje verslaving mag best.

Naar blog

We zijn er nog

Er zijn duizenden dingen die zo mooi zijn aan jou. Maar het allermooiste is dat je je nergens, nooit niet, aanpast. Je stelt grenzen en wijst deuren en je eerste focus ligt altijd op jou. Je vertrouwt me zo volledig dat ik de onbeschermde versie zie. Ze is rauw en intens. Ze weet niet perse wat ze wil en nodig heeft maar onderzoekt dat elke keer opnieuw. Ze stelt grenzen. En ik ook. Ik ontdek grenzen en trek die. Je respecteert ze niet alleen, je omarmt ze. Ik weet niet wat ik wil en wat ik nodig heb, maar daar […]

Naar blog

Seks is kwetsbaar

Ze slaat haar ogen neer. ‘Ik was zo bang voor seks. Niet om het doen. Maar omdat je erover schrijft en spreekt alsof je zoveel weet. Zoveel meer dan ik.’ Ik snap wat ze bedoelt. Seks. Ik heb er al duizenden woorden aan vuil gemaakt, en maar een paar honderd schoon. En dat terwijl er niets mooiers, pijnlijkers, wispelturigers, levendigers, lekkerders, dodelijkers is dan seks. Er zijn veel mannen en vrouwen met hoge woorden en plastische omschrijvingen van genot. Seks is lekker. Daar praten we met zijn allen over, op de borrel, in de kleedkamer, of in de media. Seks […]

Naar blog

Schaamhaardracht

“Ik weet niet hoe het eh… moet daar beneden… ik bedoel, qua schaamhaar…” zegt ze verlegen als we het bed voor het eerst betreden. Dat komt goed uit, ik heb ook geen idee wat de schaamhaarmode is. Ik heb van oudsher wat moeite met modieuze conventies. Het is niet dat ik me niet wil aanpassen, het is dat ik het memo waar de conventies op worden doorgegeven vaak mis. Zo was het ineens niet meer cool om een broodtrommeltje naar school mee te nemen. Ik kwam daar pas achter toen het zo erg niet meer cool was dat ik er […]

Naar blog