Blogs over raak

Twee jaar

Het is twee jaar geleden dat ik opstond, dacht ‘wat ga ik nou eens met mijn leven doen’, en besloot om mijn dag in precies honderd woorden op te schrijven. Eigenlijk was het een manier om uit mijn schrijversblokkade te komen, maar al binnen een week begon het zijn eigen leven te leiden. Inmiddels kan ik me niet eens meer herinneren dat er een tijd was dat niemand iets van me wist, omdat ik nou eenmaal niet zoveel vertel, want erover schrijven doe ik wel. Over vallen en opstaan, leren kijken en leren groeien. Daarom deze ode aan mijn verhaal. 

Naar blog

Zwarte schaduw

Op het schoolplein werd een blikje heen en weer getrapt. Een klasgenote rookte verscholen achter de golfplaten bijgebouwen, die er al tien jaar stonden en nog steeds stonken naar nieuwe lijm en vervlogen hoop. Mijn haren kleurden donker van het zweet, mijn hart pompte gierend door mijn nog smalle lijf, de hormonen suisden met de snelheid van licht mee. Een gewone ochtend, een verstilde herinnering, spreekt me ineens aan vanuit een jarenoud gedicht. Verlamd, verveeld, gevangen in angst, gestold in verlangen. De greep van eenzaamheid. Ik kan soms met weemoed kijken naar die tijd, maar ik wil nooit meer terug.

Naar blog

Muisje

ik wil verder dan mijn vleugelsik ben veel groter dan langik ben een angsthaas, een muisje,maar voor de duivel nog niet bang, als je de waarheid vraagt, lieg ikals je rots wilt krijg je zandvoor wie me kennen wil, weeg ikeen beetje hart, een stuk verstand, mijn vals is nep, mijn lach is grief,ben ik iemand of speel ik beter?ik ken mij niet, ik ben mij niet,weet ik? heb ik een geweten? ik heb woede, tranen, angsten,soms ben ik goed, soms voel ik slecht,de personen, die in me wonen,zijn nog, altijd, in gevecht, maar ik heb lief, dat maakt me […]

Naar blog

Stilte

misschien komt die dag een keer; ik in tranen, jij onbewogenknipperend naar het tegenlichtde verbijstering of slechts het ongeduldkunnen we het achterlaten? je knikt en gaat. de stilte die je torstevalt in stukken rond de eindmarkeringen dan geen woorden meer voor ons.

Naar blog

Noodtoestand

Je kent het vast wel, je kind moet naar de tandarts, je moeder is ziek. Ik ken het niet, ik heb geen kinderen, mijn ouders zijn kerngezond en zelfs mijn vrienden hebben tot nu toe geen hulp-bij-scheiding nodig gehad. Maar vandaag nam ik voor het allereerst op het allerlaatste moment noodtoestand-vrij. dsmmeisjes.nl lag opeens op sterven na dood, had een volledig nieuwe installatie nodig, met mijn nooit-geteste backups als laatste redmiddel van alles wat we in twee jaar hadden opgebouwd. Het was een gok. Ze werkten. Nee, geen kind in nood. Maar ik voel me er wel zo bij.

Naar blog

Geen eureka

Het is een goede vrijdag. We hebben onze campingstoelen neergezet bij het meer, omdat het balkon te heet is. Een luxeprobleem. Ik zit voor de stoel tussen de eendenpoep in het gras, en lees binnen een uur of vier een boek over autisme uit. Mijn laatste psycholoog opperde eens autisme, maar ik ben daar nooit op ingegaan. Ook na vier uur crashcursus autisme heb ik geen echt eureka-moment. Niet dat ik iets tegen autisme heb. Soms lijkt het me wel lekker, een stickertje ‘zo-is-het’. Maar ik voel het niet zo, en dan heb je aan zo’n sticker dus helemaal niets.

Naar blog

Speciale stoel

Ik zat in de tram op zo’n invalidestoel voor me uit te staren. Tot ik bij een volle halte kwam en me bedacht dat ik me vandaag best valide voelde. Dus zeeg ik neer op een stoelencluster dat door mijn medetramgenoten was gemeden, waarschijnlijk vanwege de troep. ‘Lege medicijnenstrips’, classificeer ik met een korte blik. De vier ovalen springen me in het oog als de exbehuizing van temazepam en die dertig kleine rondjes zullen wel oxa zijn. Een controle van de achterkant geeft me gelijk. Er zat hier eerder iemand die, van mij, best op een speciale stoel had gemogen.

Naar blog

#Heyhetisoke

Gisteren ontvingen we een pakketje van #heyhetisoke, met prachtige t-shirts. Mijn vriendin is als een echte influencer op de steiger gaan staan met het shirt aan. Ik maakte daar wat knullige foto’s van, want ik heb vele talenten, maar fotograferen is er niet een van. Mijn shirt belandde op mijn bureaustoel, waar ik na de schrik van het fotograferen lekker in mezelf wat ging lopen coderen. Een ereplek, gezien de hoeveelheid tijd die ik op die stoel doorbreng. Misschien komt hij zo zelfs beter tot zijn recht. Dit is het gezicht van sociale angst. Of nou ja, de rug dus.

Naar blog

Zwaar leven

‘Ik heb een heel zwaar leven’, verzucht ik drie keer per uur, terwijl ik met mijn armen op het balkon naar de zee tuur. De bedden zijn aan de kleine kant en de koelkast bromt. Maar in het land van sinaasappelboomgaarden, rotsstranden en azuurkleurige golven deert me dat me allemaal niet. Ik ben mijn stad al vergeten, het meer voor mijn raam, zelfs mijn telefoon slingert verlaten op bed. De enige vorm van heimwee die ik ken, al sinds ik oud genoeg ben om te kunnen herinneren, is het verlangen vanuit thuis naar wie ik in een zuidelijker land ben.

Naar blog

Bont-en-blauw

Vannacht vertrek ik naar Portugal. Vlak voor de vakantie schilder ik nog even het badkamerkozijn en de badkamerkasten. Dan hebben we minder last van de verflucht straks. In theorie een heel goed idee, alleen zijn mijn voeten ook na de terpentine wit en blauw, hebben mijn dijbenen zebrastrepen en lijken mijn armen net weggelopen uit een huiselijk geweldsituatie. Ik kan me de gezichten op het strand straks alvast levendig voorstellen. Maar de badkamer is het waard om bont-en-blauwgevlekt op een badhanddoek te liggen. En wat kan het me eigenlijk schelen, daar vlak naast de evenaar? Adeus amigos. Para o sol!

Naar blog

Zorgen

Op de tv klinken exitpolls, zetels en toespraken. Ik kijk even mee bij de winst van Forum. Ik ben er geen fan van, veel van mijn medelanders blijkbaar wel. Ze missen Fortuyn, zijn onze regering moe of gaan voor een nieuw charisma. Teken van een verontrustend sentiment, registreer ik als feit, veel emotie voel ik niet. Ik heb dat tegenwoordig met meer dingen, zoals aanslagen in de tram. Registratie met droge ogen. Het laatste sentiment dat me overviel was de clown als president van VS. Ik maak me zorgen, ik wil daar bij stil staan. Maar het verbaast me niet.

Naar blog

Overstappen

Ik stem al jaren op GroenLinks, maar van de laatste keer heb ik spijt. Om de verkeerde redenen. Als Jesse zijn mond opentrekt in een debat wil ik het liefst met mijn vingers in mijn oren onder mijn bed kruipen of anders met mijn hoofd tegen de muur slaan. Als hij een pyjama aantrekt of popiejopie op een cover staat herken ik hem niet, want hij lijkt zo verschrikkelijk vervangbaar. Prachtige partij, mooi gedachtegoed, maar ik kan het niet meer aan. Ik ben kinderachtig, het is op de persoon gespeeld, het is onaardig. Maar ik stap over. D66 of PvdA?

Naar blog

Basis op orde

Ik heb de afgelopen winter twee paar laarzen versleten, terwijl ik de vorige twee winters met één paar toekwam. Nu schijn je ook schoenmakers te hebben in Rotterdam, maar ik heb niet zoveel hoop voor dit paar. Goedkoop is duurkoop, zeggen ze, en in het geval van schoenen is dat waar. Nu ben ik obscure websites aan het afstruinen naar de laarzen van vorig jaar. Niet omdat ik niet hou van nieuwe dingen proberen, maar omdat experimenteren alleen werkt als de basis in orde is; een leuke baan, een mooi huis, een lieve vriendin en een paar lekker lopende laarzen.

Naar blog

Rode-wijn-weer

Ik zit op dag negen van mijn alcoholvrije periode en het is echt rode-wijn-weer. Koud en guur en bijna-winter. Voor zomerse dagen is er tegenwoordig maagdelijke aperitiefkeus te over, alles met gember of peper of grapefruitsap glijdt goed naar binnen, en anders is er prima alcoholvrij bier en gin. Zelfs de lichte alcoholvrije bubbeltjeswijnen gaan er nog wel in. Maar rode wijn, ik ken gewoon geen alternatief. De trek waait zoals altijd wel weer over. Maar rode-wijn-weer, daar heb ik een hekel aan. Nog een beetje extra in maart. Ik denk dat ik maar aan de thee of chocolademelk ga.

Naar blog

Kledingwinkel

Ik heb zoveel labels versleten dat ik een kledingzaak kan beginnen. Van sociale angst naar borderlinetrekken, van autistische trekken naar een vleugje theatraal. Van introvert naar extrovert en weer terug. Van heteroseksueel naar biseksueel naar lesbisch. Van het linkerspectrum van de politiek naar het midden en soms flirtend met rechts, dankzij mijn VVD-vrienden. Van boerin-in-wording naar glamourpoes naar onverschillig naar vintagequeen. Ik heb al zo’n vijf extreme levens geleefd en nu zoek ik er eentje midden in. Zo eentje waarin ik kan zeggen: ik ben een lesbienne met een lichte persoonlijkheidsstoornis, intervert, liberaal en multigetalenteerd. Bijna altijd klaar voor verandering.

Naar blog

Tekst leren

Elk jaar speel ik in een toneelstuk. Elk jaar vergeet ik hoeveel werk het leren van de tekst  is. Ik zwoeg nu op mijn tekst in een scène waarin ik me voordoe als iemand anders en op een gegeven moment in dialoog ga met mezelf. Nou ja, niet mezelf dus, maar de rol die ik in eerste instantie speel. Het is ingewikkeld. Na de hobbel van de tekst komt de angst voor het oefenen en dan nog de horror van het spelen. Waar doe ik het voor, vraag ik me soms af. Omdat ik niet anders kan, is het antwoord.

Naar blog

Slachtofferschap

Ik kreeg vandaag een mailtje van een ‘slachtoffer van een borderliner’. Zonder jullie te vermoeien met de niet al te intelligente inhoud van het geschrevene wil ik wat conclusies van mijn daaropvolgende denkproces delen: ik kan niet tegen wij/zij-denken; een toxische relatie -waarin geen machtsmisbruik een rol speelt- bestaat bij de gratie of de gekte van alle personen erin; deze mevrouw was volwassen en er met halfvolgroeid verstand zelf bij. Alsjullieblieft. Met een plaatje van een gele paraplu, want er is altijd hoop, mensen. Voor iedereen. Zelfs voor borderliners en de slachtoffers die ze met huid en haar verslinden.

Naar blog

Onoverwinnelijk

‘Bijna twee jaar bij elkaar!’ zegt ze. ‘De zevende toch? Dat is eind van de week.’ antwoord ik. ‘Nee, de vijfde dacht ik, woensdag’. Ik kijk haar aan. ‘Dat is over anderhalf uur…’. We zoeken het op, ik heb er honderd woorden aan gewijd. Wel meer, 2017 leest als een liefdesromannetje. Maar daar staat het, zwart op wit. Vijf maart, ‘voor een dag onoverwinnelijk’. Fantastisch. Geen chocola of diners bij kaarslicht, of zelfs maar een lief cadeautje. Alleen een dinsdag, waarop ik haar waarschijnlijk nauwelijks zal zien. Maar toch. Al twee jaar onoverwinnelijk. Wie had dat ooit gedacht? Wij niet…

Naar blog