Blogs over raak

Museumnacht 010

We lopen zes musea af in nog geen twee uur. Kunst, meer kunst, een oud huis, design, nog meer kunst en een natuurhistorisch museum. Ik weet niet of ik een kunstmens ben. Ik loop met topsnelheid door de zalen, keur een schilderij of roep dat ik hem wel aan mijn muur wil hangen. De mensen om ons heen zijn meer van het lange staren. Mijn vriendin is ook niet van het dralen, dat hebben we mooi gemeen. Alleen bij het natuurhistorisch museum staan we hier en daar echt stil bij een schildpadschild of een knobbelzwaan. Daar kan geen kunstenaar tegenop.

Naar blog

Heerlijk zacht

Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid van zijde heen. Nee ik bedoel, ik ben zo zacht, zo zacht van binnen. En dan niet alleen als een lillerig ei, die met een kleine prik uitloopt en je besmeurt. En ook niet alleen als het pluche van de sofa van de psychiater, die je lief aankijkt en je toch in zijn kaders keurt. Ik ben daar dieper onder zo zacht op een manier […]

Naar blog

WordPressgoeroe

Ik heb bij het maken van mijn eigen sites vaak door de bomen het bos niet meer gezien. Ik heb zoveel uitgezocht en veranderd dat ik bijna elke knop en functie van WordPress uit mijn hoofd ken. Ik heb zoveel sites vol technische en vaak Engelstalige tips bezocht dat ik zelf bijna een techneut ben geworden. Ik heb zoveel mensen op weg geholpen met hun blogs dat ik er geld voor zou kunnen vragen. En toch vind ik steeds het wiel weer uit. Misschien  maar uitschrijven wat in mijn hoofd zit. Al is het alleen maar als naslagwerk voor mezelf. […]

Naar blog

Treinsnelheid

Ik probeer een paar radioverzoeken af te werken in de trein naar de tandarts. Een slecht idee, de angst slaat me elk mailtje weer opnieuw om het hart. ‘Ik haat de tandarts’, denk ik. Dat is niet helemaal eerlijk. Ik heb een hele leuke tandarts. Wat ik denk ik echt haat is een paniekaanval. Die ik al heb omdat ik naar de tandarts ga, in stand wordt gehouden door de mailtjes. Ik wil niet in deze trein zitten, op deze prachtige morgen, en ik wil geen radio-optredens plannen en ik wil vooral niet hyperventileren. En ik doe het allemaal toch.

Naar blog

Varken

Het is maar even fietsen, toch vind ik het een mopperbare afstand. ‘Je bent altijd blij als je gegaan bent,’ denk ik, dus ik ga. De moestuintjes staan er wat verlaten bij, bij de houtsnijderij kijkt een gigantisch houten paardenhoofd me aan. Op het terras zitten drie volwassenen, zes kinderen skelteren in het rond. De varkenskooi is verstopt naast de bijenkorven. Ik krab een mevrouw over haar stugge, schilferende huid. Binnen een paar minuten laat ze zich vallen, de pootjes trekken samen onder gegrom. Als ik een heel goed plekje aai steunt ze ongegeneerd. Net een kat, of mens, eigenlijk.

Naar blog

BBN’er

Het is een klein anderhalf uur reizen naar de radiostudio. Verrassing is dat de koffie daar best lekker is, er stagiaires zijn om ons op te vangen en zowel de redacteur als de presentatrice het boek goed genoeg gelezen of gescand hebben om er echt iets over te kunnen zeggen. Het is niet alsof dat niet normaal hoort te zijn, ik had het gewoon niet verwacht. Mijn gezwete peentjes en doperwtjes hoeven geen verrassing te zijn, maar we hebben er gezeten en het toch maar mooi gedaan. Nu ben ik een echte BBN’er. Waarbij de eerste B staat voor ‘bijna’.

Naar blog

Stress

Een workshop over werkstress raakt mijn eeuwige stressbron: ik ben nogal bang voor nieuwe mensen of in nieuwe sociale situaties. Iets waar ik tegenaan blijf lopen, hoe ver ik me ook terug probeer te trekken in de meer theoretische en ICT-hoek. Ik hou niet van beheer, wel van innovatie, en innovatie kan tot op zekere hoogte achter een scherm op een zolderkamer, maar op een dag moet er worden genetwerkt. De ideeën moeten aan de man of vrouw gebracht, er moet vergaderd en bijgeslepen, soms zit je ineens in een workshop over werkstress. Gelukkig ben ik gek op mijn baan. […]

Naar blog

Ruzie

Vroeger had ik veel ruzie in mijn relaties, nu niet zo vaak. Maar vannacht was het raak. Het was kort, er werden geen borden gesmeten of mensen geslagen, wel was ik een minuut of vijf letterlijk aan het zieden van woede. Ik had graag verteld waarom, maar in emotionele toestanden grijp ik terug naar mijn moedertaal: ik kan alleen miauwen. En nu weet ik het eigenlijk niet meer precies. Globaal wel, want woede en tranen en harde woorden en uithalen en een hoop gemiauw, het gaat al die jaren altijd om hetzelfde. ‘Laat me dichtbij, want ik hou van jou’.

Naar blog

Voorjaarsmoeheid

Het is dat rare moment in het vroege voorjaar dat het licht verlengd is, ik op mijn balkon kan zitten, maar al moe word van een tripje naar de supermarkt. Terwijl mijn hoofd nadenkt over werkdagen met lunchtripjes en avonden in het park gevolgd door een wandeling door de nog zwoele lucht en wellicht een drankje of zelfs een club, om de volgende dag weer vrolijk op te staan, wil mijn lichaam geen honderd meter aan lucht verplaatsen. Misschien is dat voorjaarsmoeheid; niet trager dan de winter, maar de frustratie dat de lente begonnen is en ik stil blijf staan.

Naar blog

Ik kijk geen wie is de mol

Ik ben een van die mensen die ‘wie is de mol’ niet kijkt. Ik heb her en der een stukje gezien en hier en daar een finale, genoeg om het programma te begrijpen. Ook genoeg om te weten dat ik me zou kunnen laten meeslepen. Maar die tijdsinvestering is het me niet waard. Het is als het kijken of spelen van een gezelschapsspel. Daar hou ik me het liefst ook ver vandaan. Goede tv kan ik met een half oog volgen, een week missen, ineens bingen en er altijd om huilen. Vooral dat huilen kan ik met de mol niet.

Naar blog

Over de liefde

Ik was ongeveer zeven toen ik vond dat de prins op het witte paard moest verschijnen. Hij zou me kunnen afschermen van de prikkels in het leven, naar me luisteren als ik verdrietig was, me altijd begrijpen. Hij zou de schreeuw in me horen en beantwoorden, de leegte voelen en invullen. Ik was negen toen ik besefte dat ik het paard niet wilde, elf toen ik besefte dat ik geen jongen wilde. Het kostte me mijn halve leven om te beseffen dat ik de rest niet vragen kon. En op sommige dagen heb ik het daar nog steeds moeilijk mee.

Naar blog

Relatietherapie

‘Ik wil relatietherapie’ zeg ik. Dat klinkt anders dan ik het bedoel. Ik heb meerdere therapieën gevolgd, ze hielpen me uit de depressies, uit angst, zelfs uit te diep binnenlaten of te ver buiten houden van mensen. Maar ik wil altijd al in relatietherapie. Niet omdat ik denk dat er iets mis is aan de systemen waarin ik leef, familie, vrienden, geliefde. Maar omdat er iets in mij dwars ligt zodra ik in het systeem kom. Want anderen kunnen me vasthouden tot ik geen pijn meer heb, me liefhebben tot er geen weerwoord meer is. Maar functioneren doe ik niet.

Naar blog

Huifkar

Ik beschouw mijn leven als een wilde huifkar-rit. Meestal blijf ik zitten. Dan heb ik van die periodes dat ik er continu af val en me weer de wagen op hijs. Tot ik niet meer kan. Om het toch weer te doen. Vaak komt het besef dat ik beter kan leren het paard te mennen. Maar ja, er zit een element van onvoorspelbaarheid in dat beest en er zijn maar weinig mensen met tips die relevant zijn voor mijn specifieke wildebras. Dus ga ik weer zitten, met samengeknepen billen, en hoop dat ik niet vergeet te genieten van de rit.

Naar blog

Persoonlijkheidsstoornis

Ik ben enigszins ingelezen in psychische stoornissen en ik vind er ook het een en ander van. Wat precies kun je lezen in mijn interview. Ik weet ook veel van de DSM, de psychiatrische bijbel. Wat veel mensen niet weten is dat de DSM in andere landen helemaal niet zo heilig is als in Nederland. Wat zelfs ik niet wist was dat de concurrent afgelopen jaar een versie heeft uitgebracht waarin alle persoonlijkheidsstoornissen zijn teruggebracht tot eentje, omdat wetenschappelijk geen verschil kan worden aangetoond. Dat is iets dat ik in ieder geval hoor te weten. Waarom is het geen wereldnieuws? […]

Naar blog

Trouwfoto

Hij was een beetje bewogen, maar in sepia goed te doen, vond de fotograaf. Ik zie vooral de spanning in onze ogen, een beetje geweken omdat het boek een half uur voor aanvang ook echt arriveerde, maar met de presentatie nog voor onze kiezen. Een foto tussen de bevalling en het moment dat de familie binnenkomt. Een trouwfoto, op de dag gemaakt waarin alles perfect moet en dus eigenlijk niets goed gaat. Ik heb zin om deze foto als levensgebeurtenis in mijn facebooktijdlijn op te slaan. Ik heb het er al veel over gehad, maar het voelt nog niet genoeg.

Naar blog

Instellingen

Herstel impliceert dat je de fabrieksinstellingen terugzet en het apparaat weer werkt. Het is het opnieuw inzetten van een oude bedrading, een back-up weer laden. Het past bij levenloze objecten, maar niet bij zelflerende systemen. Als je een been hebt gebroken zal je je dat blijven herinneren, misschien voorzichtiger springen. Als je psychisch in de knoop raakt draag je de ervaring voor altijd mee, je leert jezelf en je beperkingen kennen. Je gaat niet terug naar de oude configuratie, Lerende systemen kunnen niet terug naar wat was. Maar ze kunnen, met geduld, aandacht, tijd en liefde, hun beleving opnieuw afstellen.

Naar blog

Gekke kringen

Misschien verkeer ik in vreemde kringen, maar ik hoor regelmatig van mensen die niet in GGZ-instellingen opgenomen blijven omdat ze gedrag vertonen dat te gevaarlijk of te ziek zou zijn. Of niet worden opgenomen omdat ze te gecompliceerd zijn voor deze opname. Ook hoor ik van mensen die beginnen aan een euthanasietraject omdat er na opname geen andere zorglijn meer mogelijk is. Het zijn gewoon wat dingen die ik hoor zeggen, misschien alleen incidenten. Ik hoop dat het geruchten zijn. Dat er zorg verleend wordt aan wie zorg nodig heeft. Medemenselijkheid ongeacht protocollen; ik wou dat ik erin kon geloven.

Naar blog

Beste looks

‘Wat zie je er goed uit’, ‘Heb je wat met je haar gedaan?’ Mijn haar was drie dagen geleden slap en ongelukkig, vandaar dat ik morgen een afspraak met mijn haardokter heb gepland. Zoals dat gaat met dit soort dingen is het nu springlevend en glanzend. Het kan ook de gezonde stress zijn, of mijn tripje naar de zonnebank, of dat ik de daglichtlamp sinds gisteren weer een weekje aan heb gezet. Hoe dan ook, ik zie er blijkbaar heel leuk/gezond/goed uit vandaag. Of best aanvaardbaar in contrast met de rest van de tijd. Dat je het weet.

Naar blog