Blogs over raak

Op het randje

Ik probeer mijn gedachten uit te zetten, maar er vliegen steeds nieuwe dingen door mijn hoofd. De uitgeverij mailen. Een afbeelding voor de presentatie. Een congres bevestigen. Een paar interviews plannen. Zou koffietijd terugmailen? Komt de campagnefilm af? Het is een chaos en soms denk ik; waarom doe ik mezelf dit soort dingen toch steeds aan, over het randje van mijn overlevingsstand? Maar ik weet het antwoord heel goed. Als ik dit niet doe, als ik alles allemaal in mijn comfortzone lekker voorbij liet trekken… dan word ik misschien wel oud. Maar leef ik dan? Of is het alleen angst?

Naar blog

Kaas en wijn

Ik proef tien kazen met mijn ex, of beste vriendin, die heel binnenkort vertrekt naar god-weet-ik-waar om zes weken lang te vloggen en te zeilen op een heus zeilschip dat van de caraïben weer naar Nederland vaart. Ze heeft alvast haar rode zeiljack aan en vertelt over felgekleure capuchons die je nog kan zien als je overboord bent gevallen. We zijn allebei avontuurlijk geworden, op onze eigen manier. ik sta over een week voor een volle zaal in Tuschinski. Dingen waar we maar zo weinig mogelijk over nadenken, want het is een nachtmerrie. Maar wel eentje met kaas en wijn.

Naar blog

Herprogrammeren

Ik zit opgesloten in mezelf. Verkrampt door gestokte emotie en schuldgevoelens. Ineens had ik een eureka-moment; ik ben gewoon bang. Zo’n eureka-moment komt een paar keer per jaar. Een blokkering die ik zelf nauwelijks op merk en dan het besef dat het angst is. Je zou zeggen dat de ervaring me leert, maar menselijke psyche is wat anders dan een computer. Het vergeet, verdraait, blokkeert of liegt gewoon ronduit. Als je problemen hebt met je menselijke software is de software er vooral meester in om het probleem niet te detecteren. Goed, angst dus. Ik ga maar weer eens wat herprogrammeren.

Naar blog

Prikkelbaar

Ik ben wel eens gezelliger geweest. Ik kan te allen tijden stekelig of sociaal onaangepast zijn, maar ik meestal onderga ik het leven gelaten. Vroeger was ik bozer, geloof ik. Feller. onaardiger ook activistischer. Ik vraag me af of mijn verschuiving naar meer pragmatisme komt omdat ik ouder wordt, of omdat de wereld om me heen steeds radicaler wordt. Misschien is dit mijn politieke en maatschappelijke puberteit en zet ik me af door het anders te doen. Stil te zitten, te luisteren, te genieten van wat er over me heen gelaten wordt. Vaak. Maar niet vandaag. Vandaag ben ik boos.

Naar blog

Campagnefilm

De grondtemperatuur trekt in mijn schoenen, het is bitter koud. Buienradar voorspelde geen regen, maar het druppelt toch zachtjes naar beneden. Hier sta ik dan, met twee cameramannen, een producer, krijtbordjes te wassen. Ik blijf buiten beeld en roep zo nu en dan een vraag naar de vijf gefilmden. ‘Wat heeft dsmmeisjes je gebracht,’ bijvoorbeeld. Ik hou me meestal niet bezig met beelden, laat staan bewegende. Maar dsmmeisjes groeit, het idee wordt groter dan wat ik opgesloten op mijn kamertje in elkaar hack, groter dan ik dromen kon. Nog even en het is ook een boek, een film. Een beweging.

Naar blog

Mijn podium

Ik wil gehoord worden. Als ik daarbij een mening moet hebben, kan ik die vormen. Ik wil gezien worden. Moet ik daarbij kleur hebben, dan kan ik die maken. Ik spiegel niet  Wat ik toon is niet per definitie -vaak per definitie niet- het gepaste of aanvaardbare in de situatie. Ik wil een van de vormen van mij tonen. Ik wil de spotlights in en dan net over de lamp struikelen. Ik wil gehoord en gezien, niet alleen om iets te vertellen, iets te voelen, iemand te zijn. Waarom het podium trekt? Ik weet het echt niet. Maar ik wil…

Naar blog

Nog even over de kat

Vandaag geen zin om het bed op te maken. Meestal doe ik het wel, omdat je met ons ensuite-huis van overal het bed ziet. En omdat ik een paar dwangmatige trekken heb, waarvan het rechtleggen van mijn kussens en strak trekken van mijn bed er eentje is. Dus op zich had ik vandaag een relaxte, of in ieder geval geen dwangmatige dag. De kat geniet daar ook van. Zo’n hoop verfrommelde dekens om bovenop te klauteren, dat is blijkbaar het lekkerste dat er is. Ze kruipt zo ver weg dat ze er bijna in verdwijnt. Met pootjes over haar ogen.

Naar blog

Een nieuw jaar

Ik open een document voor een nieuw jaartal aan honderd woorden. De cursor knippert schreeuwerig naar mij, maar ik ben er nog helemaal niet bij. Gisteren was ik eigenlijk moe, waar ik normaal niet kan slapen sukkelde ik al rond half 6 ‘s avonds weg. Maar het was fijn om weer eens Oud- en Nieuw te vieren met familie om de hoek. Ik heb al zolang vuurwerk ontweken op weg naar huisfeesten ergens in een vandalistische rotjesgooiende binnenstad, dat ik vergeten was hoe relaxed zo’n feest ook kan zijn. Vandaag gaat als een waas voorbij. Volgende halte is het voorjaar.

Naar blog

Proost

Ik kom per ongeluk langs een narcismeblog. Het vertelt hoe liefdevolle mensen er zijn ingeluisd door charmante mensen. Maar de charmanten blijken beesten, er op uit om anderen doelbewust te lokken. Roodkapje en de wolf. Het is bijna 2019 en ik hoop dat we allemaal volgend jaar twee dingen geloven; een mens is bijna altijd een beest, maar uiterst zelden doelbewust. Roodkapjes zijn er, maar zijn genuanceerd. Volgend jaar is hopelijk het jaar van durven kijken naar jezelf voordat je schreeuwt. 2019 als het jaar van echte Roodkapjes. Het jaar dat de wolf zijn herintrede mag doen in Nederland. Proost!

Naar blog

Kort samengevat

Ik zat gewoon lekker in kluizenaarsmodus achter mijn computer. Niet-aanspreekbaar, alleen maar bezig met code. Toen kwam een whatsappje van mijn zus, die met broer om de hoek in de wijnbar zat. Dus uiteindelijk was mijn dag, kort samengevat: wijn drinken, kaasplankje eten, wijn drinken, vleesplankje eten, wijn drinken, nacho’s eten, wijn drinken. Toen verscheen de aanhang en begonnen we met zijn allen weer van voor af aan. Nu eindig ik met een grote mok chocolademelk. Als ik op dieet was is die toch al verpest. Hoogstaande literatuur krijg je niet van zo’n dag, maar ach, lekker was het wel. […]

Naar blog

Pornobloggen

Ik heb een prachtige blog. In tegenstelling tot mijn social media wordt hij maar matig bezocht. Dat is het nadeel van bloggen in honderd woorden. Het meeste dat ik te zeggen heb kan ik elders kwijt. Toch zijn er wel mensen die eens komen snuffelen. Ik krijg af en toe een lieve reactie. En google stuurt me een paar mensen per dag. De meesten via zoekwoorden als ‘lesbische seks’. Ook op andere erotische termen schijn ik erg goed te scoren, Het is  jammer dat ik geen pornosite beheer, denk ik, als ik de zoveelste sekszoeker over mijn site zie gaan.

Naar blog

Tekenen

Mijn balkon was dit najaar een oven. De maanden ervoor leek het nog het meest op een actieve vulkaan. Dat vond ik toen best jammer, maar op deze zonnige decemberdag heerst er de aangename temperatuur van een Canarisch Eiland. Als ik het huis nog niet had gekocht tekende ik er opnieuw voor. Om drie uur valt de schemer in en ik sleep een schuurmachine, drie kwasten en verf de badkamer in. Het huis ruikt naar lak en ik ben naast aarzelend winterbruin nu ook versierd met witte strepen die alleen in terpentine zijn weg te weken. Het staat me goed.

Naar blog

Bethlehem

Na een lange wandeltocht kwamen we aan bij het mooie plaatsje Bethlehem. De herberg bleek een partytent, de stal een houten hok, kindeke jezus een plastic pop met verbazend lange wimpers voor een man. Maar het klimaat was goed te doen, in Israël aan de Bergse Voorplas kon er een waterig zonnetje vanaf. Op gezette tijden reed een niet zo gezette kerstman met een koets over de drukke straat. Hier en daar stonden dennenbomen, ontzield en van hun wortels ontdaan, met als enige versiering een tule strik. Van mij mag het wel weer januari zijn, maar ja, wie ben ik.

Naar blog

Sociale ratrace

Het is de donkerste dag van het jaar, of zoals ik altijd maar denk; vanaf nu wordt het elke dag een beetje lichter. De laatste werkdag van de week voor kerst is geweest. Al jaren geleden heb ik toegegeven aan de niet-overbodige-luxe om de sociale ratrace in deze donkere periode te schrappen. Het grootste gedeelte van de komende tijd ga ik dus liggen wentelen in mijn eigen verdriet. Je ongestoord verdrietig kunnen voelen tijdens de feestdagen is iets wat maar weinig mensen gegeven is. Je ongelukkig kunnen voelen is ook een van mijn niet-overbodige luxes. Ongelukkig maakt het me niet.

Naar blog

Poppenhuis

Ik heb het mooiste thuis dat ik kan verzinnen. Alles, van de net-niet-strak gemaakte muren en de overvloedige kit in de badkamer, tot de okergele, okerrode, azuurblauwe inrichting met vooral veel eikenhout, een beetje walnotenhout en hier en daar en industriële details, is door mij veroorzaakt. Het is een kakofonisch allegaartje in elke omschrijving. Maar al die rafelige draadjes, loshangende snoertjes, idiote stijlen zijn hier binnen een geheel. ‘Ik voel me alsof ik in een museumwoning zit’, zegt ze soms. ‘Een poppenhuis, dat je ademloos bekijkt, maar niemand echt hebben kan.’ Maar hier zitten we dan. Wij hebben hem echt.

Naar blog

Alleen beleven

Sommige dingen vertel je niet. Van die lange namiddagen op een strand, waar de geur van olijfbladeren zich vermengt met citrusvlagen, als het zand tussen je tenen door glijdt en je geen poging doet het vast te klauwen, terwijl je rent naar de waterrand, de zee in glipt, tussen jou en de zon geen land. Je vertelt het niet omdat je het alleen maar kan beleven, het moment dat jij de hele wereld bent en de hele wereld jij. Ik mis dat gevoel meer dan ik kan vergeten, maar, zomaar op een druilerige decemberdag, kwam ik er even heel dichtbij.

Naar blog

Kamerplant

Het witte wintervachtje van vannacht is vanmiddag al weer aardig weggesleten. De temperatuur lijkt dichter bij de tien dan de nul, en zo heb ik het ook liever. We dwalen door de binnenstad, die in de winter zoveel aantrekkelijker is. Ons meer is nu maar een kale bedoening, maar op de brede straten is het gezellig. Zolang we de koopgoot – of eerder, de valkuil- vermijden. We lunchen en lopen een winkel in met huishoudelijke prullen en planten, om naar huis te vertrekken met hyacinten in een gele mand en een roodgenerfde kamerplant. Ik en mijn pukkels zijn er blij […]

Naar blog

Lichtgeraakt

Ze noemt me lichtgeraakt. Ik ben wel vaker zo genoemd, meestal als ik bij de minste beweging of het kleinste geluid stuurs of mopperig werd. Ook in de ochtenden -of middagen- dat ik geen wekker heb hoeven zetten kun je me lichtgeraakt noemen. Maar op dit moment ben ik misschien wat stug, niet zo ontvankelijk, maar zeker niet lichtgeraakt. Ik heb net een blog gelezen waar ik van ondersteboven ben en ik wil graag terug onder mijn steen voor de rest van mijn winterslaap. Maar dat blijkt ze te bedoelen, snel geraakt, diep geraakt. Dan past het woord me wel.

Naar blog