In het volle licht

In het volle licht

s’ Ochtends schrik ik wakker. Er brandt een vuur in mijn onderbuik. Mijn spieren staan strakgespannen. Snel ga ik in mijn hoofd langs de mogelijke doodsoorzaken die op de loer liggen. Er zijn er geen. De volgende dag schok ik weer op uit mijn slaap. Nog steeds geen doodsoorzaak. De kriebel in mijn maag is dezelfde als die vlak voor een parachutesprong, een onherroepelijke val. Ik loop geagiteerd door naar de keuken en maak koffie. Dit wordt een hel. De derde ochtend, meteen maar de koffie. Lekker soezen met mijn ogen dicht zit er niet in. Het vuur is heftiger

Lees meer

Reflectie

‘Ik kan slecht tegen mensen die geen zelfreflectie hebben.’ Dat zeg ik af en toe, ik zeg het zelfs hardop, en het voelt nog waar ook. Maar, in het kader van de zelfreflectie, reflecteer ik even terug naar periodes dat ik mezelf ook helemaal niet gereflecteerd zag. Ik heb het sterke vermoeden dat ik nu nog steeds filters, schaduwen, of regelrechte leugens als mijn eigen gezichtstrekken zie. Misschien kan ik alleen maar slecht tegen mensen die een andere reflectie zien dan ik. Of bedoel ik met zelfreflectie wel het vermogen om je eigen reflectie door andermans ogen te durven herzien.

Lees meer

Antidepressie

Afkicken van antidepressiva is heftig. Als je het al lang gebruikt, een hoge dosis hebt, geen idee hebt waar te starten of hoe te verminderen. Ik kan me voorstellen dat het minstens zo heftig is als afkicken van drank en drugs. Ik kan het niet weten, ik ben er nooit van afgekickt en hopelijk ga ik dat nooit hoeven doen. Maar ik kan het wel vermoeden. Het idee van antidepressiva is dat het goed wordt bijgehouden hoe het met je gaat. Dat je het niet zomaar krijgt, omdat je een dipje hebt. Dat je het krijgt omdat je niet meer

Lees meer

Oerhollands

Het is 27 augustus en eindelijk zomer. Ik hijs me op mijn stadsfiets om naar Utrecht te rijden. Het stuk langs het kanaal, waar de schaduwen diep zijn en de weg eentonig, sla ik een volgende keer over. Verder is het een oerhollandse tocht vol velden en schapen, waarin mijn hoofd vrolijk tegen zichzelf babbelt. Als ik aankom ben ik moe, maar niet van het soort dat een mooie vrouw op een zonnig balkon niet goed kan maken. De trein terug rijdt niet naar mijn station, ik had best zonder die laatste vijf kilometer gekund. Ik trap me er doorheen.

Lees meer

Echte kleuren

Ik had gisteren graag meegelopen in de vrouwenmarch. Heerlijk om te lezen dat deze loop voor de verdraagzaamheid tientallen keren meer vrouw (m/v) op de been bracht dan Trump’s feest van 200 miljoen. Vandaag meer energie, genoeg om de nieuwjaarsspeech te horen tijdens True Colors 2017. Activisten van alle verschillende hoeken, van jong uit de kast tot travestieten in vol ornaat, komen dan bij elkaar om het jaar te herdenken. Zo kleurrijk dat Pride in een schaduw staat. Hopelijk herinneren we straks 2017 als het jaar waarin meer en meer mensen, in al hun kleuren, vreedzaam zichzelf lieten zien.

Lees meer