Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit.

Lees meer
Weg met de psychische labels

Weg met de psychische labels

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale wereld zou mijn classificatie er dan zo uit zien: Psychische stoornis, met de volgende symptomen op volgorde van ernstig naar minder ernstig: sociale angst dysthymie

Lees meer

De loterij

Ik lag in scheiding, uit mijn koophuis was ik weg. Ik had mijn postcodelot nog niet overgezet. Het was 1 januari. Ik won net niet de miljoenen, tot vreugde van mijn psycholoog. Maar de buurtprijs was genoeg om een scheiding en een koophuis af te wikkelen. Wat zou ik nu doen als ik zou winnen? Ik heb het mooiste huis, de beste vriendin, ik hoef geen verre reizen, ik zou niet willen stoppen met werken, ik maak de leukste dingen die ik aan kan. Mijn psycholoog had gelijk. ik had niet echt hoeven winnen. Nu heb ik alles eigenlijk al.

Lees meer

Sorry

De zon staat nog steeds de blazen aan de hemel maar ik geloof dat ik door mijn geluksstofjes heen ben. Mijn ‘nader te bepalen achterliggende persoonlijkheidsproblematiek’ speelde ineens keihard op en ik ging nog een keertje dunnetjes door mijn depressies en scheiding heen. Dan zwaait het kleine meisje de scepter en wordt ik geïrriteerd, boos, kortaf, intens verdrietig en zwart. En vooral heel erg egocentrisch. Voor iedereen die door mijn vorige honderd woorden en de foto geraakt werden; sorry. Hierbij een plaatje dat het kleine meisje ook heel mooi vind. Even een glimlach, en fake it ‘till you make it.

Lees meer