Automatische concepten

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of

Lees meer
Vervelend vertrouwd

Vervelend vertrouwd

‘Het gaat altijd over depressie, nooit over angst’, mopperde ik een jaar geleden over de media-aandacht voor een beperkt onderdeel van psychische klachten. Niet dat ik angst interessanter vind, erger, of enger dan depressie. Het is voor mij alleen een meer constante metgezel. Waar depressie maar een paar keer zijn allesverslindende jarenverwoestende kop op stak, zit de angst altijd op mijn schouder, op mijn schoot, in mijn darmen en mijn hartslag. Vervelend, maar ook vertrouwd. Dus toen er een aanvraag kwam voor een angst-interview in de Linda kon ik geen nee zeggen. Ik durfde natuurlijk niet. Ik deed het toch.

Lees meer
Automatische concepten

Oververhit

Ik zat in een airco nergens last van te hebben. Ondertussen werd mijn kat gekoeld met flessen water, klaagde heel instagram over bloedhitte en konden ouden van dagen die een flauwte kregen gelukkig weer 112 bellen. Mijn masterclass schoot er bij in maar de avond bracht een aangename bries. Ergens werd KPN door een mangel gehaald voor de incompetentie die toch zeker ten dele bij de afwezigheid van een draaiboek bij onze overheid lag. Wijzende vingers. Ik at een salade in de zon en probeerde niet te denken aan wat er allemaal mis kon gaan. Controle heb je toch niet. 

Lees meer
De bodem

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’

Lees meer
Automatische concepten

Thuiskomen

De poes is beledigd als we zwaar beladen met reistassen de deur open zwaaien. In dit huis past drie keer ons Portugese appartement. Voor het raam geen zee, maar het meer ligt net zo mooi te wezen. Ook op dit balkon schijnt een warme lentezon. Het bed is veel ruimer dan ons eenspersoonsexperiment aan die kust bij de evenaar. Ook hier ziet alles er licht uit, en vrolijk, en als vakantie. Ik vond het moeilijk te vertrekken, maar als het thuis bijna net zo fijn is, heb ik het mooi voor elkaar. En de kat? Die ligt alweer op schoot.

Lees meer