Stilte

misschien komt die dag een keer; ik in tranen, jij onbewogenknipperend naar het tegenlichtde verbijstering of slechts het ongeduldkunnen we het achterlaten? je knikt en gaat. de stilte die je torstevalt in stukken rond de eindmarkeringen dan geen woorden meer voor ons.

Lees meer

Westerpark

Ik ontmoet mijn schoonzusje voor het eerst, in het Westerpark. Geen logische plek, ik was een Oostamsterdammer. Ik weet niet in hoeverre dat in andere steden geldt, maar in de hoofdstad wisselen de meeste mensen niet meer van windstreek. ‘Een weekendje weg dus?’ vraagt het meisje dat zoveel op mijn vriendinnetje lijkt. ‘In het huis van mijn ex-vriendin,’ zeg ik, iets dat waarschijnlijk meer vragen oproept dan antwoorden, maar ze stelt ze niet. We staren samen naar de weg waar mijn vriendin aan zal komen rijden. Een stilte die ongemakkelijk had kunnen zijn, maar dat tussen verwante angsten niet is.

Lees meer

In stilte

Ik zit in mijn eentje op mijn resort in de zon vakkundig eventuele gesprekspartners te ontwijken. Het is de derde dag die ik in stilte doorbreng. Ik begin me eindelijk een beetje te vervelen. Ik zeg eindelijk, want ik vind verveling geen nare gemoedstoestand die zo snel mogelijk moet worden opgelost. Net als een beetje eenzaamheid of een beetje jaloezie is het vooral een interessante momentopname. In dit geval betekent het dat ik genoeg begin op te laden om weer dingen te gaan doen. Ik strek me nog eens uit en pak er voor de intellectuele stimulatie een boek bij.

Lees meer

Een dag nacht

Ik heb de wekker niet gezet en word om drie uur wakker naast een telefoon die in al zijn stilte roodgloeiend staat. Het is duidelijk dat ik niet meer eenzaam zal sterven, pas gevonden als een buurvrouw komt kijken waar de stank vandaan komt. Ik drink vier koffie en ga op enveloppenjacht. Ik bots bijna tegen vrienden uit een eerder leven, kijk een andere kant uit, vind de gewenste enveloppen en eet een pizza. Het was een rare dag, die vooral bestond uit nacht. Ik wroet in de oude wonden. Ik geloof dat ze weer open, maar niet ontstoken zijn.

Lees meer

Welbespraakt

Ik probeer mijn toneelteksten te leren. Ik blijf in mijn hoofd de vreemdste volzinnen scanderen. Het contrasteert met mijn eigen taalgebruik. Ik ken veel woorden, maar als ik moet spreken vind ik meestal niet de juiste. Je zal me vaak horen brabbelen over niets of vertellen over iets heel inhoudelijks, maar zeer zelden over wat me echt raakt. En als ik dat doe krijg je het beeld ook nog eens in kleine puzzelstukjes. In het toneelstuk speel ik een boodschapper die wel wanten weet van woorden. Ik ben benieuwd of ik dit jaar mijn rol het echte leven in sleep.

Lees meer