Automatische concepten

Geen eureka

Het is een goede vrijdag. We hebben onze campingstoelen neergezet bij het meer, omdat het balkon te heet is. Een luxeprobleem. Ik zit voor de stoel tussen de eendenpoep in het gras, en lees binnen een uur of vier een boek over autisme uit. Mijn laatste psycholoog opperde eens autisme, maar ik ben daar nooit op ingegaan. Ook na vier uur crashcursus autisme heb ik geen echt eureka-moment. Niet dat ik iets tegen autisme heb. Soms lijkt het me wel lekker, een stickertje ‘zo-is-het’. Maar ik voel het niet zo, en dan heb je aan zo’n sticker dus helemaal niets.

Lees meer
Speciale stoel

Speciale stoel

Ik zat in de tram op zo’n invalidestoel voor me uit te staren. Tot ik bij een volle halte kwam en me bedacht dat ik me vandaag best valide voelde. Dus zeeg ik neer op een stoelencluster dat door mijn medetramgenoten was gemeden, waarschijnlijk vanwege de troep. ‘Lege medicijnenstrips’, classificeer ik met een korte blik. De vier ovalen springen me in het oog als de exbehuizing van temazepam en die dertig kleine rondjes zullen wel oxa zijn. Een controle van de achterkant geeft me gelijk. Er zat hier eerder iemand die, van mij, best op een speciale stoel had gemogen.

Lees meer
Automatische concepten

#Heyhetisoke

Gisteren ontvingen we een pakketje van #heyhetisoke, met prachtige t-shirts. Mijn vriendin is als een echte influencer op de steiger gaan staan met het shirt aan. Ik maakte daar wat knullige foto’s van, want ik heb vele talenten, maar fotograferen is er niet een van. Mijn shirt belandde op mijn bureaustoel, waar ik na de schrik van het fotograferen lekker in mezelf wat ging lopen coderen. Een ereplek, gezien de hoeveelheid tijd die ik op die stoel doorbreng. Misschien komt hij zo zelfs beter tot zijn recht. Dit is het gezicht van sociale angst. Of nou ja, de rug dus.

Lees meer
Eindelijk af

Eindelijk af

Het is precies zes maanden nadat we zijn ingetrokken in dit huis. We hadden niet meer dan een tas met de hoogst noodzakelijke spullen. Op de eerste dag werden stoelen en een matras geleverd. Daar zaten we, in die stoelen, voor het adembenemende uitzicht. In een leeg huis. We wisten dat het een niet-aflatende stroom van klussen en veranderen zou worden. Zes maanden later is alleen de vloer nog in oorspronkelijke vorm. De kussens van de bank zijn vandaag geleverd. Er moet nog een likje verf over wat plinten, een schroef hier en daar. Maar eigenlijk zijn we, eindelijk, klaar.

Lees meer

Bruggen knuffelen

Speciaal voor iedereen die zich afvraagt of mijn neiging tot knuffelen zich enkel uitstrekt tot nieuwe meubels; het antwoord is een duidelijk nee. Buiten mijn huis knuffel ik levende organismen, zoals padden, bomen en graszoden, maar soms ontsnappen ook stoelen, gebouwen, of in dit geval een brug, niet aan mijn grijpgrage armen. Freud zou hebben gezegd dat ik in een of andere fase ben blijven hangen, meteen ook een verklaring voor mijn neiging dingen in mijn mond te stoppen. Dat laatste beperk ik trouwens. Mensen kijken me altijd zo raar aan als ik op een stuk boomschors loop te kauwen.

Lees meer