Blogs over thuis

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of […]

Naar blog

Dolblij

‘Ik heb last van podiumangst!’ app ik, als ik met mijn pailettenjurkje en zilveren shirt, en duizend roze speldjes, hoedjes en veren veel te naakt in de trein zit.Nog even en dan sta ik op een boot een choreografie te dansen terwijl duizenden mensen naar me staren. Ik weet dat ik dat heerlijk vind. Maar ik kan er met mijn roze vingernagels en glitters tot in mijn bilnaad nog niet bij. Totdat de grachten voor me opdoemen. De mooiste dag van het jaar, denk ik, als ik de zenuwen voorbij ben. Uren later kom ik thuis, beglitterd en dolblij.

Naar blog

Gevouwen vleugels

Ik kijk naar het prachtige meer aan mijn voeten. ‘Ik heb de bodem gezien, hier vouw ik mijn vleugels dicht’ schreef ik al eens over mijn nu in avondlicht badende thuis dat ik mijn nestje noem. Het is een mooie dag om zo ver verwijderd te zijn van waar ik vandaan kom. Zowel psychisch als fysiek, een half land verder, meters boven straatniveau. Het is een goede dag om niet meer in een studentenkamer te zitten, ergens achter in een kelder, opgevouwen achter een computer, alleen. Mijn knappe vriendin scharrelt onfeministisch door de keuken heen. Het leven is goed, hierboven. 

Naar blog

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’ […]

Naar blog

Weg met de psychische labels

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale wereld zou mijn classificatie er dan zo uit zien: Psychische stoornis, met de volgende symptomen op volgorde van ernstig naar minder ernstig: sociale angst dysthymie […]

Naar blog

Thuiskomen

De poes is beledigd als we zwaar beladen met reistassen de deur open zwaaien. In dit huis past drie keer ons Portugese appartement. Voor het raam geen zee, maar het meer ligt net zo mooi te wezen. Ook op dit balkon schijnt een warme lentezon. Het bed is veel ruimer dan ons eenspersoonsexperiment aan die kust bij de evenaar. Ook hier ziet alles er licht uit, en vrolijk, en als vakantie. Ik vond het moeilijk te vertrekken, maar als het thuis bijna net zo fijn is, heb ik het mooi voor elkaar. En de kat? Die ligt alweer op schoot.

Naar blog

Zwaar leven

‘Ik heb een heel zwaar leven’, verzucht ik drie keer per uur, terwijl ik met mijn armen op het balkon naar de zee tuur. De bedden zijn aan de kleine kant en de koelkast bromt. Maar in het land van sinaasappelboomgaarden, rotsstranden en azuurkleurige golven deert me dat me allemaal niet. Ik ben mijn stad al vergeten, het meer voor mijn raam, zelfs mijn telefoon slingert verlaten op bed. De enige vorm van heimwee die ik ken, al sinds ik oud genoeg ben om te kunnen herinneren, is het verlangen vanuit thuis naar wie ik in een zuidelijker land ben.

Naar blog

Warme-zonder-truien-dag

Het is vandaag warmetruiendag. De kachel ging op diverse werkplekken een graadje lager met het idee dat er om warm te blijven dikke kabeltruien aan konden worden gedaan. Een jaar geleden zaten we nu in de uitlopers van de Siberische wolf of Russische beer en waren er drie fleecetruien nodig. Vandaag kon ik mijn winterjas thuislaten. Mijn lange mouwen en legging ook. Het was meer zomer dan een gemiddelde augustusdag, ik kwam thuis met rode konen en een nog witte maar zongebrande tintelende huid. Hopelijk laat het hoge Noorden zijn monsterlijke dieren ook de rest van deze maand lekker thuis.

Naar blog

Poppenhuis

Ik heb het mooiste thuis dat ik kan verzinnen. Alles, van de net-niet-strak gemaakte muren en de overvloedige kit in de badkamer, tot de okergele, okerrode, azuurblauwe inrichting met vooral veel eikenhout, een beetje walnotenhout en hier en daar en industriële details, is door mij veroorzaakt. Het is een kakofonisch allegaartje in elke omschrijving. Maar al die rafelige draadjes, loshangende snoertjes, idiote stijlen zijn hier binnen een geheel. ‘Ik voel me alsof ik in een museumwoning zit’, zegt ze soms. ‘Een poppenhuis, dat je ademloos bekijkt, maar niemand echt hebben kan.’ Maar hier zitten we dan. Wij hebben hem echt.

Naar blog

Fotoshoot

Met het bordje ‘angst’ draai ik naar de camera. Ik voel hoe mijn ogen de intensiteit aannemen die ik normaal alleen kan fixeren als ik op toneel sta. Ik etaleer kwetsbaarheid met een roofdierkracht, de manier die het beste bij me past. Ik ben de vierde, er volgen nog zes medemeisjes met hun labels en de totaal verschillende mensen die daarachter, of daarvoor, schuilgaan. Als de laatste zich klaarmaakt voor haar twee urige terugreis volgt nog het auteursportret. Eindelijk thuis besef ik dat ik zelf geen foto’s heb. Dit is een aftershot.. Scheel van vermoeidheid, maar mijn haar zit goed.

Naar blog

Oase

Ik moet een beetje knipperen als ik thuiskom. Niet alleen heb ik ons hele nestje nu in gebroken wit gekregen, ook de schoonmaker is langsgeweest en heeft de warmhouten vloer erbij laten glimmen. Het lijkt een oase, wat versterkt wordt door de diverse pijnstillers die ik op tweeuurlijkse basis geslikt heb en het feit dat mijn interne wereld meer lijkt op een oorlogsvisioen. Thuiskomen in deze pracht is bijna te mooi om waar te zijn. Dus ik sta te knipperen met mijn ogen. Ik wou dat iemand me kneep. Het kan toch niet waar zijn dat ik hier, werkelijk, leef.

Naar blog

Wat zwaarder

Met een klap scheurt de hemel aan stukken. We hebben net uitgebreid gegeten, nog wat gedronken, gepraat over over wie we zijn geweest en wie niet. Ik zet mijn ex-vriendin af op de tram als de eerste dikke druppels vallen. In de drie minuten die het me kost thuis te komen staat de hemel in vuur en vlam. Ik ben voor onweer gelukkig niet bang, hoewel dat biologisch gezien een vreemde omissie is in mijn angstpakket. Toch weegt alles wat zwaarder, behalve de flitsen is het avondlijk licht in deze maand alweer uitgezet. Ik ga maar op tijd naar bed.

Naar blog

Huiselijk

Mijn kat gluurt door de spijlen van het balkon. Ze kan er net niet onderdoor. Ze durft er nog niet overheen. Ik weet niet of ze wou dat ze dat kon. Uiteindelijk begint ze toch maar kopjes te geven aan mijn been. Beneden klettert er iets, een auto, een fiets? Mijn oren spitsen figuurlijk, de kattenversie in het echt. Een tochtvlaag glipt door de kamer heen, ik voel hem langs mijn voeten de aftocht blazen. En dan kraakt de deur, klinken stappen naar het balkon. We herenigen in de laatste zon. Er is geen mooiere plek op aarde dan thuis.

Naar blog

Werk en spelen

Na de laatste verhuizing van spullen en dingen, met weer een spinnende kat op schoot, moest er heel veel troep weggestouwd worden in te kleine kasten. Vandaag moest ons manuscript van het boek van dsmmeisjes ook naar de uitgever. Tegenstrijdige belangen die een kleine botsing veroorzaakten. Gelukkig was er aan het einde van een toch wel erg lang weekend ook tijd om te spelen. Een rondje om het meer, samen met wat knappe stelletjes van nog rijpere leeftijd, een eng moment met een kind bij het water en een schommeltoestel later zijn we weer thuis. Klaar voor de volgende stressstorm.

Naar blog

Verveling

Soms kan ik urenlang werelden ontwerpen, ik hoor niets, ik zie niets, ik verdrink. Ik leef voor die momenten, de momenten dat ik eigenlijk niet leef. Als ik geen angst voel die me half verlamd, verveel ik me vooral. Dat is waarschijnlijk de reden dat ik altijd angst op zoek. In ontspannen momenten lees ik vijf boeken per week en ik doe thuis drie dingen tegelijk. Gisteren deed ik uit noodzaak voor het eerst zoiets op mijn werk: de website updaten tijdens een vergadering. Ik geloof niet dat ik, op de echt gefocuste momenten na, ooit zo productief ben geweest.

Naar blog

Nomade

Ik voel me alsof ik mijn wortels kan uitslaan, maar ik ben net nog niet bij de vruchtbare grond. Als een soort nomade overbrug ik het leven, vooral de laatste weken. Ik vind het altijd wel leuk in zigeuner-stand, je komt overal, je ziet veel, je voelt je overal en nergens thuis. Maar ook een zigeuner heeft nog zijn eigen, zij het verplaatsbare, huis. En hoewel ik wel kan genieten van de onvoorspelbaarheid ben ik er niet voor gemaakt. Mijn voeten hebben een vloer nodig, mijn hoofd een dak. Pas dan voel ik me, buiten mijn muren, echt weer vrij.

Naar blog

Groene luchten

We hebben al onweer gehad, regen, wat huilbuien en een paniekaanval. Het stormde buiten en ook in huis was het niet mis, maar de groene lucht lijkt opgetrokken, de zon laat wat stralen zien en we zijn beland in een knuffelfront. Ik weet niet of iedereen zo’n last heeft van de naweeën van een vakantie, of dat het ons karakter is, maar al die stress op afstand vliegt je thuis weer om de hals. En dan moet je met dat extra gewicht weer aangaan wat je achterliet. Wat ik nu ga doen. Nou ja bijna dan. Eerst nog een knuffel.

Naar blog

Thuis eten

Eten bij mijn ouders is een andere beleving geworden nu ik tijdelijk bij ze woon. Er is nog steeds een afspraak noodzakelijk, want anders gaan we allemaal gewoon onze eigen gang. De reistijd is aanmerkelijk korter dan vanuit mijn voormalige Amster- of toekomstig Rotterdam. En verder is het als vanouds gezellig, met voor- en nagerecht erbij. Er zijn wat minder updates, wat meer aandacht voor ons gezamenlijke en mijn niet-gezamelijke verleden. Waar de eerste makkelijkere onderwerpen zijn en de laatsten soms moeilijk om te betreden. Ik eindig zoals vroeger; nog even met mijn hoofd op pap’s schouder. Omdat het kan.

Naar blog