Automatische concepten

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of

Lees meer
Automatische concepten

Dolblij

‘Ik heb last van podiumangst!’ app ik, als ik met mijn pailettenjurkje en zilveren shirt, en duizend roze speldjes, hoedjes en veren veel te naakt in de trein zit.Nog even en dan sta ik op een boot een choreografie te dansen terwijl duizenden mensen naar me staren. Ik weet dat ik dat heerlijk vind. Maar ik kan er met mijn roze vingernagels en glitters tot in mijn bilnaad nog niet bij. Totdat de grachten voor me opdoemen. De mooiste dag van het jaar, denk ik, als ik de zenuwen voorbij ben. Uren later kom ik thuis, beglitterd en dolblij.

Lees meer
Automatische concepten

Gevouwen vleugels

Ik kijk naar het prachtige meer aan mijn voeten. ‘Ik heb de bodem gezien, hier vouw ik mijn vleugels dicht’ schreef ik al eens over mijn nu in avondlicht badende thuis dat ik mijn nestje noem. Het is een mooie dag om zo ver verwijderd te zijn van waar ik vandaan kom. Zowel psychisch als fysiek, een half land verder, meters boven straatniveau. Het is een goede dag om niet meer in een studentenkamer te zitten, ergens achter in een kelder, opgevouwen achter een computer, alleen. Mijn knappe vriendin scharrelt onfeministisch door de keuken heen. Het leven is goed, hierboven. 

Lees meer
De bodem

De bodem

‘Het maakt niets uit’, dacht ik vaak, als ik de deur van mijn huis dicht trok. En ik was alles al bijna vergeten. De woedende onmacht die ik voelde om mijn ideeën te laten landen. De monotonie van de taken me uiteindelijk werd toevertrouwd. De angst die de dingen me kostten, juist die dingen die de anderen het allerbelangrijkste vonden om me te zien doen. ‘Het maakt niet uit,’ dacht ik. ‘Ik krijg mijn geld, ik spartel wat rond, ik kom thuis, verval in mijn depressie, verdrink wat ik nog aan herinneringen heb. En morgen sta ik niet meer op.’

Lees meer
Weg met de psychische labels

Weg met de psychische labels

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale wereld zou mijn classificatie er dan zo uit zien: Psychische stoornis, met de volgende symptomen op volgorde van ernstig naar minder ernstig: sociale angst dysthymie

Lees meer