Automatische concepten

Thuiskomen

De poes is beledigd als we zwaar beladen met reistassen de deur open zwaaien. In dit huis past drie keer ons Portugese appartement. Voor het raam geen zee, maar het meer ligt net zo mooi te wezen. Ook op dit balkon schijnt een warme lentezon. Het bed is veel ruimer dan ons eenspersoonsexperiment aan die kust bij de evenaar. Ook hier ziet alles er licht uit, en vrolijk, en als vakantie. Ik vond het moeilijk te vertrekken, maar als het thuis bijna net zo fijn is, heb ik het mooi voor elkaar. En de kat? Die ligt alweer op schoot.

Lees meer
Automatische concepten

Zwaar leven

‘Ik heb een heel zwaar leven’, verzucht ik drie keer per uur, terwijl ik met mijn armen op het balkon naar de zee tuur. De bedden zijn aan de kleine kant en de koelkast bromt. Maar in het land van sinaasappelboomgaarden, rotsstranden en azuurkleurige golven deert me dat me allemaal niet. Ik ben mijn stad al vergeten, het meer voor mijn raam, zelfs mijn telefoon slingert verlaten op bed. De enige vorm van heimwee die ik ken, al sinds ik oud genoeg ben om te kunnen herinneren, is het verlangen vanuit thuis naar wie ik in een zuidelijker land ben.

Lees meer
Automatische concepten

Warme-zonder-truien-dag

Het is vandaag warmetruiendag. De kachel ging op diverse werkplekken een graadje lager met het idee dat er om warm te blijven dikke kabeltruien aan konden worden gedaan. Een jaar geleden zaten we nu in de uitlopers van de Siberische wolf of Russische beer en waren er drie fleecetruien nodig. Vandaag kon ik mijn winterjas thuislaten. Mijn lange mouwen en legging ook. Het was meer zomer dan een gemiddelde augustusdag, ik kwam thuis met rode konen en een nog witte maar zongebrande tintelende huid. Hopelijk laat het hoge Noorden zijn monsterlijke dieren ook de rest van deze maand lekker thuis.

Lees meer

Poppenhuis

Ik heb het mooiste thuis dat ik kan verzinnen. Alles, van de net-niet-strak gemaakte muren en de overvloedige kit in de badkamer, tot de okergele, okerrode, azuurblauwe inrichting met vooral veel eikenhout, een beetje walnotenhout en hier en daar en industriële details, is door mij veroorzaakt. Het is een kakofonisch allegaartje in elke omschrijving. Maar al die rafelige draadjes, loshangende snoertjes, idiote stijlen zijn hier binnen een geheel. ‘Ik voel me alsof ik in een museumwoning zit’, zegt ze soms. ‘Een poppenhuis, dat je ademloos bekijkt, maar niemand echt hebben kan.’ Maar hier zitten we dan. Wij hebben hem echt.

Lees meer

Fotoshoot

Met het bordje ‘angst’ draai ik naar de camera. Ik voel hoe mijn ogen de intensiteit aannemen die ik normaal alleen kan fixeren als ik op toneel sta. Ik etaleer kwetsbaarheid met een roofdierkracht, de manier die het beste bij me past. Ik ben de vierde, er volgen nog zes medemeisjes met hun labels en de totaal verschillende mensen die daarachter, of daarvoor, schuilgaan. Als de laatste zich klaarmaakt voor haar twee urige terugreis volgt nog het auteursportret. Eindelijk thuis besef ik dat ik zelf geen foto’s heb. Dit is een aftershot.. Scheel van vermoeidheid, maar mijn haar zit goed.

Lees meer