Blogs over tijd

Overvloed

Haast ongemerkt sluipt een zachte lente in een zonnige zomer. Misschien is dit seizoen elk jaar overvloedig, zie ik het nu pas voor het eerst echt. Of is de aarde onherroepelijk aan zijn opwarming begonnen. Hoe dan ook is dit jaar alles anders. Dit jaar kan ik geen twee weken naar een Zuid-Europees land vluchten om daar snel zoveel mogelijk onthaasting op te doen. Dit jaar hoeft dat ook niet. Alle rust en warmte waar ik achteraan ren heb ik al hier in mijn eigen huis. Het zal niet altijd zo blijven. Maar deze vreemde tijd, ze misstaat me niet.

Naar blog

Andere richting

Elke dag loop ik langs het meer. De afgelopen dagen is daar een overschot aan bloesems, zwanen en zonnige vergezichten. Er is ook een onderschot aan mensen die bloemen plukken, zwanen lastigvallen en het uitzicht vertroebelen. Er is maar één mens die er altijd is. Een man van midden dertig, met een ontbloot bovenlijf, een koeltas en… een laptop. Duizenden jaren na de jagers-verzamelaars herenigt hij werken met lanterfanten. De natuur heeft geen bedoeling, een virus geen bestemming, maar het kan onze richting veranderen. Is dit ‘nieuwe normaal’ naast een crisis misschien ook het begin van een minder gejaagde tijd?

Naar blog

Slaap

Ik slaap als ik de kans krijg zo’n twaalf uur per nacht. Als ik wakker word mopper ik een tijd dat ik door wil slapen. Blijkbaar vind ik het leven wat vermoeiend. Prikkels komen ook lekker hard binnen en de meeste buitenwerkse activiteiten zijn een stapje te veel. Ik moet het maar uitzitten deze maanden en me niet laten meeslepen door de verstikkende deken van duisternis. En slapen, veel slapen. Vanochtend, nou ja, vanmiddag dus, schijn ik iets te hebben gezegd als ‘waar was ik?’ me hebben omgedraaid en weer weg te zijn gevallen. Het zal wel even nodig zijn.

Naar blog

Charmante subsidie

Ik heb het depressiegala altijd een charmant initiatief gevonden. Een poging om een grote ziekte bij veel mensen bekend te maken, op een andere manier dan met de zoveelste campagne of een ongebruikte app. Ik moet zeggen dat ik het een nog charmanter initiatief vind nu ik weet dat het al drie jaar zonder subsidie draait en dat een gedeelte van het subsidiegeld dat eerste jaar is teruggestort. Terwijl een van de doelen, de ziekte bekend maken, wel degelijk is bereikt. Dat zie je niet veel, in deze tijd waarin miljoenen stilletjes worden weggestort in krakkemikkige plakbandoplossingen voor gigantische problemen.

Naar blog

Droge januari

Het is weer de IkPas-maand, alcoholvrije tijd. Elk jaar doe ik minstens één keer mee aan de ‘officiële’-IkPas-periodes. Om te zien of ik de drank de baas ben, en de drank niet de baas over mij. Ironisch genoeg ben ik in deze droge maand doorweekt als ik op het station aankom. Een vroeg voorjaarsbuitje, noem ik het, want zodra het nieuwe jaar begint vind ik de winter wel voorbij. Zelfs als er ijsbloemen staan op het enige raam met enkel glas. Die zijn niet meer van deze tijd, zoals telefoons met draden, cd’s en elke dag een paar glazen wijn. 

Naar blog

In de boekwinkel

Ik moest even twee keer met mijn ogen knipperen toen ik deze foto zag. Ons boek ‘het mens achter de labels’ heeft hier en daar een boekhandel gehaald, zoals bij ons in Rotterdam, de Nieuwe Boekhandel waar we onze presentatie hielden, en ergens in een klein stadje in Groningen waar een van onze medeschrijvers woont. Maar die exemplaren zijn al enige tijd verkocht en acht maanden na lancering had ik niet verwacht dat het boek nog ergens offline gespot zou worden. Mis dus. Nog altijd te verkrijgen in de betere zelfstandige boekhandels, zoals Island Boekholt in de Westerstraat te Amsterdam.

Naar blog

Narcistische exen

Sommige relaties in mijn verleden hebben wat van elkaar weg. Eerst was het net een sprookje. De nieuwe vrouw hemelde me op, ik wentelde in haar aandacht. Langzamerhand kwamen er haarscheurtjes in het perfecte plaatje. Tenslotte ging het uit. Ik besefte dat die hele mooie tijd een leugen was geweest. Ik voelde me gemanipuleerd, gebroken en beschadigd. Alleen vanaf mijn kant, met het perspectief naar het verleden, vol in de pijn, had ik relaties met die nieuwe hype van gedehuminariseerde wezens, ‘de narcist’. Vanaf hun kant zal omgekeerd wel hetzelfde gelden. Het is niet voor niets dat we exen zijn.

Naar blog

Een dagje ongelukkig zijn is geen ziektebeeld

Ik schreef een paar dagen geleden over een mooie dag in de avondzon, met tjirpende krekeltjes en de plotselinge stem in mijn hoofd “weet je wat ik echt wil? Ik wil dood.”  En, typisch aan sociale media, maar misschien ook aan mensen, is dat ik daar in eerste instantie twee soorten reacties op kreeg. Aan de ene kant was er de ‘Je bent een mooie jonge vrouw, negeer die stem, zeg hem dat je wil leven’. Aan de andere kant was het de ‘wat vervelend dat jouw dag ook wordt verpest door die nare stemmen. Ik heb dat ook, ik […]

Naar blog

Welk rondje?

Mijn vriendin kijkt iets van Dirk de Wachter en ik pik onbedoeld af en toe een zinnetje mee. ‘Het succes van de mens is nog nooit een wandelingetje om de hoek gaan maken. Het succes van de mens is een wandelingetje om de hoek’, bijvoorbeeld. Klinkt goed, maar ik wou dat ik de context had gehoord. Mijn hoofd maakt nu overuren. ‘Gewoon laten gaan,’ zei ik vanochtend, toen mijn vriendin overuren maakte en ik geen tijd had voor een analyse. Ik denk Dirk ongeveer hetzelfde zegt. Zo niet, dan kom ik daar niet achter. Ik laat het gewoon maar gaan.

Naar blog

Verlatingsangst

Ik klampte me vast aan relaties. Sommige vriendinnen liet ik bijna geen moment uit mijn zicht. Bang dat ze weggingen, mij alleen achterlatend. Bang voor het gat met hen uit mijn leven, de gapende leegte die me ook in samenzijn nooit echt verliet. Ik heb geen echte reden voor verlatingsangst gevonden. Ik ben verlaten, ik ben verloren, maar de angst is al van voor die tijd. Nu is hij eigenlijk niet eens meer van mij, de mij die ik ontworsteld heb, de mij die ik geworden ben, die zonder gapende leegte. Maar dit stukje verleden ben ik nog niet kwijt.

Naar blog

Bereiken

Een rustige jongen, waar een mantel van eenzaamheid omheen hangt. Zo stel ik me Thijs voor, als hij met de hond wandelt. De krantensnippers verhalen eens niet over iemand die al jarenlang in een kliniek hoort te zitten, maar van iemand die nog maar net schreeuwt om hulp. Een van de veel te velen die niet op tijd worden verstaan. Misschien is het dat ik mijn best doe te luisteren, dat ik er zoveel hoor als Thijs. Die zelfmoord plegen of belanden in psychose. Waar komen ze vandaan? Hoe bereiken we ze echt, voordat ze een pad zonder terugkeer inslaan?

Naar blog

Genezen

En toen had ik eindelijk de put uit den treure bekeken. Mijn nagels tot diep in de modderige zijkanten gedrongen. Uit doodsnood geklauwd, gescheurd, gewrongen. Tot ik mijn hoofd boven de gekartelde randen kon steken en de eerste straal zonlicht voelde over mijn trillerig witte lijf. Over het lichaam waar laag na laag af was gescheurd tijdens het klimmen, het terugvallen, het weer staan. Over het zachte littekenweefsel, over de diepe scheuren van de laatste tien jaar van mijn bestaan. Ik was boven. Westers gezegd: ik was genezen, geheeld, weer klaar voor de maatschappij. Het Noorden, Oosten en Zuiden, of […]

Naar blog

Help

Er was een tijd dat ik niets meer durfde. Zelfs uit huis stappen voelde pijnlijk aan op mijn huid. Alles was een waas van angst. Toen gebeurde het allerergste en allerbeste tegelijk. Ik raakte dat leven kwijt. Ik begon aan alles wat ik niet meer kon, omdat het alternatief sterven was. Ik vond een toneelgroep, waar ik bij ben gebleven. Ik haat ze elke week met heel mijn hart, ik hou er nog vele malen meer van. Dankzij hen voelt al het andere simpel, dankzij hen voelt zelfs het ergste haalbaar. Ik wil niet meer zonder. Misschien moet dat toch. […]

Naar blog

Tenenkrommend

Een avondje tv. De mensen die je al die tijd hebt gevolgd zien worden afgeslacht in een gevecht op Winterfell in Game of thrones, ik was er meer dan op voorbereid. Zeker na eerdere avonden aan avonden bloederige en schokkende wendingen stelde het me niet teleur. Dan de finale van dreamschool. Eerdere avonden aan avonden dappere mensen hun stem zien vinden, terwijl ze met hun problemen worstelen en er bovenop klimmen hadden me nooit kunnen voorbereiden op dit slotfeest. Prachtige individuen in een klap monddood gemaakt door een omroepgigant. Doe mij dan maar liever een gevecht met de Night King.

Naar blog

Boekproces

Het blijkt onmogelijk te zijn om van Rotterdam naar de rand van Maastricht te reizen voor 8 uur ‘s ochtends, tenminste, als je geen auto durft te rijden. Een lastminute hotelboeking is de enige oplossing. We stappen over de nog niet uitgepakte reiskoffers heen voor deze nieuwe mini-reis. De onderneming zorgt er voor dat er nauwelijks tijd is voor zenuwen. Ineens bevind ik me in de ochtend in een congreszaal vol psychiaters en psychologen, om ze de tips uit ons boek te geven. ‘Ik heb sociale angst, presentatie-angst en hulpverlenersangst…’ begin ik en ik krijg meteen al een daverend applaus.

Naar blog

Ongelooflijk

Er was iets van dageraad toen ik op het onchristelijke of onmozese of ongoddelijke tijdstip van half 8 mijn trein betrad. Toen ik er rond half negen uitklom was de lucht een onwerkelijk blauw en glom de zon net boven de daken uit. In onfebruarische overmoed haalde ik een cappuccino onderweg, alsof ik de wereld niet zat was, en bulderde een zacht ‘ongelooflijk’ uit. In me ontvouwde iets, iets van hoop, iets van macht, iets van belofte, iets van zin in wat er voor me lag. Iets waarvan ik elk jaar het bestaan vergeet en toch altijd, onstuitbaar, weer ontwaakt.

Naar blog

Ik kijk geen wie is de mol

Ik ben een van die mensen die ‘wie is de mol’ niet kijkt. Ik heb her en der een stukje gezien en hier en daar een finale, genoeg om het programma te begrijpen. Ook genoeg om te weten dat ik me zou kunnen laten meeslepen. Maar die tijdsinvestering is het me niet waard. Het is als het kijken of spelen van een gezelschapsspel. Daar hou ik me het liefst ook ver vandaan. Goede tv kan ik met een half oog volgen, een week missen, ineens bingen en er altijd om huilen. Vooral dat huilen kan ik met de mol niet.

Naar blog

Bucketlist

‘Wat staat er op je bucketlist?’ vroeg de man tijdens een eerdere sollicitatie me. Hij maakte er een sport van het me ongemakkelijk te maken, onder het mom van testen of ik in het team paste. Ik bracht het er goed vanaf, als je mijn toen zeer recente scheiding, zware depressie, heftige angsten meerekende. Ik heb ergere sollicitaties meegemaakt, ik ben harder gestruikeld. Ik kreeg de baan, ik wilde niet. Ik denk dat die bucketlist een rol speelde. Met een felheid een doel nastreven maakt je blind voor alternatieve wegen. In een team mensen met een bucketlist pas ik niet.

Naar blog