Blogs over tijd

Smonday

Ik heb geen idee of het koud was, want binnen waren er verwarmingen en dekens. Achter het raam zag het er best lekker uit, maar ik heb foto’s gezien van ijspegels. Mijn luie weekend was aangenaam, totdat smonday toesloeg, het gedeelte van zondag waarop de eerste straaltjes maandag binnenglippen. Het is echt niet verschrikkelijk allemaal, maar er zijn wat stukjes van deze week waar ik tegenop zie. Toen de rust weg was kon ik net zo goed aan de was gaan. En tijdens de was trek ik altijd het eerste aan wat ik zie. Daar komt deze fantastische outfit vandaan.

Naar blog

Principia Biologiae

Emoties zitten in het primitieve gedeelte van ons brein, leerde ik bij neurobiologie. Het limbisch systeem is evolutionair ouder dan de stukken die ons onderscheiden van andere diersoorten. Pas meer dan tien jaar nadat ik mijn studie heb afgerond begreep ik dat ‘primitief’ in biologie niet hetzelfde is als ‘verouderd’. Je kan het vermogen om te voelen als veel essentiëler zien dan ons vermogen om te denken. Emoties zijn veel beter ontwikkeld dan onze logica en ze hebben een belangrijkere functie bij ons voortbestaan. Descartes zat er al die tijd een woordje naast; het is ‘ik voel, dus ik besta’.

Naar blog

Luxeprobleem

Ik had vandaag een lastige keuze; gebruik ik een bètablokker voor een presentatie of toneel? Dertig jaar ben ik van paniekaanval naar paniekaanval gerold zonder die dingen, maar nu ik ze heb merk ik hoe belemmerend het leven zonder was. Mijn hart en bloeddruk zijn in orde, mijn hartslag zo hoog dat de assistente me na de test niet zonder pillen naar huis durfde te sturen. Nu stop ik op gezette tijden, zonder de angst te doven, mijn zweet-, tril-, bloos- en stotterapparaat. Ik kom bijna zonder kleerscheuren door alledag heen. In zekere zin is deze lastige keuze een luxeprobleem.

Naar blog

Verandering

Drie-en-een-half jaar heb ik een modern gezin gevormd met mijn huishomo en kat. En nu is het tijd om weer een eigen nest op te bouwen. De kat gaat mee, de bijna-echtgenoot blijft in zijn prachtige appartement in onze hoofdstad. Ik trek voor nu in het huis van mijn ouders, om te sparen voor de nieuwe hypotheekregeling. En ik zoek ondertussen een eigen plek in die andere stad, waar de bedrijvigheid onder de oppervlakte bruist. Vandaag zag ik voor het eerst een huis in Rotterdam. Sorry, mooi Amsterdam en lief vriendinnetje Rivka, maar volgens mij ben ik weer eens verliefd.

Naar blog

Freeze

Het gebeurt nog eens in de zoveel tijd, hoewel minder dan vroeger. Dat de paniek zo hard toeslaat dat ik bevries. Niet letterlijk, als ik in een auto zit kan ik nog prima rijden, ik kan alleen geen zijstraat in. Als ik zit te eten kan ik nog snijden, naar mijn mond bewegen, maar niet meer praten of luisteren. Alles dat aanpassing vereist aan de situatie is op slot. Al mijn bloed zit in mijn hoofd, maar kan geen hersenfunctie inzetten. Het is de minst effectieve overlevingsstrategie ooit. Ik wil deze situatie zo graag vermijden, maar voorspelbaar is ze nooit.

Naar blog

Blijven kijken

Er was een tijd dat ik een enorme psychische schoonmaak deed. Mijn coach en psycholoog verschilden van diagnose. Ik vertelde ze dat ik niet op zoek was naar een label. Toch heb ik me in hun classificaties verdiept, en meteen maar in alle mogelijke anderen. Mijn voorzichtige conclusie: de uitingsvorm en psychische last van persoonlijkheidstrekken verschillen per mens. De behoefte aan connectie, echt gezien worden, niet. Ik ben niet tegen labels, maar ik draag ze zelden. Want ze versnipperen me in verschillende trekken. Ik wil dat iedereen, vooral ikzelf, door al die kleine stukjes heen het hele mens nog ziet.

Naar blog

Geen monster

Mijn vriendin heeft borderlinetrekken. Ikzelf ben ook tegen wat dingen aangelopen in het leven, iets wat laatst omschreven werd als ‘een kleine dsmstoornis’. Mijn vriendin, die na een jaar wat meer inzicht heeft, omschrijft het als ‘minstens net zo gek’ als zij. Ik schreef in mijn zwarte tijd ook, maar vrijwel altijd met een masker. Toch kan ik er in teruglezen wat ik weet. Ik denk niet meer dat ik een monster ben, maar ik maakte meer kapot dan ik liefhad. Dat bijna niemand mijn waanzin zien kon maakte hem niet minder echt. Maar het maakt me ook niet slecht.

Naar blog

Verwachting

Ik fiets naar mijn werk door eindeloze zon en bijtende kou. Gelukkig glijd ik dit keer niet uit over de valse veldpaadjes waar stiekem witte rijp op rust. Na maanden van donker en onrustige luchten is het een verademing om weer zo vrij te reizen. In mijn maag knappen zacht kleine belletjes van verwachting. Ik heb zin in de waas felgroen die de oude takken liefdevol toedekt, in de kakofonie van paars en geel die binnenkort de kop opsteekt, ik heb zin in dansen op het monument voor gestorven homoseksuelen. Het is weer bijna tijd voor kleur, tijd voor feest.

Naar blog

Woorden van liefde

Ik wou dat ik je nu beschrijven kon. Dan schreef ik met fijne pen op je schouderbladen hoe graag ik hun last wil delen. Mijn woorden zouden uitwaaieren totdat ik je nek bereik. Daar kriebelt je haar in mijn neus als ik geconcentreerd de bocht van je slanke hals beschrijf. Ik krabbel zachtjes over dat bot waar ik de naam niet van ken, dat je schouders met je nek verbindt. Op je linkerborstbeen neem ik de tijd. Ik vertel hoe dun je pantser is, dat stukje huid, dat je hart van de wereld scheidt. Hoe sterk je durft te zijn, […]

Naar blog

Samenwonen

Mijn huishomo maakt risotto met kappertjes, zeekraal, limoen, asperges en honderd andere dingen waarvan ik het bestaan vermoedde maar niet wist dat ze eetbaar waren. Vooral niet met elkaar. Mijn ex komt langs. Ik zit met mijn vriendin op de bank, we zwijgen terwijl huishomo en ex in de keuken in sneltreinvaart pratend een half jaar aan levensverhaal overbruggen. Na het eten nemen we kaas en rode wijn en kijken de beste afleveringen van RuPaul’s Drag Race terug. Ik heb gefeest, gedronken, gezocht en mezelf bijna dood teruggevonden. Al die tijd niet beseft dat geluk zo dichtbij was. Gewoon thuis.

Naar blog

Glijden

Ik ben slecht in me voorstellen. Ik probeer zoveel mogelijk verborgen te houden. Het is een schild in een heel gevaarlijke situatie; een vreemde dichtbij laten. Ik verwijs nieuwe mensen maar naar mijn blog, dat is de snelste weg haar wie ik ben, hoe ik sta. Met onpraktische hoeven op breekbaar ijs, maar ik glijd wel. Soms ben ik bang wat de vreemde denkt van de kwetsbaarheid die ik in mijn stukken laat. Dan denk ik aan de tijd dat ik achter gerolde gordijnen speelde dat ik bestond. Er was nooit licht. Dan glijd ik liever in het volle zicht.

Naar blog

De zwaarste maand

Ik zag altijd het meest tegen februari op, maar ik heb het gevoel dat het me mee gaat vallen dit jaar. Het is wel heel koud en het wordt nog wat kouder. Tijdens het dieptepunt zit ik op de Canarische Eilanden, waar het dat wel geen topweer is, maar heel wat warmer dan hier. Inmiddels is het alweer in de ochtend en de middag licht, wat een direct effect heeft op mijn energievoorraad. Zo simpel is het zo nu en dan, gewoon een beetje dageraad. En dan ben ik klaar voor een nieuw boek, avontuur, verre droom of frisse daad.

Naar blog

Mirtazapine

Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van een therapie. Mensen ondervinden hinder van de bijwerkingen. Mensen vervlakken of verliezen hun libido. Het stond er, naast een kader over depressie. En al erkende ik elk symptoom ook toen al, hulp zoeken deed ik niet. Pas toen ik niet meer kon leven op mijn tandvlees, omdat die onbedaarlijk begon te bloeden, pas toen mijn nog jonge lichaam het opgaf, pas toen uit bed gaan […]

Naar blog

Avondzon

Ik sta op het punt naar beneden te lopen als me wat vreemds opvalt aan mijn huiskamer. Het duurt even voor ik door heb dat aan de kamer niets veranderd is. Behalve dat ik hem kan zien. Het is licht buiten. Natuurlijk is het slot van mijn fiets nog steeds verroest, de metro nog steeds te laat, mijn werk nog steeds te druk en mijn vakantie mij nog iets te ver weg. Maar over niet al te lange tijd ploffen we na werk op een bankje en streelt de zon ons nog tot s ‘avonds laat. Ik kan niet wachten.

Naar blog

Leeg hoofd

Ik zit met een vriendin, haar vriend en hun baby in een gigantisch huis in het verre Drenthe. Naast de hunebedden. De rest van de meidentroep is onderweg. Tijdens het eten hebben we het over Zuid-Afrikaanse taal, mooier dan Nederlands, waar een slipje een ‘amperbroek’ heet. We zoeken nieuws op waar een mens wel blij van wordt, zoals veertig ontsnapte bavianen in de stad en Fransen die op de vuist gaan voor afgeprijsde potten Nutella. Ik eet iets gezonds zonder vlees. Over een paar weken ben ik weer klaar voor, nou ja alles. Voor nu maak ik mijn hoofd leeg.

Naar blog

Pijnpunt

Je zou het niet zeggen, maar ik ben net uit een relatiecrisis. Of ik zit op een tussenstation. Het is moeilijk te bepalen vanaf dit perspectief. Op een gegeven moment bereik je elkaar een tijdje niet en schuur je langs een gezamenlijk pijnpunt waarvan je weet; dit is een blijvend probleem. Hoeveel we ook zouden veranderen, deze ontwijken we niet. Dus nu kijken we ernaar en denken hoe we hem overstijgen kunnen. We lachen erom. Of praten over waar het pijn doet en de eerdere punten die we schuurden. Ik hou mijn hart vast, maar eng vind ik het niet.

Naar blog

Verslapen

Ik knipper naar mijn telefoonscherm als ik wakker word. Het blijft er staan. 11.30. Niet een hele rare tijd om wakker te worden voor mij, wel als ik op kantoor hoor te zitten. Al een uur of drie. Het blijft zo’n dag. Hoe snel ik mijn mailbox ook leeg, hij vult zich vanzelf weer. Als ik naar Utrecht vertrek beland ik in de bus naar Zuilen in plaats van Overvecht. Terwijl ik door de regen loop – in een bus vertrouw ik mijzelf niet meer – word ik alweer moe. Op sommige dagen is zelfs twaalf uur slaap nog niet […]

Naar blog

Lievelingsverhaal

De zon schijnt en de lucht is strakblauw. We wandelen en waden door modder langs het water, ik in mijn eeuwige laarzen en jas die meer op een cocktailparty past dan bij het bos. Het is zo koud dat ze praat over schaatsherinneringen, af en toe afgewisseld door een verrukte zucht als het licht de bomen ineens in goud laat baden. Ik luister tot ik vol zit van de anekdotes uit een ijziger tijd. ‘Vertel nog eens hoe we verliefd werden,’ vraag ik haar. ‘Die ken je al,’ zegt ze lachend, maar begint dan toch nog eens aan mijn lievelingsverhaal.

Naar blog