Blogs over tijd

We are family

De lange en niet zo blonde man van mijn huishomo ontmoet vandaag zijn schoonouders voor de eerste keer. Omdat huishomo en ik al tijden lang een soort van getrouwd zijn snap ik zijn nervositeit. En die van mijn man. Ergens tussendoor loopt mijn vriendin ook nog tegen moeder aan, om de chaos compleet te maken. Het is leuk, zo’n modern gezin, maar als we later op de avond, met een derde maar niet ongerelateerd stel, op de bank zitten, voelt het vooral als chaos. We betekenen allemaal iets in elkaars leven. Het is ingewikkeld, maar het is wel onze keuze.

Naar blog

Grijze tijden

De wekker stond om tien uur, ik word om twaalf uur wakker. De wind beukt op het huis in alsof het een strooien hutje van een biggetje is, de wereld een boze wolf. De lucht is bijna net zo grijs als de boomtakken. Ik mopper “hadden we dit weer niet al gehad?”. De herfst was grauw, de winter lichtloos. Ik verlang naar zonlicht, een zorgeloos vergezicht. De vreemdste tijden zijn wel binnenkort, na de nodige nieuwjaarsborrels en onnodige deadlines weer voorbij. In de supermarkt liggen naast de afgeprijsde kerstkransen paaseitjes in de schappen. Voor ik het weet is het mei.

Naar blog

Laatste dagen

Het is de donkerste dag van het jaar, en dat kun je zien. Alleen ergens in de middag komt er nog een dot traag licht door de wolkenvelden heen. Terwijl we ons op deze laatste dagen stevig in onze deadline vastbijten, neemt de ene na de andere collega afscheid. ‘Fijne vakantie, fijne jaarwisseling!’ Ik knipper even met mijn ogen als ik besef dat we straks, tijdens onze laatste uren in dit project, vrijwel alleen op onze afdeling zullen zijn. Ik had er nog niet over nagedacht. Ik heb niet zoveel tijd om na te denken. Dat voelt eigenlijk wel fijn.

Naar blog

Pikante kerst

Zoals elke apotheek in elke plaats heeft de mijne standaard een balie te weinig open en twee medewerkers die tijdens werk in gesprek raken. Vandaag kan ik de apothekers niets verwijten, ik zie ze opschalen van een naar vijf medewerkers in het kleine uur dat ik op een plastic bankje zit. Het helpt niet. Iedere patiënt lijkt pillen te moeten inslaan voor de feestdagen. De antidepressiva en oxazepam zijn niet aan te slepen. Maar ook tijgerbalsem komt voorbij. Waarschijnlijk voor stijve spieren, maar ik word er wel een beetje lichter van. Misschien heeft iemand toch een pikante kerst in gedachten.

Naar blog

Gaat het wel goed

  Iemand die ik al heel lang ken vraagt hoe het met me gaat. ‘Ik had het nog over je. Je werkt, gaat naar je huishomo en hebt een boek. Maar hoe gaat het verder in je leven?’ Ik ben een beetje verbaasd. ‘Ik ben heel verliefd,’ zeg ik hem. Dat heeft hij niet meegekregen blijkt. Ook niet mijn talloze zijprojecten en toneel. Tijdens de lunchwandeling klapperen mijn oren er nog steeds een beetje van. Mijn medewandelaar moet vooral lachen om het boek. ‘Dat klinkt in die zin alsof het weinig is. Ik zou willen dat ik er een had, […]

Naar blog

Verkouden

Mijn neus zit dicht en ik nies als een vulkaan. Het was een kwestie van tijd voordat ik dit virus ook meepakte, al een week klonken proestbuien als een slecht afgestemd ensemble door mijn huis. In mijn studie leerde ik ooit dat de hersengebieden van niezen en orgasme erg dicht bij elkaar liggen. Zo dicht dat sommige mensen het ene voelen als ze het andere doen. Ik hoor niet bij die gelukkigen. Dat is waarschijnlijk maar goed ook, ik zou me bij elke verkoudheid ziek moeten melden. Maar ik voel me nu wel uitgeput als na een wilde nacht.

Naar blog

Polderglamour

Mijn huishomo en zijn blonde man maken zich klaar voor een dubbeldate. Ik graai voor een vierde keer door een smerige vuilniszak. Het doet de blonde denken aan het moment dat hij met een schoenendoos met dode cavia voor de vuilnisbak stond. Tijdens hun eerste date. ‘Polderglamour,’ noemt hij het. Ineens gebeurt alles tegelijk. Mijn huishomo wordt gebeld door een onbekende buurman die mijn telefoon heeft gevonden en hem ook nog komt brengen, ik trap van geluk tegen een sixpack bier die de vloer over spuit en mijn meisje komt binnen. Een poldersitcom, op zaterdagmiddag, midden in de grote stad.

Naar blog

Vrolijk kinderfeest

Ik verberg de ene na de andere scheldkanonnade op mijn facebooktijdlijn. Sint was dit jaar op bezoek met wat minder donkere knechten, en een foto leidt tot discussies waar de honden geen pepernoot van lusten. Ik hou niet van censuur, en over woorden als ‘snol’ en ‘hoer’ zul je me tijdens een biertje niet horen. Bij een kinderfeest vind ik het minder. Ikzelf ben als lesbienne sterk voor de regenboogpiet; hoe meer vrolijkheid, hoe beter. Helaas blijkt die ver te zoeken. Ik denk dat ik tot zes december een zak over mijn hoofd trek. Van mij hoeft dit gezeurpiet niet.

Naar blog

Uitknop

Ik heb een doffe dag. Dat is altijd een lekkere bijwerking van ongesteldheid, of de tientallen pijnstillers waar ik tijdelijk op leef. Ik kan het frustrerend vinden als ik niet meer het gesprek van mijn buren kan volgen, het gevelwerk opmerken, drie appgroepen volgen en een site in elkaar klikken. Ik kan even geen tien informatiestromen tegelijk beheersen. Ik voel me dan een beetje blind. Maar het is dus ook wel lekker. Alsof er een uitknop zit op mijn altijd razende, verzinnende, spelende gedachten. Ik geef mezelf een knuffel, want ik vind mij lief vandaag. Laat die buikpijn maar komen.

Naar blog

Overschreeuwen

Het gaat over politiek en liefde tijdens de lunchwandeling. Mijn collega praat en ik luister, zoals ik nou eenmaal best graag lijk te doen tegenwoordig. Ik geloof dat ik meer heb te zeggen dan toen ik altijd aan het woord was. Of minder te verliezen. Er is een bepaalde kalmte die kan komen met de tijd, of misschien is het gewoon een stem in mij die niet meer overschreeuwt hoeft te worden. De antwoorden die ik altijd zocht heb ik nergens gekregen, maar de vragen malen niet meer voortdurend door mijn hoofd. Meestal blijkt wat het is echt goed genoeg.

Naar blog

Dromen

Ik heb veel te lang gedroomd. Een kind hoort te dromen, al is het maar om de angst die elke dag om de hoek kijkt te weerstaan. Een reden te hebben om je door een volgende oppas, les, verandering heen te slepen. De immense verveling te bestrijden van nog een jaar kleuteren. Een kind moet dromen, al is het om te verzinnen waarom ze nu weer buiten haar ouders normen gaat. Om de leegte op te vullen van de ziel die dan al weet dat ze gespleten is, nooit vol meer raakt. Om de nachten zwetend wakkerliggend van een volgende […]

Naar blog

Dit is later

‘Is dit nu later, als je groot bent,’ zingt Stef Bos, terwijl ik me over bladbestoven paden naar huis spoed. Ineens sta ik te sniffen, zoals hoort bij het seizoen van de weemoed. Ik knabbel aan de volgende zinnen. ‘We hadden grote dromen, want we waren toen nog klein….de meesten zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn.’ Ik herinner me hoe gescheurd ik me voelde, toen dat later de mijne was. Die tijden gingen ook onherroepelijk voorbij. Dit is dan echt later, als je groot bent. Ik kan nog alles worden, voor zover ik dat niet al ben.  

Naar blog

Rode BMI

Ik sta een rondje touwtje te springen in het nog altijd stralende herfstweer. Ik denk met een beetje weemoed terug aan de tijd dat mijn gewicht moeiteloos in het lichtrood van de dubieuze schalen der BMI bleef staan. Officieel overgewichtig, want ja, ik heb een Rubensbouw en dat is de schaal onbekend, maar wel kerngezond. Ik was puber en mijn lichaam was in balans. Mijn hoofd verre van. Het is nu meer andersom, denk ik. Dat is ook wat waard. Mijn pogingen tot sport zijn een tikje halfhartig. Lekker is het wel, maar dat kan ook komen door de zon.

Naar blog

Tijd verglijdt

Het is zo’n herfstdag die van binnen grauw lijkt maar buiten stralend blijkt. De zon komt net genoeg door de flarden wolken heen om de herfstkleuren te verdiepen. Vroeger leken dit soort dagen eilandjes in poelen zwarte, natte ellende. Hoe ouder ik word, hoe korter de poelen voelen. Ik dacht ooit dat ik het leven zou leren begrijpen, maar ik denk dat ik eerder leer het langs te laten gaan. De rust zit hem in een veranderd perspectief op tijd. Niets duurt eeuwig. Voor ik het weet ben ik een oogopslag verder, is die inktzwarte regenwolk depressieve gedachten alweer voorbij.

Naar blog

Altijd zomer

We eten kaasfondue met een ander stel in hun grotemensenhuis. Als we bij de metro aankomen is het spoor afgezet. Een aanrijding met een persoon, weet de taxibestuurder. s ‘Ochtends moet mijn huishomo lachen om de kaasfondue. ‘Waar is de tijd dat we op zaterdag altijd uitgingen?’ Ik denk er over na als we een rondje lopen door een park, hand in hand. Waar is die tijd gebleven? Het was altijd zomer en elke zaterdag feest. Elke zondag kwam het dan weer als verrassing; dat ik die persoon van de aanrijding niet was. Een ander leven. Ik mis het niet.

Naar blog

Grauwe poëzie

  Mij staat nog vaag iets bij van een oktober vorig jaar, waarin de lucht een schouwspel van goud en amber en koper was en de bladeren roodgerand dansten in de avondzon. Misschien komen die tijden nog, maar nu is het niets dan grijs uit mijn stoffige raam. Ik kijk vanuit mijn betrekkelijke droogte naar een jonge verregende vrouw, worstelend met een grote, klapperende paraplu. De druppels vliegen van onder naar binnen en de wind trotseert het dunne laagje huichelachtige bescherming. Ook in een natte flarderige dag zit een grauwe poëzie. Voelen hoef ik deze niet. Ik blijf vandaag maar […]

Naar blog

Bloedzuigers tegen depressie

In de jaren 1900 was elke griep, of pest, op te lossen door wat bloedzuigers. Ik weet niet hoeveel mensen het hielp, hoeveel er stierven. Hysterie, de typische vrouwenziekte, kon worden genezen door een orgasme met een vibrator. Misschien hadden de chirurgijns niet altijd ongelijk. We zijn in de 21ste eeuw, maar wat betreft ziektes in de hersenen zijn we nog in de middeleeuwen. Neurologen kloten wat aan, en zijn deemoedig in hun weten. Deep Brain Stimulation, het stimuleren van hersengebieden met elektroden, is merkwaardig effectief voor psychiatrische stoornissen als dwang, depressie, zelfs anorexia. Waarom is niet helemaal duidelijk. Het […]

Naar blog

Volle maan

De maan schijnt vol en helder in de frisse nachtlucht. Tijdens mijn tocht van het station kom ik dolende zielen tegen, het hart onder de arm, de ogen slapeloos naar boven gekeerd. Astrologie wordt vooral bedreven door redacteuren die katerntjes moeten vullen, dus de as ram-weegschaal is voor mij flauwekul, ‘je verstikte zelf adem geven’ iets dat je altijd moet doen, niet alleen bij volle maan oktober 2017. Maar dat maangetijden ook in mensenbloed zitten kan zelfs, of juist, deze verstokte wetenschapper niet ontkennen. Er is vast een biologische verklaring. Ik wil het niet googlen. Voor mij blijft het magisch.

Naar blog