Speciale stoel

Speciale stoel

Ik zat in de tram op zo’n invalidestoel voor me uit te staren. Tot ik bij een volle halte kwam en me bedacht dat ik me vandaag best valide voelde. Dus zeeg ik neer op een stoelencluster dat door mijn medetramgenoten was gemeden, waarschijnlijk vanwege de troep. ‘Lege medicijnenstrips’, classificeer ik met een korte blik. De vier ovalen springen me in het oog als de exbehuizing van temazepam en die dertig kleine rondjes zullen wel oxa zijn. Een controle van de achterkant geeft me gelijk. Er zat hier eerder iemand die, van mij, best op een speciale stoel had gemogen.

Lees meer
Vijf minuten naar de tram

Vijf minuten naar de tram

Ze was 21 jaar en woonde nog bij haar ouders. Na haar baantje in de nacht nam ze de tram naar huis. Twee jongens vielen haar in de donkere straat van achter aan. Ze renden weg met haar tas. Moeder reageerde meteen op het sms’je. Binnen drie minuten was ze in volle vaart naar de halte gerend. Als ze de jongens tegen was gekomen had ze ze in elkaar geramd. ‘Dat doe je voor je kind.’ De politie was in tien minuten ter plekke. De bewakingscamera had geen beelden. De volgende dag wachtte slachtofferhulp. Een week later ging ze weer

Lees meer
Automatische concepten

Zorgen

Op de tv klinken exitpolls, zetels en toespraken. Ik kijk even mee bij de winst van Forum. Ik ben er geen fan van, veel van mijn medelanders blijkbaar wel. Ze missen Fortuyn, zijn onze regering moe of gaan voor een nieuw charisma. Teken van een verontrustend sentiment, registreer ik als feit, veel emotie voel ik niet. Ik heb dat tegenwoordig met meer dingen, zoals aanslagen in de tram. Registratie met droge ogen. Het laatste sentiment dat me overviel was de clown als president van VS. Ik maak me zorgen, ik wil daar bij stil staan. Maar het verbaast me niet.

Lees meer
Automatische concepten

Tragedie

Vandaag schoot een drugsverslaafde, misschien verwarde, Turkse man, die al een gevangenisstraf boven het hoofd hing, met een mogelijk eerwraakmotief drie mensen dood en vijf mensen neer in een tram in Utrecht. Heel Nederland krabt zich achter de oren of het gaat over relationeel geweld, een terroristische aanslag of misschien toch een psychisch getroebleerde lone wolf. Alsof het een het ander uitsluit, alsof er maar één schuldig hokje is dat past. Het is een tragedie. Daar sta je bij stil. Daarvan onderga je de pijn. En je gaat door. Want van zo’n motief, worden we daar ooit iets wijzer van?

Lees meer

Nestelen

We zitten op de steiger en we zeggen niet zoveel. De zon schijnt af en toe door het wolkendek heen, de bomen ruisen en een vogelkoor zorgt voor de nodige muziek. Geen geklingel van een tram, geen zwaailicht van de ambulance. De ruimte is bijna adembenemend, alsof mijn hoofd ineens is vergroot. We gaan naar de buurtbioscoop en kijken de bankier van het verzet. Daarna fietsen we naar huis en baadt de avond in het laatste zonlicht. Stil, ruim, veilig. Ik weet niet hoe lang ik kan dansen in een traag ritme, maar nu is het even precies snel genoeg.

Lees meer