Blogs over vriendin

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst. […]

Naar blog

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

Schijnveiligheid

De telefoon van mijn vriendin zoemt. ‘Een alert! Er is brand, we moeten onze deuren en ramen sluiten. Heb jij hem ook gehad?’ Nee, want mijn alerts uit. Mijn telefoon staat meestal op stil en ik ben er niet altijd aan vastgekleefd. Bovendien spelen dit soort sms-meldingen op allerlei primaire angsten en controledwangneigingen in. Ik loop wel een hoop tenenkrommende communicatie mis, zoals toen 112 eruit lag en niemand wist welk telefoonnummer doorgegeven kon worden. En nu, met vier identieke smsjes over een huisbrand kilometers verderop. Ik had het niet hoeven weten, maar ach. De ramen zitten nu schijnveilig dicht. 

Naar blog

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of […]

Naar blog

Gevouwen vleugels

Ik kijk naar het prachtige meer aan mijn voeten. ‘Ik heb de bodem gezien, hier vouw ik mijn vleugels dicht’ schreef ik al eens over mijn nu in avondlicht badende thuis dat ik mijn nestje noem. Het is een mooie dag om zo ver verwijderd te zijn van waar ik vandaan kom. Zowel psychisch als fysiek, een half land verder, meters boven straatniveau. Het is een goede dag om niet meer in een studentenkamer te zitten, ergens achter in een kelder, opgevouwen achter een computer, alleen. Mijn knappe vriendin scharrelt onfeministisch door de keuken heen. Het leven is goed, hierboven. 

Naar blog

Weertje, he?

Ik lak mijn lelijke teennagels nog maar eens knalrood, zodat ze in slippers op werk niet helemaal misstaan. Mijn vriendin zoekt koeldekens op op internet, voor de kat, misschien ook voor ons. Morgen begint met nog een schamele dertig graden de zoveelste hittegolf in de afgelopen zomerseizoenen. Het went, maar misschien vooral dankzij de uitstekende airco in mijn kantoortuin, en dan nog maar net. Ik heb als echte Nederlander altijd wat te klagen over het weer. Zaterdag hadden we nog hagelstenen als pauweneieren. Maar vandaag was het precies zo mooi als ik wil. Dat mag ook wel eens worden gezegd.

Naar blog

Borderlineboek

Mijn vriendin heeft vandaag een e-book gepubliceerd. Over borderline. En ik ben natuurlijk enorm trots. Zij is vooral een beetje ongelukkig en bang. Dat ze spellingsfouten heeft gemaakt, dat ze de verkeerde versie heeft ingestuurd, dat er reacties op komen. Heel menselijk natuurlijk, maar dan ongeveer keer duizend, want weet je, ze heeft borderline(trekken). Dit feestelijke moment bestaat dus niet uit champagne en vuurwerk, maar uit vooral heel veel stress. Ze denkt dat ze nooit meer een boek gaat schrijven, ik verwacht de volgende over een maand of zes. Als je geïnteresseerd bent, je kunt het boek hier kopen.

Naar blog

Welk rondje?

Mijn vriendin kijkt iets van Dirk de Wachter en ik pik onbedoeld af en toe een zinnetje mee. ‘Het succes van de mens is nog nooit een wandelingetje om de hoek gaan maken. Het succes van de mens is een wandelingetje om de hoek’, bijvoorbeeld. Klinkt goed, maar ik wou dat ik de context had gehoord. Mijn hoofd maakt nu overuren. ‘Gewoon laten gaan,’ zei ik vanochtend, toen mijn vriendin overuren maakte en ik geen tijd had voor een analyse. Ik denk Dirk ongeveer hetzelfde zegt. Zo niet, dan kom ik daar niet achter. Ik laat het gewoon maar gaan.

Naar blog

Weg met de psychische labels

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale wereld zou mijn classificatie er dan zo uit zien: Psychische stoornis, met de volgende symptomen op volgorde van ernstig naar minder ernstig: sociale angst dysthymie […]

Naar blog

#Heyhetisoke

Gisteren ontvingen we een pakketje van #heyhetisoke, met prachtige t-shirts. Mijn vriendin is als een echte influencer op de steiger gaan staan met het shirt aan. Ik maakte daar wat knullige foto’s van, want ik heb vele talenten, maar fotograferen is er niet een van. Mijn shirt belandde op mijn bureaustoel, waar ik na de schrik van het fotograferen lekker in mezelf wat ging lopen coderen. Een ereplek, gezien de hoeveelheid tijd die ik op die stoel doorbreng. Misschien komt hij zo zelfs beter tot zijn recht. Dit is het gezicht van sociale angst. Of nou ja, de rug dus.

Naar blog

Enge mensen

De wekker ging, maar ik kreeg het niet voor elkaar om op te staan. Iets voor 8 uur trok mijn vriendin de tussendeur dicht, want bewegen kon ze me niet. Er kwamen grote vreemde mannen binnen. Ze wilden bij de gasketel. Mijn vriendin ruimde de kast leeg. Ik riep ‘zal ik je helpen?’ toen ze al klaar was. De buurvrouw kwam binnen om te praten over de gasmannen. Ik wankelde naar de badkamer, trok een badjas aan, zag mijn bed, kroop erin en sliep verder. Er is niets zo eng als mensen in mijn huis. Maar de slaap trok harder.

Naar blog

Basis op orde

Ik heb de afgelopen winter twee paar laarzen versleten, terwijl ik de vorige twee winters met één paar toekwam. Nu schijn je ook schoenmakers te hebben in Rotterdam, maar ik heb niet zoveel hoop voor dit paar. Goedkoop is duurkoop, zeggen ze, en in het geval van schoenen is dat waar. Nu ben ik obscure websites aan het afstruinen naar de laarzen van vorig jaar. Niet omdat ik niet hou van nieuwe dingen proberen, maar omdat experimenteren alleen werkt als de basis in orde is; een leuke baan, een mooi huis, een lieve vriendin en een paar lekker lopende laarzen.

Naar blog

Kaas en wijn

Ik proef tien kazen met mijn ex, of beste vriendin, die heel binnenkort vertrekt naar god-weet-ik-waar om zes weken lang te vloggen en te zeilen op een heus zeilschip dat van de caraïben weer naar Nederland vaart. Ze heeft alvast haar rode zeiljack aan en vertelt over felgekleure capuchons die je nog kan zien als je overboord bent gevallen. We zijn allebei avontuurlijk geworden, op onze eigen manier. ik sta over een week voor een volle zaal in Tuschinski. Dingen waar we maar zo weinig mogelijk over nadenken, want het is een nachtmerrie. Maar wel eentje met kaas en wijn.

Naar blog

Derde kerstdag

Het is tweede kerstdag. De eerste vierde ik met mijn gezin en hun families. Deze is van mijn vriendin, mijn kat, en ik. Zij ligt in bad met een glitterbruisbal, de kat zit in de boekenkast. We eten MCDonalds, omdat het nu vegetarische burgers heeft, de kat krijgt iets met schol en garnaal. Ik wou vooral dat ik me niet opgejaagd en schuldig voelde, maar gewoon ongelukkig. Dat het 2019 was en we wel verder zouden zien. Morgen mag ik weer naar werk, het is bijna een bevrijding, ik hou mijn mond voor zolang het duurt en tel tot tien.

Naar blog

Haast

Ik ben bezig met een artikel dat ik wil schrijven, als ik de tijd op mijn laptop zie. Kwart voor een. En ik moet nog douchen, me opmaken, een mooie jurk aantrekken. Onderweg naar de badkamer heeft mijn vriendin me gevangen. Ze denkt dat dit het juiste moment is voor een knuffel, maar ik dacht het niet. Nog geen twintig minuten later zit ik mopperig op de fiets. Het licht is te fel, de wind te hard, tien minuten fietsen te ver. Maar bij aankomst ben ik dat allemaal vergeten. Wat een heerlijke dag om met mijn vriendin te daten.

Naar blog

Zin in

Ik steek mijn hoofd voorzichtig weer uit het bed, waar ik sinds vrijdagavond in heb gelegen, Niet zozeer ziek, meer ingestort. Soms is het lekker om jezelf vergetend een hele trilogie uit te lezen en nergens anders meer aan te denken. Maar nu is het zondag, binnenkort moet ik er toch weer uit, het huis begint vast te stinken, mijn vriendin weet niet meer hoe mijn stem klinkt en ik ben vergeten hoe ‘buiten’ voelt. Met stramme benen loop ik een rondje langs de plas. En dan snel weer terug naar huis. Functioneren, ik heb er nog geen zin in.

Naar blog

Anne+

Ik kijk de nieuwe aflevering van ANNE+, een serie over een lesbienne in Amsterdam. Deze week is een oudere vrouw verliefd op haar. Ik zou de serie met afleveringen van 10 minuten normaal gesproken bingen, maar mijn vriendin ziet ze graag zodra ze uitkomen. Mij verbaast het leven van Anne niet, mijn naamgenoot heeft een hoop ervaringen die ik ook heb gehad in dezelfde stad. En sommigen niet, maar ik ken de soortgelijke verhalen wel uit mijn kring. Het is een doodgewoon lesbisch leven. Ik snap wel waarom mijn vriendin het graag wil zien. Dat doodgewone heeft zij nooit gehad.

Naar blog

Wat zwaarder

Met een klap scheurt de hemel aan stukken. We hebben net uitgebreid gegeten, nog wat gedronken, gepraat over over wie we zijn geweest en wie niet. Ik zet mijn ex-vriendin af op de tram als de eerste dikke druppels vallen. In de drie minuten die het me kost thuis te komen staat de hemel in vuur en vlam. Ik ben voor onweer gelukkig niet bang, hoewel dat biologisch gezien een vreemde omissie is in mijn angstpakket. Toch weegt alles wat zwaarder, behalve de flitsen is het avondlijk licht in deze maand alweer uitgezet. Ik ga maar op tijd naar bed.

Naar blog