Automatische concepten

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de zon me om naar buiten te gaan, me in het trage ritme te verliezen, de dagen zonder prikkels, de uren met maar zo weinig angst.

Lees meer

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit.

Lees meer
Automatische concepten

Schijnveiligheidheid

De telefoon van mijn vriendin zoemt. ‘Een alert! Er is brand, we moeten onze deuren en ramen sluiten. Heb jij hem ook gehad?’ Nee, want mijn alerts uit. Mijn telefoon staat meestal op stil en ik ben er niet altijd aan vastgekleefd. Bovendien spelen dit soort sms-meldingen op allerlei primaire angsten en controledwangneigingen in. Ik loop wel een hoop tenenkrommende communicatie mis, zoals toen 112 eruit lag en niemand wist welk telefoonnummer doorgegeven kon worden. En nu, met vier identieke smsjes over een huisbrand kilometers verderop. Ik had het niet hoeven weten, maar ach. De ramen zitten nu schijnveilig dicht. 

Lees meer
Automatische concepten

Spaanse zegen

Ik kom twee uur te vroeg bij de angsttandarts, dus loop ik een rondje door de nieuwbouwwijk. Als ik op een bankje zit, glijdt een vrouw in een rolstoel op me af. “De invaller heeft mijn schoen te los gestrikt,” begint ze zonder omhaal. Twee minuten later ligt haar voet op mijn schoot. “Je bent een held.” Ik rijg zwijgend. Ze geeft me een handzoen, een Spaanse zegen, -“Vertel dat thuis aan je vriend of vriendin!” – , rolt dan met jaloersmakende veerkracht weg. “Je moet sterk zijn,” roept ze nog. Ik weet niet of dat over haar gaat, of

Lees meer
Automatische concepten

Gevouwen vleugels

Ik kijk naar het prachtige meer aan mijn voeten. ‘Ik heb de bodem gezien, hier vouw ik mijn vleugels dicht’ schreef ik al eens over mijn nu in avondlicht badende thuis dat ik mijn nestje noem. Het is een mooie dag om zo ver verwijderd te zijn van waar ik vandaan kom. Zowel psychisch als fysiek, een half land verder, meters boven straatniveau. Het is een goede dag om niet meer in een studentenkamer te zitten, ergens achter in een kelder, opgevouwen achter een computer, alleen. Mijn knappe vriendin scharrelt onfeministisch door de keuken heen. Het leven is goed, hierboven. 

Lees meer