Blogs over zacht

Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit. […]

Naar blog

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van […]

Naar blog

Heerlijk zacht

Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid van zijde heen. Nee ik bedoel, ik ben zo zacht, zo zacht van binnen. En dan niet alleen als een lillerig ei, die met een kleine prik uitloopt en je besmeurt. En ook niet alleen als het pluche van de sofa van de psychiater, die je lief aankijkt en je toch in zijn kaders keurt. Ik ben daar dieper onder zo zacht op een manier […]

Naar blog

Ongelooflijk

Er was iets van dageraad toen ik op het onchristelijke of onmozese of ongoddelijke tijdstip van half 8 mijn trein betrad. Toen ik er rond half negen uitklom was de lucht een onwerkelijk blauw en glom de zon net boven de daken uit. In onfebruarische overmoed haalde ik een cappuccino onderweg, alsof ik de wereld niet zat was, en bulderde een zacht ‘ongelooflijk’ uit. In me ontvouwde iets, iets van hoop, iets van macht, iets van belofte, iets van zin in wat er voor me lag. Iets waarvan ik elk jaar het bestaan vergeet en toch altijd, onstuitbaar, weer ontwaakt.

Naar blog

Bad

Mijn voeten blijven ijsklompen. Ook met mijn handen en het puntje van mijn neus gaat het niet goed. Ik weet dat er een instant oplossing is; heet water. Dus ik vul het bad. Dit is mijn eerste keer in dit huis, ik zit vooral in de winter in bad. Die kwam onverwacht, twee dagen geleden zat ik nog op een terras. Gelukkig heeft dit bad armsteunen en een zachte welving voor mijn hoofd in plaats van een harde rand. Maar als ik opsta, helemaal verwarmd, val ik met een klap weer in het bad. Toch nog een minpuntje; te glad.

Naar blog

Wegglijden

Een vrouw in de wachtkamer ligt zacht snurkend naast me. In mijn onderbuik is een massa grijze ratten aan de weg door mijn ingewanden begonnen. Mijn buurvrouw slaapt alleen omdat haar buikongedierte zo groot is dat ze een heftige dosis pillen krijgt. Even later lig ik in de angsttandartsstoel, met mijn mond vol verdovende watten. Ik voel de speldenprikjes pijn langs mijn tandvlees glijden en merk ik dat ik mijn ratten vandaag genoeg kan sussen om uit mezelf te treden. Ik kijk ongefocust naar het licht boven me, glijd weg in die blauwe bal. Dissociëren is soms een uitstekende overlevingsstrategie.

Naar blog

Onzichtbare muur

“Ik ga koken, ik doe alsof hier nog een muur is, oké?” zegt ze. Ik knik en loop dwars door die muur naar de prullenbak. Gisteren was deze ruimte dicht. Om half 8 ‘s ochtends stonden ze op de stoep, de man die met zachte hand de blokken eruit klopte, het kind dat mee ging omdat de man papadag was vergeten. De handen van het kind waren minder zacht, zijn behulpzaamheid enorm. Twee uur later waren ze weer verdwenen. Ze namen alle brokstukken mee. Ik ben de vroegere contouren al vergeten. Zij kookt nog achter een muur die niemand ziet.

Naar blog

Spaans terras

in je wendingen klinken zacht klokjes, bellen van zeep in regenboogkleuren, zij ruisen trillend golven in nachtwind, in al onze bezwete lucht; nu scherp bezwangerd van boomschors, wijn en vluchtig vergaand zomerzwoel mosgrond, vleugjes olijf op zo’n naamloze avond, zomaar op een Spaans terras en ik wou, zou zo graag willen dat het nog, altijd, gisteren was.

Naar blog

Passen

Ik zit aan een terras in Rotterdam. Ik ben alleen en Ik ben lang niet iedereens type, maar ik ben knap. Drie mannen volgen me als ik wegloop van mijn plek, terugkeer op mijn schreden en het terras ernaast betreed, ondanks wat de uitbater van het vorige café zou kunnen denken. Terug willen keren is bijna net zo belangrijk als gezien worden. Ik ben onnatuurlijk gehard door de altijd aanwezige ogen in mijn geboortedorp en de altijd aanwezige afkeuring in mijn gekozen stad. En nu, nu ben ik groter dan ooit en zachter dan ik wist. Ik pas hier precies.

Naar blog

Arbeidsethos

De voorbode van zomer bedekt met zachte deken het land. Het is zo’n dag dat ik denk; als ik een basisinkomen zou krijgen, zou ik hetzelfde doen als nu. Misschien niet evenveel, of altijd voor dezelfde opdrachtgever. Maar waar ik vroeger een kooi met een ketting zag, die me vast zou pinnen aan mijn toch al schuddende grond, zie ik nu ook die andere kant van werken. De perfecte mix van prikkels en verantwoordelijkheid is noodzakelijk voor zingeving. Ideeën maken, werelden creëren en de geldstress ver achter mij. Als je vindt wat je past maakt werk een gekwelde geest vrij.

Naar blog

Trilling

Ze hebben onverwachts de zon aangezet toen ik met de trein uit mijn woonplaats verdween. Op de overstap loop ik doelbewust naar de andere kant van het perron, waar de naastgelegen trein verwacht dat ik er in zal springen. Ik stel hem teleur, ik wil me alleen koesteren in de stralen van mijn grootste liefde. Op de terugweg zing ik stil de liedjes mee van mijn volgende voorstelling. In mijn tijdelijke woning wacht de kat me op voor de deur. De mooiste tijd van het jaar is definitief begonnen, in de hoekjes van mijn leven trilt al zachtjes de verwachting.

Naar blog

Luchtkasteel

Ik strek me uit op een van de ligbedden in de tuin en ben in mijn gedachten terug bij de schoolkrant die ik eens startte. In die tijd werd mijn zachte karakter ineens koppig, perfectionistisch, dictatoriaal. Ik kon toen niet goed uitleggen waarom ik mijn keuzes maakte of waarheen ik de creatie zag gaan. Ik denk dat ik het nu beter snap. Maar nog steeds kan ik de torens niet schetsen van het luchtkasteel dat net boven mijn begrip in de lucht trilt. Ik weet alleen dat dit slingerende pad me daar brengen zal. Ik kan niet anders dan doorlopen.

Naar blog

Nootdorp

We zijn onderweg naar middle of nowhere gestrand op station Leiden, waar een cadeautje kopen meer tijd in beslag nam dan de overstap. Ik heb de stressbal van mijn vriendin afgepakt en als ze haar mond openspert hou ik hem ervoor. Het lijkt op een middeleeuws stilleven van een overvloedige maaltijd, een zwijnenkop in het midden. Een erg mooie kop. Ze zegt dat ik nu gewoon even normaal moet doen, dus kijk ik haar verdrietig aan. Lachsalvo’s gieren over het volle perron. We zijn overvloedig gelukkig in de eerste zachte lucht van het voorjaar, Een gek stel onderweg naar Nootdorp.

Naar blog

Naar huis

Het is laat als ik met drie verschillende treinen naar huis toe reis. Ik was al moe toen ik wakker werd. Ik ken geen enkele activiteit die me zoveel oplevert aan energie als toneel, maar de betaling zit allemaal samengebald in de laatste weken. Nu is het nog hard werken. Ik ben onderweg naar een warm bed, twee zachte armen, een paar ogen die me echt zien in het gezicht dat ik met mijn ogen dicht zou kunnen tekenen, Ik denk aan mijn meisje en geef het treinraam een kopje. Kijk dan steels om me heen. Niemand die het ziet.

Naar blog

Iets anders

Vandaag sliep ik tot het al middag was en de zon door de uitgerolde gordijnen priemde. De lucht in de tuin was zacht en de koffie zorgeloos. Er stond drie dagen knutselwerk op mijn mentale to-do-lijst, dus deed ik wat ik het liefste doe; iets anders. Ik schreef een artikel over de hardnekkige mythe dat autisten geen empathie hebben of emoties begrijpen. Ik luisterde lang naar de pijn van je ouders moeten verlaten. Ik redigeerde een blog van een meisje met narcisme en moest huilen om hoe genadeloos mensen met die problematiek worden gestraft. En ik ving wat lente op.

Naar blog

Verwachting

Ik fiets naar mijn werk door eindeloze zon en bijtende kou. Gelukkig glijd ik dit keer niet uit over de valse veldpaadjes waar stiekem witte rijp op rust. Na maanden van donker en onrustige luchten is het een verademing om weer zo vrij te reizen. In mijn maag knappen zacht kleine belletjes van verwachting. Ik heb zin in de waas felgroen die de oude takken liefdevol toedekt, in de kakofonie van paars en geel die binnenkort de kop opsteekt, ik heb zin in dansen op het monument voor gestorven homoseksuelen. Het is weer bijna tijd voor kleur, tijd voor feest.

Naar blog

Piepjonge geitjes

Op de geitenboerderij is het al volop lente. Zo’n dertig piepjonge geiten spelen in het open hok. De vacht is nog zacht, ze zijn ongedurig en ze sabbelen wat af. Met vijf beestjes op schoot luister ik ongewild mee met een vader die in een conferencecall belandt. Zijn zoon rent achter de geiten aan en werpt ze bruut omver. Ik hoor af en toe ‘Doe niet! Sorry, mijn zoon is wat hardhandig, wat zei je?’. Ik kijk naar een andere vader, op zijn rug in het hooi, met stapels verrukte miniatuurgeiten op zijn lichaam. Zijn zoon duwt de geiten niet.

Naar blog

Reis boeken

Ik was alweer vergeten hoe vervelend het was om een vakantie voor één persoon uit te zoeken. Alle andere keuzes kun je met een checkbox filteren, maar reisgezelschap moet op elke site met een apart veldje en een makkelijk te vergeten ‘opslaan’-knop. Ook onthouden de sites bijna alle voorkeuren moeiteloos, maar deze niet. Steeds opnieuw bieden ze tweepersoonsreizen aan. Ach, er zijn ook kindjes met honger in Afrika. ‘Niet zeuren,’ denk ik dus als ik de sites doorklik tot ik iets vind dat budgetair nog net past. En dan onvermijdelijk, zacht fluisterend, ‘maar die hongerige kindjes hebben wel gratis zon.’

Naar blog