Groeien

Als ik een nieuwe vriendin kreeg, het serieus begon te worden, ik het echt ergens naar toe zag gaan, stuurde ik altijd een worddocument. Het heette ‘schaamte’ en er stonden dingen in die ik ergens in mijn twintigerjaren eens op papier had gezet. De dingen die ik in mijn jeugd had gedaan waar ik me voor schaamde. De reden dat ik schuldig was. Mijn vriendinnen reageerden er verschillend op, maar nooit echt afwijzend. Ze kregen ook maar twee minuten om erover te praten. Wat er stond in het document, ik dacht er liever maar niet aan. Ik herlas het nooit.

Lees meer
Automatische concepten

Doekje

De website dsmmeisjes is vooral om verhalen te delen, niet als oplossing voor psychische klachten. Ergens hoop ik dat het soms toch een doekje voor het bloeden is. De meeste mensen worstelen door, maar deze week verloren we voor de vierde keer een schrijver. Haar dood was zelfgekozen en door de wet gelegaliseerd. Ik ben niet tegen euthanasie, het is goed dat de keuze er is. Ik ben ook niet voor euthanasie, ik sta niet te juichen wanneer het de enige keuze is die overblijft. Maar ik kan er hooguit een beetje zijn, met mijn doekje voor een zee van

Lees meer
Heerlijk zacht

Heerlijk zacht

Ik ben zo zacht. En dan bedoel ik niet van buiten, al heb ik genoeg vet en zal ik zelfs op mijn dunst niet met botten prikken. Overal hoort een laagje weefsel en een huid van zijde heen. Nee ik bedoel, ik ben zo zacht, zo zacht van binnen. En dan niet alleen als een lillerig ei, die met een kleine prik uitloopt en je besmeurt. En ook niet alleen als het pluche van de sofa van de psychiater, die je lief aankijkt en je toch in zijn kaders keurt. Ik ben daar dieper onder zo zacht op een manier

Lees meer
Automatische concepten

Ongelooflijk

Er was iets van dageraad toen ik op het onchristelijke of onmozese of ongoddelijke tijdstip van half 8 mijn trein betrad. Toen ik er rond half negen uitklom was de lucht een onwerkelijk blauw en glom de zon net boven de daken uit. In onfebruarische overmoed haalde ik een cappuccino onderweg, alsof ik de wereld niet zat was, en bulderde een zacht ‘ongelooflijk’ uit. In me ontvouwde iets, iets van hoop, iets van macht, iets van belofte, iets van zin in wat er voor me lag. Iets waarvan ik elk jaar het bestaan vergeet en toch altijd, onstuitbaar, weer ontwaakt.

Lees meer

Bad

Mijn voeten blijven ijsklompen. Ook met mijn handen en het puntje van mijn neus gaat het niet goed. Ik weet dat er een instant oplossing is; heet water. Dus ik vul het bad. Dit is mijn eerste keer in dit huis, ik zit vooral in de winter in bad. Die kwam onverwacht, twee dagen geleden zat ik nog op een terras. Gelukkig heeft dit bad armsteunen en een zachte welving voor mijn hoofd in plaats van een harde rand. Maar als ik opsta, helemaal verwarmd, val ik met een klap weer in het bad. Toch nog een minpuntje; te glad.

Lees meer